Posts tonen met het label breien. Alle posts tonen
Posts tonen met het label breien. Alle posts tonen

4 februari 2016

Een rare categorie


Ik blog niet meer. Dat had u misschien al gemerkt. Al komt hier dagelijks nog wel een handjevol mensen kijken. Nog een knappe prestatie voor een blog dat al meer dan een half jaar niet meer wordt ververst.

Nu had dat deels te maken met een kapotte camera. Hoewel het hier altijd tekst vóór beeld was, had ik toch wel een standaard waar een vervlogendagenfoto aan moest voldoen. U kent de dogma's wel: spiegelreflex op handmatig en geen flits. Sommigen van u mogen met een smartphone Mario Testino eruit fotograferen, maar daar hoor ik niet bij.

Voor een groot deel heeft het ook te maken met de niche waarin ik dit blog had geparkeerd. "Grappige columns voorzien van foto's van zelfgemaakte items die bij voorkeur niets met elkaar te maken hebben", dat is geen erg herkenbare categorie. Eerder een eenmansfractie.


Maar weet u wat? Zoals iedereen op social media altijd roept: ik doe dit voor mijzelf! En bij hoge uitzondering plaats ik daar zowaar een foto van mijzelf bij.

U weet wat het is met eenmansfracties. Ze zitten daar omdat ze niet langer bij hun partij konden, mochten of wilden blijven, maar ze waren zo gehecht aan het pluche. Al heet het meestal in politiek correcte bewoordingen dat ze hun kiezers niet in de steek konden laten.

Ook ik ben gehecht aan mijn plekje. En hoewel ik niets tegen een beetje politieke correctheid heb, denk ik niet dat ik u, de lezer, niet in de steek kan laten. U heeft wel wat anders aan uw hoofd. Maar fijn als u weer aanhaakt. Om tekst, beeld of idee. Dat is mij om het even.

U ziet de foto's van een wollen quilt. Deze maakte ik voor Stu Blu. Een handmade label waar ik u de komende tijd wat meer over zal vertellen. Voor Stu Blu bedacht ik de SUITED serie. Quilts van het mooiste Italiaanse kamgaren en kasjmier. Pure luxe en geheel handgequilt. De trui is een ontwerp van Isabell Kraemer en heet Elementary en heeft toevallig precies dezelfde kleuren. De wol is Jamiesons Spindrift.

De sjaal heeft de poëtische naam "stories from Snoqualmie Valley" en waar dat ook mag zijn en klinkt als een plek waar ik wel naar toe wil. Het is een ontwerp van Annie Rowden. Deze sjaal kostte nog geen twintig euro omdat ik heb breide van Drops Nepal van nog geen 2 euro per bol. Waarom is dat zo goedkoop? Vast geen goed nieuws. Weet u nog dat ik mijn kinderen leerde dat gratis niet bestaat en goedkoop verdacht is?




21 januari 2015

Zittenblijven

Doorgaans worden we niet blij van de politiek. Politiek gaat niet over idealen, zo je daar al blij van zou worden, maar over betaalbaarheid. Of eigenlijk, over de onbetaalbaarheid van allerlei verworvenheden die wellicht wél op basis van idealisme zijn ontstaan.

Dus nee, we worden niet blij van de afschaffing van de studiefinanciering en ook niet van alle veranderingen in de zorg. Toch werd er onlangs tenminste een huisgenoot heel blij van de staatssecretaris van onderwijs, cultuur en wetenschappen

Sander Dekker, want daar hebben we het over, vindt zittenblijven ofwel doubleren, ouderwets. Sinds meneer Dekker vorig jaar beweerde dat Bananasplit niet thuishoort bij de publieke omroep, ben ik geneigd met iets meer interesse naar deze man te luisteren. Mijn oudste zoon, die momenteel op zittenblijven staat (hetgeen een wonderlijke combinatie van werkwoorden is), is het in dezen roerend eens met de staatssecretaris.

Natuurlijk gaat ook het beleid van Sander Dekker over betaalbaarheid. Zittenblijven is te duur. Bijna de helft van alle leerlingen blijft voordat zij het voortgezet onderwijs verlaten, een keer zitten! De piek valt in het voorlaatste examenjaar of aan het begin van de basisschool.

Dat zittenblijven op de middelbare school niet het allerdoeltreffendste middel is, daar ben ik het wel mee eens. Vaak zijn er maar een paar vakken waarop de leerling een achterstand heeft en dat is waarschijnlijk ook wel op een andere manier in te halen. Maar doubleren in de beginjaren van de basisschool? Dat is de kleuterschool!

Toen ik op de kleuterschool zat, speelde je in de poppenhoek of met de zandtafel. We zongen liedjes in de kring of deden een plakwerkje waarbij je rondjes, vierkantjes en driekhoekjes achter elkaar plakte. Ik herinner me dat we soms schoenen mochten poetsen; een hoogtepunt! Als je vader of moeder jarig was, maakte je een slinger, die in een grote versierde puntzak mee naar huis ging. Sowiezo knutselde je dat het lieve lust was. Ik wil de kleuterjuffen van toen niet voor het hoofd stoten, maar in mijn beleving was het dat wel zo'n beetje.

