The hunt

Het is herfstvakantie, altijd een lekkere rommel-maar-raak vakantie. Hoewel ik een lang weekend New York bijzonder warm aanbevolen heb bij mijn wederhelft, bleven wij gewoon thuis. Tallina van den Hoed, kookschrijver bij de Volkskrant, etaleerde eerder deze week haar afschuw van stoeiende kinderen in hopen blad, maar wij houden daar wel van. Zij bracht haar herfstvakantie door in een all-inclusive oord. Dat komt dan weer heel dicht in de buurt van mijn idee van de hel.

De Kennemerduinen liggen hier om de hoek en daar gingen wij op jacht. Dat ziet er overigens heel vriendelijk uit.

Valentijn vond de hoofdprijs. De koningin van het herfstbos, de hoofdprijs van onze jacht. 'Eat your heart out Tallina'. 

En er was meer. Zij weet alles van hun namen en eetbaarheid, wij bewonderen alleen. En we hebben een stinkzwam laten ontploffen. Ik heb geen idee of ik daar allerlei natuurgenieterswetten mee overtreed, maar wij wonnen dikke bonuspunten bij de kinderen ("Ieuw...")  en dat is natuurlijk ook wat waard!

Thuis aten we pasta met paddestoelen. Nee joh, gewoon uit een plastic bak van de supermarkt. Seizoensmelange heet dat dan. En Tallina schrijft overigens best aardige stukjes, hoewel de woorden "gekruide tofublokjes" net iets te vaak vallen. 

 Autumn break. We took some time to do autumny things like hunting for mushrooms. Just to admire though, although it was nice to impress the children by letting these stinky ones explode! Finding the fly amanita (the red one with white spots on it) is like winning the lottery. Is that someting typically Dutch, I wonder? Please let me know! Isn't this the best way to spend your Autumn break?

Reputation ruined.

Een paar weken terug liet ik hier de wol zien die ik in een impulsieve bui kocht. Het leek me wel wat om 's avonds op de bank met tikkende pennen te breien. En dat was het ook. Ik had niet voorzien dat het nog zeer heftige reacties zou oproepen. De man van mijn beste vriendin sprak de hilarische -althans ik mag aannemen dat ze met dat sentiment zijn uitgesproken- woorden: "Als jij ook gaat zitten breien, ga ik bij je weg".

Geen zorgen, mijn liefje is er nog...

Nou is breien ook wel ontzettend tuttig, om van haken nog maar te zwijgen. Dat deed ik trouwens ook. Haken, niet zwijgen. Ik haakte een randje langs de kanten omdat het anders ook maar gewoon een lange gebreide lap was. En nu is 'ie af. Ik zal het nog missen, het breien. 

I finished my shawl in much less time than I would have expected. Although the kind of corny reputation of knitting I really enjoyed sitting at the couch at night and let the needles tick. The reputation of crochet is even worse, at least in my opinion, but I did it anyway. I crocheted the whole edge. Who cares about reputation anyway. Although, apparently my best friend's husband does, he acclaimed to leave his wife whenever he finds her knitting.... Hilarious!

Happy Birthday Lauren

Vandaag is het acht jaar geleden dat onze dochter werd geboren. Een meisje, ik zag het aan het gezicht van haar vader, nog voor ik haar zag. Ze huilde drie maanden lang, hield daar op eerste Kerstdag mee op en besloot verder niet al te veel tranen meer te vergieten. Een stoere, dat is ze. En een lieve, een creatieve, een sportieve, een gezellige, en vanaf vandaag; acht.

Wie hier al langer meeleest weet van onze gewoontes. Dit is de verjaardagstekening voor dit jaar. Eerder maakte ik deze en deze en nog veel meer in het pré-blog tijdperk. Natuurlijk werden ook de uitnodingen weer zelf gemaakt. Simpel, vrolijk, stoer en neon. Net als de traktaties, naar dit idee.

Heel simpel, je bedrukt dun printerpapier, naait twee randjes vast, vult ze en naait ze weer dicht. Dat was althans het oorspronkelijke idee. Maar je dacht toch niet dat ik zakjes popcorn onder de naaimachine door ging halen? Een klein stukje masking tape werkt ook prima. 