Bij onze kinderen veranderde het al een beetje. Ze hadden een kiesbord, leerden al letters ("vandaag mogen we iets meenemen met de P"), verruineerden al hun tekeningen door er groot hun eigen naam op te schrijven en hadden, godbetert, cito-toetsen. Ook hun kleuterjuffen wil ik niet voor het hoofd stoten, maar die hadden klaarblijkelijk niet zoveel op met dat moderne toetsgedoe, dus gelukkig bleef er verder veel bij het oude.

Toen ik klein was ging je naar de 'grote school' als je voor 1 oktober zes jaar werd. Sinds 1986, toen de basisschool ontstond, waarbij de kleuterschool geïntegreerd werd en we van klassen naar groepen gingen, is die datum verlaten. Officieel is het zo dat ouders en leerkrachten samen bepalen of de leerling er aan toe is om naar groep 3 te gaan. In praktijk komt het erop neer dat alle kinderen die voor 1 januari zes jaar worden, doorgaan naar groep 3. Is zo'n kind er nog niet aan toe om overstelpt te worden met kennis, dan blijft het een jaartje langer kleuteren. Dat noemen ze in Den Haag doubleren. Op die manier is het geen wonder dat de piek van doubleren in de beginjaren van het basisonderwijs ligt. Dat zou tot het voortschrijdend inzicht moeten leiden dat 1 oktober zo'n gekke datum nog niet was, maar helaas leidt dat tot het inzicht dat zittenblijven ouderwets is.

Ons oktoberkind is al voor ze zes jaar was naar groep 3 gegaan. Tot de kerst vond ze het vreselijk. Ze moest veel te hard werken en had geen zin om te leren lezen. Met pijn in mijn buik keek ernaar. We hadden dit inderdaad in samenspraak met de leerkracht besproken. Ze was groot en had twee oudere broers. Het leek een goede beslissing. Uiteindelijk kwam het ook op z'n pootjes terecht.
Als ze in het tempo van nu doorstoomt naar haar eindexamen, waarbij ik ervan uitga dat ze zes jaar over de middelbare school zal doen en vier jaar over haar studie daarna, is ze 21 als ze klaar is. Klaar voor wat? De arbeidsmarkt? Als de arbeidsmarkt tegen die tijd niet veranderd is, krijgt ze overal te horen dat ze nog een beetje te jong is. Mag ze dan nog een jaartje kleuteren?

Het junikind, dat nu niet bevorderbaar is naar 5 VWO, ging zonder gesprek over naar groep 3. Klein, jong voor zijn leeftijd en nog lang niet uitgespeeld. Het lijkt hem een nachtmerrie om te blijven zitten en zolang dat een goede motivatie voor hem is om hard te werken, hoor je er mij niet over. Maar zittenblijven lijkt mij, hoewel ouderwets en onbetaalbaar, zo gek nog niet.

Zoals u van mij gewend ben komen plaatjes en tekst wederom totaal niet overeen. Deze twee patronen bleven zitten. Ik breide ze tenslotte beide al eens eerder. Verder gaf ik ze beide weg aan vriendinnen. Zie ravelry voor meer bijzonderheden, waarbij ik er wel bij wil vermelden dat als je een beetje kan breien, die blauwe een absolute must is. Het ribgedeelte vormt een warme kol om je nek en dat is een bijzonder clever ontwerp!











13 november 2014

Schering en inslag

Dit blog heeft een trouwe schare lezers. Een van die lezers heeft zich bij mij gemeld. Ze is ontevreden. Het betreft de frequentie waarmee hier nieuw leesvoer wordt geplaatst. Ze komt hier regelmatig even buurten en ziet dan steeds dat Lauren tien geworden is. Dat weet ze nu wel.

Heeft u ook zulke lezers? Is dat dan ook uw moeder? Want ja, het ging hier om mijn moeder. Mijn moeder heeft geen Bloglovin' of wat voor systeem dan ook dat haar even waarschuwt dat er een nieuw blogje van haar dochter is. Zij tikt gewoon geregeld vervlogendagen.blogspot.com in. Waarschijnlijk tikt ze er nog www. voor ook. Mijn blog is vermoedelijk de enige connectie met social media die mijn moeder wenst te hebben.

Mijn moeder laat nooit een reactie achter op dit blog. Wel bij mij, trouwens.  Delen, daar is mijn moeder dan wel weer erg van. In de ouderwetse zin van het woord. Dus toen zij een aantal theedoeken had geweven, kreeg ik er ook een.

Mijn moeder heeft een groot weefgetouw. Zo'n kloeke Finse jongen neemt minstens een halve kamer in beslag en dat is de reden dat ik er geen heb. Daarbij is mijn moeder bijzonder opgeruimd en netjes, al was het alleen maar omdat ze alles wat ze niet meer nodig heeft hier brengt.  Dat schept ruimte. Ze wil niet dat wij later al die rommel moeten opruimen, dus valt ze ons er nu mee lastig. Door de aard van onze bezigheden kan ik wel stellen dat het leeuwendeel van wat mijn moeder als overbodig beschouwt bij mij terecht komt en niet bij mijn broer, hoewel hij vermoedelijk net zo veel met boekbinderslinnen en smyrnawol doet als ik.