Lauren turned eight today! Eight years ago I could see in the eyes of her father that it was a girl. Our third child cried for three months on a row. On Christmas day the crying stopped and she decided that she had shed enough tears for a long time. A tough one, she is. And sweet, and creative, and nice to have around, and sporty, and, since today, eight. As usually I made a drawing for her birthday and invitations for her friends. Here I found the idea for the treats.

Poems and Prints

In de nacht van 28 op 29 september sloten kunstenaar Willem Snitker en dichter/journalist John Schoorl zich op bij boekhandel Blokker. Een nacht lang improviseerden zij, de kunstenaar met zijn drukken en de dichter met zijn poëzie. 

Als trouwe klant van deze boekhandel had ik hierover gelezen in de nieuwsbrief, maar er verder niet meer aan gedacht. Toen ik vandaag langsliep en mijn oog op Charlotte Dematons' Nederland viel en er even in bladerde, trof ik daar twee printen aan die Willem Snitker daar als verrassing voor de koper had ingestopt. Hoewel ik van plan was dit boek volgende week, tijdens ons traditionele kinderboekenweek uitje te kopen, aarzelde ik natuurlijk geen moment meer. 

In de begeleidende brief vroeg Willem Snitker mij mijn waardering per mail te blijken, maar ik vond het ook leuk genoeg om met u te delen. Twee prenten zijn mogelijk meer dan de bedoeling van de kunstenaar was, maar de eigenaar van de boekhandel vond dat het lot nu eenmaal zo beslist had.

Beste meneer Snitker, ik vind uw prenten prachtig. Krachtige, doch sierlijke vrouwenlichamen. Ze zullen een mooi plekje bij ons krijgen. Ik hoop dat de andere tien prenten ook zo goed terecht komen. Voor wie dit ook zo prachtig vindt, de printen en gedichten die tijdens de nacht gemaakt zijn,  zijn verkrijgbaar bij boekhandel Blokker. 

A poet and a artist locked themselves in at the local bookshop and made prints and poems all night long. As a surprise, Willem Snitker, put twelve of his prints randomly in some books. As I was browsing around, I found the prints in a book (which I was interested in anyway) and I, off course, immediatly bought it. I was so happy. They are powerfull prints in a bold color. We will cherish them for sure!

Knitting, really?

Het moet begin jaren tachtig geweest zijn, of misschien zelfs wel eind jaren zeventig dat ik voor het laatst breinaalden vastgehouden heb. Dat is dan ook meteen hoe ver ik ooit gekomen ben. Klasgenoten breiden afschuwelijke truien, maar daar heb ik me altijd verre van gehouden. Jammer jongens, niet alle mode komt terug.

Ik heb breien sindsdien het toppunt van truttigheid gevonden, maar sinds Ravelry en de terugkeer van prachtige echte wol, kom ik langzaam op mijn schreden terug. Bovendien is breien een stuk socialer dan in je uppie boven zitten naaien. Toen ik in Haarlem deze prachtige wolwinkel vond, hoefde ik ook niet lang meer na te denken.

Opzetten kon ik nog en een dubbele gerstekorrel ging ook nog wel lukken. Daar houdt mijn stekencompendium ook wel op. Een sjaal gaat het worden. Een beter beginnersproject is er immers niet. Ik zal u op de hoogte houden.

Knitting, it must have been in the early eighties, or even the late seventies since I've been holding a pair of knitting needles. I never finished a sweater though. But lately all you guys are very much into Ravelry and besides that, I long for some crafting that allowes me to be a bit more socially involved. I ran into a wool shop in Haarlem and discovered an amazing collection. 

I still knew how to cast on and decided on a very simple 'moss stitch' shawl. I will keep you posted on how I'm doing with it. 

Circus and maths

Misschien had u al die tijd de indruk dat ik een wiskundemeisje was. Ik zou niet weten waarom, mijn blog geeft niet veel aanleiding om dat over mij te denken, maar soms heb je een beeld van iemand. Lezers die denken dat ik een wiskundemeisje ben, en graag in die veronderstelling willen blijven, moeten hier niet verder lezen.