Hopelijk krijgt u niet de indruk dat ik deze theedoek ook als naar binnengeschoven overbodigheid beschouw. Ik vind hem prachtig. Let u ook even op het lusje. Bandgeweven in de kleuren van de theedoek. Ze maakte er nog meer, allemaal met hun eigen lusje. Jammer dat ze geen blog heeft....

En wat ik deed? Ik breide. En als u denkt dat dit een saai breiblog begint te worden, dan doet u maar beklag bij mijn moeder. Die wou een vers blogje. En als u die breiwerken aan nadere inspectie wil onderwerpen, dan gaat u naar  Ravelry. Ik naaide en zeefdrukte ook dat het een lieve lust is, maar dat is voor een handmade label, waar u binnenkort meer over hoort. 



























25 september 2014

Slappe lach


 Ik heb nooit therapie gehad en geloof ook niet dat ik dat in de nabije toekomst nodig heb, maar ik denk dat de beste zelfhulptherapie de slappe lach is. Niets werkt zo bevrijdend als lachen. Het lucht minstens net zo op als een stevige huilbui en je krijgt er niet zo'n rotkop van.

Als puber grossierde ik erin. Je hoefde het Aardrijkskundeboek (zegt u ook altijd aar-drijks-kunde?) maar open te slaan bij het rare oude mannetje in kleermakerzit (hij fungeerde, geloof ik, als illustratie bij het onderwerp 'verborgen werkloosheid in de Derde Wereld) en het was raak. Tien minuten later mocht ik aan de rector uitleggen wat er zo grappig was aan verborgen werkloosheid in de Derde Wereld.

Gek dat die bevrijdende lach, hoewel zeer aanstekelijk, toch ook minstens zo vaak ergernis opwekt. Ik herinner mij dat mijn moeder en ik ooit de slappe lach hadden en dat mijn vader steeds kwaaier werd over zoveel onbenul.

Jammergenoeg is de slappe-lach-frequentie omgekeerd evenredig aan de leeftijd. Daarom ben ik ook zo oneindig blij met Nico Dijkshoorn. Die man, die ik op televisie nauwelijks te pruimen vind met z'n rare dictie en z'n vieze haar, die slaagt erin om mij bijna iedere woensdagochtend bij het ontbijt te laten huilen van het lachen. En dat nog voor achten.  Dat is knap. Dat is een gave. Hij doet dit trouwens middels zijn column in de Volkskrant waarin hij schrijft over doodgewone dingen, die toch lichtelijk ontsporen. Tranen met tuiten.

Deze man, van wie ik dus niets hebben moet, schreef ook een boekje over kunst in het Kröller Müller. Ongezien kopen, dat boekje! Slappe lach gegarandeerd. Het heet 'Dijkshoorn kijkt kunst'en dat bestelt u niet online, maar netjes bij de plaatselijke boekhandel want die moet ook blijven bestaan. Hij sprak geloof ik ook een audiotour in, maar vanwege die vreemde dictie lijkt dat me dan weer niks.

Het programma 'Heel Holland bakt', wat ik een heel seizoen later heb ontdekt dan de rest van Nederland doet het lachsgewijs trouwens ook heel goed. Ik vind dit programma sowiezo al een topper, met die heerlijke Martine Bijl en die oneindige traagte, maar het onderdeel 'techniek' is echt een vondst. De amateurs die aan het programma meedoen, hebben geen idee van de techniek, die zijn daar voor de mooi en de lekker. Het is verrassend om te zien wat ze met de bijgeleverde bezemsteel of het lege conservenblik doen in het kader van baktechniek. Kijkt u dat nou eens op uitzendinggemist als het allemaal niet zo meezit!

Breien, daar is hoewel zeer therapeutisch,  niets lolligs aan. Wel zeer verslavend blijkbaar. Ik breide een vest voor mijzelf. Patroon: BlueSand cardigan van Maison Rililie en ik deed met Malabrigo Arroyo (plomo en prussia blue) en Manos del Uruguay silk blend (orinoco). Nico Dijkshoorn had een fijne column over dat orinoco kunnen schrijven, maar daar waag ik mij niet aan.

1 september 2014

Quality time

Tijd is in wezen een heel socialistisch gegeven. Iedereen heeft er precies evenveel van. Toch klagen veel mensen dat ze te weinig tijd hebben. Strikt genomen klopt dat natuurlijk niet. Tijd wordt per minuut, ieder uur, iedere dag met verse hoeveelheden aangevoerd. Tijd zat.
Wel is er teveel willen, teveel moeten, teveel plichten, teveel wensen. Dat past allemaal niet in de beschikbare tijd. Is dat de schuld van de tijd? 

We hebben tijd benoemd: zomertijd, wintertijd, vakantietijd, speelkwartier, tienuurtje, maar het mag allemaal niet baten. Tijdgebrek blijft een aandoening waar veel mensen aan lijden, voornamelijk volwassenen. Al komt het steeds vaker voor dat ze de aandoening vroegtijdig doorgeven aan hun kinderen. Kinderen die trouwens het meest tijdslurpend van al zijn. 