Ik moet u namelijk iets bekennen. Ik heb driehoeksangst en paralellogramfobie. Niet handig voor een quilter.  Tijd voor therapie dus, ofwel een half square triangle quilt. Dat is natuurlijk eigenlijk de boel bedotten. Eerst snij je vierkanten en vervolgens halveer je die over de diagonaal (toch een wiskundemeisje?).  Ik heb de top gequilt met perlé garen dat veel dikker is dan het normale quiltgaren en een mooi effect geeft. De achterkant is heb ik in hetzelfde patroon doorgepit met datzelfde garen. Ik omdat ik niet van mini quilts houd, heb ik er een kussenhoes van gemaakt.

En kom; 'circus in town', zoals ik het quiltje heb genoemd, klinkt een stuk beter dan half square triangle quilt.

I have this fear of triangles. Not very convenient for a quilter. I decided to get some therapy, better known as 'half square triangle quilt'. I quilted the top (as wel as the wholecloth back) with perlé yarn. The colors reminded me of these vintage circus girls. 

Pinterest Project

Pinterest wordt door iedereen luid bejubeld, en terecht. Ook ik pin me suf, opdat wij niet vergeten. Maar uiteindelijk is die hele pinnelarij natuurlijk begonnen om de inspiratie, die tot een wezenlijk project zou moeten leiden. Elisanna riep de "pin per week" al in het leven, maar dat is mij een iets te ambitieus plan.

Mijn nieuwe handtas vroeg om handtashulpjes, ter voorkoming van de rotzooi zoals in mijn oude handtas. En als mijn nieuwe handtas iets vraagt, wie ben ik om niet te luisteren? Ik maakte de 'zippered pouch with a gusset' van How About Orange (die 'em weer zag bij Craft Passion) Geen flauw idee hoe de gusset in het Nederlands heet, maar ik ben er wel weg van. Man, wat een ruimte in zo'n klein beursje! Voortaan heb ik altijd alle bibliotheekpassen, museumjaarkaart (van het goede jaar), klantenkaarten en al die andere passen die mijn gewone portomonnee te dik maken, voorhanden.

Mijn nieuwe handtas sloeg een beetje door toen er ook nog om een pasje voor de spaarkaarten werd gevraagd, maar ik ben een toegeeflijke eigenaar. Spaarkaarten heb ik nog maar zeer recent. In tegenstelling tot onze vermeende volksaard huldig ik al jarenlang het principe 'gratis bestaat niet en goedkoop is verdacht'.

Toch spaar ik ineens glazen bij de Hema, stempels bij Sissy Boy en laat ik de schoenenwinkel in het dorp telkens een nieuwe kaart aanrukken bij een volgende schoenenaankoop. Toen ik vervolgens al die rondslingerende groene kaartjes in fruitmand, keukenla en pianoboeken eens bij elkaar ging leggen, leidde dat zomaar tot dertig euro korting op nieuwe kinderschoenen. Dertig euro, dat is serieus geld. En wat betreft die glazen; het lijkt wel of we hier wekelijks twee joodse bruiloften verzorgen. Vandaar.

Pinterest should not only lead to pinning inspirational stuff, but also to actually making them. My new purse could use some organizing items for cards and such. I made the zippered pouch with a gusset as seen on How About Orange (who saw it at Craft Passion by the way). I gave my own folksy touch to it. 

Favorite babygift

Om nou te zeggen dat ik dertien jaar geleden nog nooit een naald had vastgehouden, zou een grove belediging voor mijn opvoeding zijn. Ik heb van mijn moeder leren borduren en ze zou ook best een poging hebben willen doen om mij te leren naaien, maar daarvoor ontbrak elke interesse. Tekenen, dat was mijn lust en leven.