Voor het omgaan met deze kinderen, soms aangeduid met het ouderwetse woord 'opvoeden', hebben deze mensen het woord 'quality time' bedacht. Dit wordt aan dan op planborden in de keuken geschreven, waar voor ieder gezinslid en iedere activiteit een apart vakje is. Hockeytraining, pianoles, quality time....De borden hangen in keukens waar vaak twee dagen achterelkaar hetzelfde wordt gegeten. Een keer koken, dat scheelt tijd. 

De qualitytimers maken van opvoeden een heel bewust moment. Op campings, een en al quality time, ben ik er wel eens getuige van. Ouder zakt door de knieën en gaat in duidelijk gearticuleerd Nederlands een gesprekje aan met peuter. "Gister hebben we gesproken waaróm je nog niet in het grotemensenzwembad mag en hebben we daarover àfspraken gemaakt, dus nu wordt mama er een beetje verdríetig van dat ze jou tòch weer met je grote teen in het grotemensenzwembad ziet". Daar gaat je quality time. Je had in een fractie van de tijd het kind aan de arm uit het grotemensenbad kunnen sleuren en in een moeite door in het peuterbadje kunnen droppen. Eventueel verbaal onderstreept; "en nou luisteren". Dat helpt hoor! En scheelt een hoop tijd ook. 

Natuurlijk was dit niet de quality time die de ouder in kwestie bedoeld had. Ze bedoelen dan dat je koekjes gaat bakken op een moment dat het jou schikt. En dat je die dan opeet aan het kindertafeltje en theedrinkt uit het poppenserviesje. Tenminste, dat denk ik. 

Want wij doen niet aan quality time. We voeden de hele dag door op, tussen de bedrijven door. We voeren een gesprek als er aanleiding voor is of als het opkomt. We schikken ons soms omdat de kinderen vanalles hebben gepland wat  niet uitkomt en roepen ook weleens dat we 'even gesloten' zijn. Los het zelf maar op. We verbieden regelmatig iets zonder het uit te leggen en over dingen die we echt belangrijk vinden maken we geen afspraken, maar doen we mededelingen. Er wordt niet over vanalles gemarchandeerd. Moet u ook eens proberen. Scheelt tijd en ergernis en je krijgt er leuke kinderen van. 

Ik deed nog iets tijdslurpends. Ik breide maar weer eens wat. Dat kost trouwens een week van avonduren waarin je ook kunt overwerken of strijken of de administratie doen, maar hé, morgen is er weer nieuwe tijd! 

Lin lin shawl, patroon via ravelry. Malabrigo worsted garen in kleur sunset. Onze oudste zoon nam de enigszins onscherpe foto. Daar gaat misschien toch een beetje qualitytime in zitten....

I knitted the lin lin shawl from Yoko Johnston (pattern on ravelry) in Malabrigo worsted sunset. Wonderful yarn, clear pattern and what a result! It's soft and bouncy. I'm not sure about the color though, might have to make another one....


7 maart 2014

Parijse lente, Bretonse strepen



Vandaag neem ik u mee naar een opgewekter deel van mijn brein. De  Krim, zoals ik gister al zei, daar komt u hier niet voor. Vooruit, vandaag Bretagne. Wat is er vrolijk aan Bretagne, zult u zich misschien afvragen. U kent mij als een die-hard mooiweertype. En Bretagne, dat is regen, creperies, moules-frites en  nog meer regen. Ik spreek overigens uit zeer beperkte ervaring. Ploumanach, Cote de Granite Rouge, 1994. Slecht weer, creperies, moules-frites, regen en lege kroegen. Bonjour tristesse. Of liever 'salut', want wij namen gauw de benen naar het zuiden.



En toch, Bretagne. Want Bretagne is ook de Bretonse streep van de onvergankelijke 'marinière'. Is er iets Franser dan de streepjestrui? En staat Frans niet voor alles wat wij Nederlanders heimelijk willen?  Bretonse strepen, dat is 'Zout op mijn huid'. (Weet u nog, Benoîte Groult?) Bretonse strepen waren het eerste cadeau dat ik ooit aan mijn liefje gaf, in de vorm van een sjaal, die hij later in de trein liet liggen. Bretonse strepen dat is printemps. En printemps is nog beter dan lente.
En lente is het. Misschien nog niet in Bretagne. Maar twee weken geleden snoven mijn man en ik aan de lente in Parijs. Printemps, Paris, de rest vult u zelf wel in. En nu is de lente dus hier. Ik hul onze dochter in zelfgemaakte Bretonse strepen. Gebreid. Ik denk dat ik mijn status op Ravelry, maar eens van beginner in gevorderd ga veranderen. Het patroon heet clamdigger en is te vinden om datzelfde Ravelry.

Het shirtje is een zeefdruk, met flockconfetti uit de perforator. Leuk met een hockeybroek... (Het model was wel uitgeposeerd, zoals overduidelijk aan haar gezicht te zien was. Jammer dat het weer nu net niet zo heel erg lente-achtig was. )

23 januari 2014

Echt 'baas'

Mijn kennis over IJsland ging tot voor kort niet veel verder dan Reykjavik, Björk (it's oh so quiet in IJsland) en geisers.  Aangezien ik een warm bad in mijn eentje veruit verkies boven een geisers in gezelschap had ik ook geen animo om die kennis uit te breiden, ware het niet dat ik mij in de 'lopapeysa' heb gestort. 

Dat is geen nieuwe Scandinavische thriller, maar een trui. Liefhebbers van The Killing zullen zeggen: "Wat is het verschil?". De lopapeysa is de traditionele IJslandse trui, die trouwens helemaal niet zo traditioneel is. Een jaar of zestig geleden zijn ze IJsland deze truien gaan breien, geïnspireerd op de kleding van de Groenlandse Inuit. Dat zijn eskimo's, maar dat is geloof ik niet aardig om te zeggen. Puik staaltje IJslands jatwerk.

Ik wilde een warm vest voor mijzelf breien. Bij voorkeur om in te schaatsen, maar bij onstentenis van ijs ook prima voor gewoon. Dat de winter maar niet wil komen, betekent niet dat ik het niet koud heb. In minder dan een maand breide ik een trui (laat dit huzarenstukje even tot u doordringen.)  Een trui is geen vest, dat weet iedereen. Maar ik breide een trui met het voorgenomen plan deze later door midden te knippen tot een vest. Nog nooit een trui gebreid en meteen maar de schaar erin. Ambitieus plan. 


Ik nam de steken op en breide een i-cord, een soort gepunnikt randje, waar de dubbeldeelbare metalen rits heel mooi in verdwijnt, als kostte dat laatste bloed, zweet, tranen en vingertoppen omdat ik hem er ten langen leste maar met de hand heb in genaaid. Dat het langzaam verlopende garen breedtestrepen maakt is niet persé een aanwinst. Ik had liever traditionele IJslandse wol gehad. Goedkoop en kriebelig, maar wel heel warm. Van de restjes maakte ik een bijpassende muts. Ik volgde dit patroon, maar veranderde de pas. Hier kun je zien hoe. 

Ik vind mezelf echt een 'baas' dat ik dit gemaakt heb, om maar eens een leenwoord uit de jeugdtaal te gebruiken. Je schijnt het met een 'z' te moeten schrijven, maar ik ben niet helemaal van Lotje getikt. De kinderen (9, 12 en 14) lenen op hun beurt trouwens ook wel eens iets uit het verleden. Onder invloed van de serie Ramses is de Shaffycantate hier veelvuldig te horen. 

I knitted a 'lopapeysa' in less than a month. I'm very proud of myself for steeking it, knitting an i-cord en placing a almost hidden double metal zipper. I used this pattern, but changed the yoke. Here you can find the chart for the yoke. 


16 december 2013

Zij kon het bloggen niet laten

Met "blauw afscheid" hing ik dit blog aan de wilgen. Laten we het erop houden dat het er weer uitgewaaid is. Ik mis mijn blog. Ik blijf iedere keer bij het openen van mijn laptop naar mijn eigen blog kijken. Met dat blauwe afscheid betekende het dat ik iedere keer naar die foto van Lauren bleef kijken met die gebreide pet. Ik moet steeds aan Tanja Nijmeijer denken bij die foto. Dat mooie meisje van de FARC. Niet direct de gedroomde toekomst van je enige dochter. Even checken: hockeyen in Oranje, schrijfster, juf. Guerillastrijder staat gelukkig niet op het lijstje van haar toekomstige beroepen. 

Toekomstige beroepen. Nogal een thema hier, de laatste tijd. Onze oudste zoon, die nog geen baard in of op de keel heeft, moet deze week zijn voorlopige profielkeuze maken. Gister wilde hij journalist worden, vandaag arts. Morgen moet hij kiezen. Als hij wiskunde B kiest, wat hij nodig heeft voor natuurkunde, wat hij nodig heeft om geneeskunde te studeren, kan hij geen geschiedenis kiezen, waar hij van smult en wat ook nog een retehandig is als je journalist wilt worden. En dan ben je nog maar veertien. Praat er vooral met je ouders over, zeggen ze op school. 

Iedereen is zo voor een bèta profiel. Dat houdt de meeste opties open, zeggen ze. Maar het is toch te gek dat een kind van veertien verder geen maatschappij-vakken als aardrijkskunde, geschiedenis of vooruit, economie overhoudt? Grote kans dat hij dan niet weet van de FARC, dat scheelt weer. 

Kortom. Vervlogen Dagen is er weer. Met tuttige hobby's en persoonlijke hersenspinsels. Omdat ik eigenlijk niet zonder kon....

Op de foto twee mutsen. De linker voor Lauren, de rechter voor mij. 

Apparently it was too early to say goodbye. I miss blogging. So I'm back. With crafting and personal stories. That is, if you read Dutch. 