En toen raakte ik zwanger, hetgeen klinkt als ongewenst en zestien, maar zo was het niet. Er werd verlangend naar uitgekeken en ik was bijna dertig. Ineens had ik de behoefte om iets te maken voor ons kind. Het allereerste dat ik maakte was een lakentje en niet lang daarna volgde het quiltje dat ik hier al eens heb laten zien. Toen onze vrienden, de meeste pas jaren later, ook eens aan kinderen begonnen bleek het lakentje nog steeds favoriet. 

Meestal probeer ik het geboortekaartje na te maken, maar in dit geval was dat een ingewikkelde zwart wit potloodtekening. Zo leek het me ook wel schattig. Het dekentje is een quilt die mijn moeder voor mij maakte. 

A little baby sheet is still my favorite babygift. I made my first one when I was pregnant with our eldest. It was my first embroidery experience for ages. When friends got babies, much later, it was still the most precious gift. 

Getting ready for autumn with almonds and wool

In de vakantie plukten we amandelen. Amandelen die ruiken zoals amandelolie, bedwelmend. De smaak viel een beetje tegen. Misschien moeten ze daarvoor eerst drogen? In de hoes van mijn fototoestel bleven een paar verdwaalde amandelen achter die nu ontzettend decoratief liggen te zijn in een japans schaaltje. 

Mijn oog viel op het vale blauw in combinatie met amandelbruin.  Nu wil het geval dat ik hier massa's wolstalen heb hangen. Friends in right places, you know.  Er pasten vier lapjes van 16x16cm uit een staal. Allemaal prachtig Italiaans wollen kamgaren, bedoeld voor herenkostuums. Tot nu toe heb ik er tachtig gesneden en er is meer 'where that came from', kortom: de quilthemel!

In Italy we picked almonds. They smelled heavenly, like essential oil. Their taste however was a bit disappointing, maybe they have to dry first? Now the almonds are being very decorative in this tiny Japanese bowl. 

The color combination of pale blue and amandelbrown struck my eye. I happen to have a lot of woolen samples in my stack. Friends in right places, you know. I cut 4 16x16cm from each sample, which made eighty so far, and there's more where that came from. All of them are of the finest Italian quality! Plain quilter's heaven!   

Swimming Bag of hoe de walvis zich kon meten met de uil en vos

Fabels. Daar gaat dit stukje niet over. Alhoewel het door Sieb Posthuma geïllustreerde "Boven in de groene linde zat een moddervette haan"  een enorme aanrader is. Nee, ik wil het hebben over de dolfijn. Dat had u niet gedacht, he. De dolfijn is aan inflatie onderhevig. Dat durf ik wel zo bruusk stellen. En dan bedoel ik niet de dolfijnen die in verlaten oceanen zo prachtig met een zeilboot mee kunnen zwemmen. Zelfs zeilmeisje Laura, die ik tot dan toe niet op overdreven interesse in andere levende wezens kon betrappen, sprak hierover met enige ontroering in haar stem.

Maar designsgewijs is de dolfijn natuurlijk geen uil, laat staan een vos. Dolfijnen blijken een onuitputtelijke bron voor airbrush artiesten wier creatieve proces ergens begin jaren tachtig is blijven hangen. Toen ik dus naar inspiratie zocht voor een niet al te meisjesachtige zwemtas, heb ik de dolfijn ook mooi overgeslagen. Maar de walvis, dat is heel andere koek. Die verdient echt een plek naast uil en vos. U gaat hem hier terugzien!

Wat u ook terug gaat zien zijn de hengsels van zeiltouw ("zeilschoot, mam"). U moet even vriendelijk tegen uw naaimachine praten en niets overhaasten, maar dan is het resultaat perfect! Niks geen gedoe met nestels. Nestels en kindertassen zijn, wegens 'zwaar gebruik', gewoon geen goede combinatie. 

I made a swimmingbag for a not so girly girl. While looking for some inspiration, it occurred to me that the dolphin is done. Designwise that is. Sure, swimming with those beauties could be a life altering experience, but its airbrushed pictures definitely are not! The whale on the other hand is a real design darling. You will see it back here, I promise! I root for the whale as the next owl or fox!