30 oktober 2013

Blauw afscheid


Denemarken doet hier nooit mee in de categorie vakantiebestemmingen. Noorwegen en Zweden trouwens ook niet. Wegens rotweer, dure drank en smorrebrod. Toch jammer, want mijn Deens is de laatste tijd behoorlijk vooruit gegaan. Zo kan ik in het Deens aan mijn man (hi skat) vragen of hij soms een vriendin (kaereste) heeft en versta ik hem als hij daarvoor zijn excuses (undskyld) aanbiedt. Natuurlijk heeft mijn man geen vriendin en had hij die wel dan kan ik u verzekeren dat er geen woord Deens zat bij hetgeen ik hem te zeggen had.

U snapt het. Ook wij kijken Borgen en the Killing. En Downton Abbey trouwens, maar daar schiet mijn Deens niet veel mee op. The Killing staat in onze vriendenkring beter bekend als 'die met die gebreide trui'. En precies die gebreide truien maken deze misdaadserie dragelijk. Ik ben een angsthaas namelijk. Maar daar waar gebreide truien door het beeld schuiven wordt het nooit echt eng. Toch?

Het lijkt me niet meer dan logisch om deze les ook in het dagelijks leven toe te passen. Dus breide ik maar weer eens wat. Een muts met een klep, waarvan ik nog steeds diep onder de indruk ben.  K2 m1r sm k16 pm m1l k2 en dat ik dat dan snap. Ik maakte een combinatie van dit patroon en dit patroon.   De sjaal deed ik volgens dit recept. Het is voor mijzelf, maar voor de foto plantte ik het op een knapper hoofdje.

Het is allemaal oefenen natuurlijk. Voor een trui. En dat ik dan die moord oplos enzo. (Dat deed ik trouwens. Ik wist wie het was, maar mijn argumenten hadden weinig met politiewerk te maken, vrees ik.) Dus nu ga ik Ravelry eens afspeuren.

Hier knijp ik er een tijdje tussenuit.  Tweehonderdeenenveertig berichtjes schreef ik hier. Over tassen en kussens, tafellakens en dekbedden, tekeningen en zeefdrukken. De inspiratie voor het maken is niet weg en dat blijf ik ook doen, maar ik weet niet meer wat ik erover zeggen moet. De laatste tijd hadden mijn stukjes al weinig connectie meer met hetgeen ik maakte. Misschien dat ik stukjes moet schrijven. Ergens. Wie weet.

Tot ziens. 

22 oktober 2013

Setje

Van deze muts die ik voor Lauren breide zou ik moeiteloos naar de Zwarte Piet discussie kunnen springen, maar eigenlijk wil ik er geen woord meer over horen. In mijn meest genuanceerde momenten bedenk ik dat ik geen idee heb hoe het is om zwart te zijn, laat staan hoe kwetsend Zwarte Piet in dat geval zou kunnen zijn. In mijn  minder genuanceerde momenten, die weliswaar veel talrijker zijn, denk  ik: "Quatsch". Nou ja, feitelijk ligt "flauwekul" wat dichter bij mijn oorspronkelijke gedachte dan "quatsch", maar het laatste klinkt veel lekkerder.

David Sedaris heeft wat mij betreft het ultieme verhaal over de kwestie geschreven. In 'Six to eight black men' beschrijft hij onze Sinterklaastraditie die -if you put it like that- bijzonder wonderlijk klinkt.  "Then, of course, you've got the six to eight former slaves who could potentially go off at any moment. This, I think, is the greatest difference between us and the Dutch. While a certain segment of our population might be perfectly happy with the arrangement, if you told the average white American that six to eight nameless black men would be sneaking into his house in the middel of the night, he would barrciade the doors and arm himself with whatever he could get his hands on."

Doe jezelf een plezier en lees alles van David Sedaris. Doe dat niet in een openbare ruimte, tenzij je het lollig vindt om aangestaard te worden omdat je hikkend van de lach een boek in een openbare ruimte zit te lezen. Doe dat bij voorkeur ook niet terwijl je partner onder handbereik op de bank zit, tenzij hij of zij het heel leuk vindt om volstrekt onverstaanbaar voorgelezen strofes aan te horen.

Of brei een col en een muts. De col is een kopietje van deze, in de bijenkorfsteek. Met een col doe ik niet ingewikkeld. Ik brei gewoon een sjaal en haak die aan elkaar. Zo makkelijk kom je met een muts niet weg. Er gingen nogal wat youtube-filmpjes aan vooraf om de edele kunst van het rondbreien om een rondbreinaald onder de knie te krijgen.

I knitted a cowl and hat for Lauren. Without much of a pattern, which wasn't the easiest way to go for the first time on circular needles. The cowl is a copy of this one, in a very becoming honeycomb stitch.

9 januari 2013

Over trouwen en sjaals breien


 Trouwen is het leukste, meest romantische, duurste en verreweg het handigste wat ik ooit heb gedaan. Het komt direct na leren zwemmen en mijn rijbewijs halen op mijn lijstje van Handige Zaken in het Leven. Als ik zo'n lijstje had tenminste.
Echt, trouwen is reuze handig. Niet omdat ik door mijn verbintenis ineens een heel handige achternaam heb die ik nooit hoeft te spellen. Diezelfde achternaam kreeg ik bij mijn geboorte. Van Dijk; het komt vaker voor dan je denkt. Ik gebruik dus nog steeds mijn meisjesnaam. Het is ook niet vanwege de cadeaus die je krijgt. Al zaten wij dik in de vrienden toen we trouwden en de meeste van die vrienden nog dik in de slappe was.