Pencil case

Weer naar school of 'la rentrée', zoals de Fransen zo mooi zeggen, gaat altijd gepaard met nieuwe schoolspullen. Als puber spendeerde ik er een klein vermogen aan. Het liefst ging ik er tijdens de vakantie in het buitenland naar op zoek. Zo kan ik mij herinneren dat ik een keer roodwit gestreept kaftpapier heb gekocht in een Zweeds dorpje dat beroemd was vanwege zijn  zuurstokken.

Dertig jaar later taalt mijn puber er totaal niet naar. Het goedkoopste kaftpapier is goed genoeg,  en dat is het natuurlijk ook. (Gekke trend: elastische kafthoezen, misschien eens iets om mij zelf op te storten?) Gelukkig hebben we ook een dochter die maar al te blij is met haar nieuwe etui. Natuurlijk met een vogeltje. Dat hoort sinds ze naar school gaat nu eenmaal een beetje bij haar uitrusting. Die bril niet, die is van mij.

Back to school. It was a big event when I was a teenager. I use to spent a small fortune on new school stuff. My own teenagers lack this attitude. Luckily I have a daughter too, who loves her new pencil case. With a bird of course, just as these bags I made her. 

Neon sailor's knot bracelets

De juf van Valentijn was dol op deze gele neon armband. Zo dol dat ze hem vroeg of zijn moeder er niet een voor haar wilde maken. "Ja ja, mama is gek", zei mijn moeder vroeger, als ze dacht dat we haar vakkundig om de tuin leidden.

Kortom, hoog tijd om deze -overigens uitstekende- juf even vriendelijk op haar eigen principes te wijzen. Zij spoort immers, als een goede juf, de kinderen altijd aan, om alles zelf te proberen!  Als bedankje aan het einde van het schooljaar, ja ik put nog even uit de oude doos,  maakte ik derhalve een doe-het-zelf-armband-pakket. Ik maakte een klein boekje van deze tutorial en deed dat samen met een stuk neon koord (watersportwinkel) in een blikje. De jongens droegen er beide een op vakantie en plots regende het verzoeken voor neon armbandjes.

Valentijn'   teacher liked his sailor's knot bracelet so much she asked him to ask me, to make one for her too. She is always, as a good teacher should, telling the children to find out how things work at their own. So I made her this little teasing present; the sailor's knot do-it-yourself-kit!

I made a little booklet out of  this tutorial and put it in a can together with a few yards of rope. A great small gift, if you ask me. 

Holiday reminiscing

De vakantie, met afstand de allerbeste tijd van het jaar, zit er weer op. Je doet je best om het nog even vast te houden. Je eet nog wat restantjes kaas van de vakantie en drinkt de laatste flesjes vakantiewijn, je leest het boek uit waar je de laatste dag nog in begonnen was, maar het is niet meer hetzelfde.

Onze kinderen kennen die weemoed niet. Ze zoeken hun vrienden op, gaan bramen plukken, springen in hun onderbroek ("jij eerst") in de plomp omdat ze het zo warm hebben tijdens hun bramenplukavontuur.  En dan gaan ze logeren. Kortom, ze hebben vakantie!

Nog even mijmeren:

Een goed begin is het halve werk. Onze gite d'étape lag vlakbij Lyon en vlakbij de autoroute, maar ademde volledig de sfeer van de 'campagne'. De kinderen vonden de Franse sirops, geserveerd onder de platanen, oneindig veel sjieker dan onze eigen limo, en verklaarden zich de (Franse) rest van de vakantie tot fervente sirop-de-menthe drinkers. Kennelijk beschikken ze over dezelfde romantische inslag als hun moeder die ooit pastis tot haar favoriete vakantiedrankje uitriep, maar het thuis nooit weg heeft kunnen krijgen. 

 De Alpen, of preciezer de Mercantour, was ons eerste reisdoel.Hoewel ik met frisse tegenzin die kant op was gereisd, en zelfs een thermoshirt had ingepakt om de vermeende koude nachten te weerstaan, hebben we het er heerlijk gehad. Alle dagen dertig graden plus, met een enkele uitzondering, toen we ons eerder in Schotland waanden...