Nee, het is zo handig omdat je voorgoed verlost bent van de vraag hoe je 'hem' noemt. Er zijn situaties waarin alleen het noemen van zijn naam amper bijdraagt aan de duidelijkheid. Tot een jaar of dertig, vooruit ik doe er nog vijf bij, is het prima om 'mijn vriend' te zeggen. Daarna wordt het toch een beetje krampachtig.  Alsof je wilt vasthouden aan een voorbijgegane jeugd. 'Mijn vriend', dat zeggen meisjes op de middelbare school. Vooral meisjes die op hun vijftiende voor minstens anderhalf jaar aan de eerste de beste blijven hangen. Het zijn dezelfde meisjes die het op hun zeventiende over hun schoonouders hebben als ze het over de ouders van de puber in kwestie hebben.  Er zijn natuurlijk ook volksstammen die het over 'mijn vriendje' hebben. Gewoon een week of wat verkering met een pukkeljoch. Toen ik zelf eenmaal een vriendje had, was het erg in zwang om hem 'mijn vent' te noemen, ook erg. Maar goed, als de relatie serieus wordt, wordt het vriendje een vriend. "Ik ga samenwonen met mijn vriend", klinkt nog heel logisch, maar "Mijn vriend is met zijn zoons naar Ajax", klinkt pathetisch. Gewoon trouwen. Dat je man met z'n zoons naar Ajax gaat, is een bijkomstig voordeel. (Anders moet je zelf.)

Er zijn er ook die het over 'mijn partner' hebben, of het tenenkrommende 'levenspartner' gebruiken. Persoonlijk heb ik altijd het gevoel dat ze me duidelijk proberen te maken dat ze een partner van hetzelfde geslacht hebben. Maar het kan nog veel erger. Zoals er thuisblijfmoeders zijn die zichzelf gezinsmanager noemen, zo zijn er ook mensen die het over 'mijn echtvriend' hebben. Of 'wederhelft'. Sommige mannen vinden het zeggen van 'moeder, de vrouw' een goede reden om te trouwen. Ik ken zelfs ongetrouwde mannen die dat zeggen. En ermee wegkomen. Niet de mijne, dat wil ik wel even genoteerd hebben. 'Significant other', ook een hele erge.


Trouwen is reuze handig, dat snapt u nu. Om elk misverstand te voorkomen, kun je gewoon zeggen: "Dit is mijn man". In sommige kringen vindt men dat heel volks en spreekt men liever van een echtgenoot, maar ik vind het heerlijk om 'mijn man' te zeggen. Want dat is hij namelijk. Ik vind het ook fijn als hij het over zijn vrouw heeft. Want dat ben ík namelijk.

Ongetrouwde manzeggers zijn er ook. Dat zou ook mijn optie zijn als ik niet getrouwd was. Maar trouwen is leuker en romantischer en duurder. Anders rest alleen de optie om Belg te worden. Daar kom je er ongestraft mee weg om 'mijn lief' te zeggen. En kleedje, als je een jurk bedoelt. Of bomma of ajuin, maar niet als je een jurk bedoelt. Reden te over om Belg te worden, maar dat is een heel ander onderwerp. Ik beloofde u iets over trouwen en sjaals breien. Maar alles wat ik wilde zeggen over breien, heb ik al gedaan. Zoveel is er niet te zeggen over breien. Ik breide een sjaal. Voor mijn man. Een mooie. Een blauwe. Hij is warm.

This post is about marriage. About the convenience of it. Of being able to say 'my husband' instead of 'my  boyfriend' or 'my partner'. Of course all this is written in an incredible funny, though highly untranslateable way. Try Google translate, because as far as I'm concerned, that makes everything funny. I also knitted a scarf for my husband. But what's more to say about knitting than I've already done? 

16 december 2012

Red cowl

Buren, je kunt het treffen of niet. Vroeger in Amsterdam woonden we naast Nollie, de crazy cat lady. Ze had minstens twaalf katten en een volledig in beton gegoten 'tuin'. Ik probeerde groene vingers te kweken in een voor Amsterdamse begrippen heel behoorlijk lapje grond. Ik werd dan ook gek van alle kattenstront. Toen ik aan onze buurvrouw mijn ongenoegen daarover kenbaar maakte en zei dat ik het echt vies vond, trok ze in onvervalst Jordanees van leer: "Vies, vies? Jouw ramen benne vies". Uitgeluld.

Tegenwoordig hebben we het beter getroffen. Kopjes suiker, eieren, halve broden en hele kinderen gaan over en weer. "Een voor allen, allen voor een", is het adagium van de jongens en ook de meiden kunnen het goed vinden. Natuurlijk vond ik het ook geen probleem toen de buurvrouw vroeg een col voor Lara te breien. Met Lauren als etalage had Lara ook al vrij duidelijk voor ogen hoe dat eruit moest gaan zien. "Precies hetzelfde als die van Lauren, maar dan in rood met rose". Kinderen en originaliteit, dat gaat niet samen. Ik haakte er nog een bloemetje bij voor op de reeds bestaande muts.