Onze kinderen kennen niet die weerstand tegen het wandelen in de bergen die zij die daar jaar in, jaar uit aan worden blootgesteld wel ontwikkelen, en vonden het een meer dan welkome afwisseling.

En wat een wildlife, mensen. Marmotten, steenbokken (of berggeiten, wie kent het verschil?) en dat allemaal min of meer herkenbaar vastgelegd.

Genot dus!

Daarna door naar Toscane. En hoewel het heerlijk was om weer eens in Frankrijk te zijn, voelt Italië toch ook een beetje als thuiskomen. Golfo di Baratti, net ver genoeg van het massatoerisme om heerlijk van de zee, de koffie, het eten, de wijn, de zwoele avonden en alles wat Italië verder zo heerlijk maakt, te genieten. 

Elba, ook een aanrader. Net als onze traditionele afsluiter: Tremezzo, Lago di Como. De kinderen turfden op de achterbank hoe vaak ik zei "Wat is het hier mooi"...

En die bruine schouders? Check.

Our holidays are the best! My absolute favorite time of the year. We were in France (Mercantour) and Italy (Campiglia Marittima, Golfo di Baratti, lago di Como), we hiked in the mountains, ate cakes, drank wine, enjoyed eachother's company, swam in the sea, visited medieval cities and 'borghi', ate pasta, read books, and laughed (a lot). Longing for the next one!

Polkadot Love, om het af te leren....

Ik doe even een Heintje Davids want dit staaltje naaikunst kon ik toch niet ongezien laten. In september heeft het ook geen zin meer, alhoewel ik 'em dan misschien met bruine schouders en benen zou durven showen.

Een halterjurk wilde ik. Ooit graaide ik er een in de uitverkoop  uit een bak bij H&M. Dat mag  een wonder  heten aangezien ik noch van uitverkoop, noch van graaibakken, noch van H&M houd. Hij is van grijswit gestreepte seersucker en als gevolg van een al te uitnodigend décolleté draag ik hem alleen in de vakantie. Tijd voor een nieuwe.

Ik kocht zowaar een patroon. En naaide dat vlotjes in een achternamiddag in elkaar. Ik voerde meteen maar het hele lijfje en niet alleen de buste. Ik zit hier schromelijk op te scheppen, maar dat mag dan ook wel met zo'n plaatje. Ik kocht drie meter stof, wat zeker vijfenzeventig centimeter teveel was, maar dat mag de pret niet drukken. Het was een heel goedkoop stofje. Ik had geen zin om drie meter Petit Pan te verstjeren want die kans zat er tenslotte ook dik in.

Zo, nu weet u wat ik ga doen deze zomer. Letting my inner Marilyn out. En u? Nu ga ik er echt vantussen. (Maar lees graag uw reacties en uw blogs!)

One more for the road. Couldn't let this beauty be unposted. I wanted to make a halterdress to replace a longtime favorite. I bought a pattern, something I haven't done before, which isn't that strange, since I'm not an experienced seamstress at all. I love the way this dress turned out. I'm letting my inner Marilyn out this summer. How about you? I'm really checking out now, but I will be reading the comments and your lovely blogs!

Summer break

Hoewel Lauren en Valentijn nog drie weken naar school moeten, gaat alles zo zoetjes aan in de vakantiestand. We hebben allerlei afrondende evenementen. Turndemonstraties, voorspeelavonden van gitaarles, meester- en juffendagen op school, een heuse schoolvoetbalderby, sportdagen en wat dies meer zij. We zijn toe aan achteroverleunen. En daar zijn sommigen van ons erg goed in:

Ik knijp er, althans hier, twee maanden tussenuit. Zolang kan het het 'echte leven' mij helaas niet missen, maar ik heb wel erg zin in onze vakantie. Ik maakte een zeefdruk van onze geliefde Randstadtent en neem daarmee voorlopig afscheid. Geniet van een fijne zomer. Ik zie u terug in September!

I'm taking a two month's break. Leaning back (which some of us already do very fine....), counting stars, reading books, drinking wine, laughing, loving and wishing you the same! I'm saying goodbye with a screen print from our beloved ten