I knitted a cowl for the girl next door. She was quite explicite about it. "I want exactly the same as Lauren's, only in red and pink". Children and being unique, not quite the best combination. I used the same pattern as here again and added a crochet flower for on her hat.

27 november 2012

Honeycomb cowl

Sinds ik het breien heb ontdekt voel ik mij een bekeerling, een born again knitter. Ik meldde mij aan bij Ravelry en abonneerde mij op nieuwsbrieven van New Stitch a Day.  Nu is dat laatste wel wat overdreven, want hoewel zeer gedreven (u weet hoe dat gaat met bekeerlingen) ,is er nog een aantal andere interessegebieden in mijn leven buiten breisteken om.

Dat neemt niet weg dat ik inmiddels kabels heb leren breien (hier even kijken, dan kan u het ook), iets wat de frambozensteek heet onder de knie heb en een col in een honingraatmotiefje heb gebreid.

Nou zit die col me niet lekker. Prachtige wol, maar het zit overal. Mijn bank zit onder de ecru haren en je kan 'em dus niet aan. Tenzij je wilt dat iedereen denkt dat je een angorakat hebt aangeschaft en daar ongezond veel mee knuffelt. Maar ik wil niet dat mensen denken dat ik een angorakat heb, en een poezenblog schrijf en naar poezenwedstrijden ga. Oh? Ik draaf door? Nou ja, ik wil gewoon geen witte haren, noch anderkleurige haren, op mijn kleren en mijn bank. 

Wel een fijn steekje en een mooie zachte col. De randen waren niet zo netjes als ik graag gezien heb en daar heb ik een dubbel rijtje vasten (?) langs gehaakt. Dat had ik dan weer afgekeken in de winkel bij Inti (handgebreide truien door Peruviaanse vrouwen die Dolores Maria heten en dat dat dan ook op het etiket staat en die lieve Dolores kan van dat breien net het hoofd boven water houden, maar hier hangen ze voor tweehonderd euro plus in de winkel. Oh? Ik draaf door?)

I have knitted another cowl. A beauty I guess in a very becoming honeycomb stitch. The thing is: it's very hairy. I don't want people to think I have gone wild with my angora cat. I don't have an angora cat, nor would I ever think of getting one. So it's unwearable, but nice to look at. I did some crochet to make the edges more firm, something I copied from some very expensive handmade shawl I saw in  the store. 

31 oktober 2012

Knitting is the new yoga

Knitting is the new yoga, las ik ergens. Yoga vind ik niks, hoewel ik mij ooit geheel vrijwillig aangemeld heb voor zwangerschapsyoga bij het Geboortecentrum in Amsterdam. Beatrijs Smulders was in die dagen een begrip in zwanger Nederland, dus ik waande mij in goede handen. Dat ons kind uiteindelijk verlost werd door Bart de Graaf doet daar niet aan af. Serieus, de verloskundige van dienst was een man -dat heb ik weer, dacht ik- en heette Bart de Graaf. Moeder en kind maken het al dertien jaar prima, dank u.

Maar yoga, dat is een heel ander verhaal. In een spaarzaam verlichte ruimte zat ik met tien andere zwangere vrouwen, voornamelijk uit het alternatieve, culturele en creatieve circuit van Amsterdam eind jaren negentig. Het toppunt was iemand die experimenteel theater maakte omdat ze haar buik vol had van teksttheater. En  dan was ik er ook. Nuchter, maar doodsbenauwd voor de bevalling en zwanger zijn vond ik toevallig ook nog eens verschrikkelijk. Niet helemaal de doorsnee Beatrijsganger, zeg maar.

En toen sprak de yogajuf de magische woorden: "Boor je staart in de aarde en maak met je kruin een lijntje naar de kosmos". Die doet het nog steeds goed op feesten en partijen, maar ik had geen idee! Ik heb de cursus netjes afgemaakt en vond de ontspanningsoefeningen met de zalvende stem van de limburgse juf ook nog wel fijn ("nee, nee, nee, niet in slaap vallen, dat is niet de bedoeling"), maar daar hebben yoga en ik voorgoed afscheid genomen.


Lang verhaal om aan te kondigen dat ik een col voor Lauren heb gebreid. Hij was in minder dan een week tijd af. Korte termijn yoga. Ik volgde dit patroon en breide met Artesano Aran, wat voor de helft uit Alpaca bestaat en dus lekker zacht is. Ik vond het breien met pennen 6 nog helemaal niet zo fijn. Het gaat wel heel snel, maar het is ook een beetje lomp. En nu ga ik mijzelf kabels leren breien. 's Kijken of het dan nog steeds zo zen is om op de bank te breien!

Knitting is the new yoga, I read somewhere. I don't like yoga. I practised it a little while when I was pregnant with our eldest son, but when the teacher said things like " drill your tail in the earth and let the crown of your head make a connection with the cosmos", I was completely lost. But I like knitting. I knitted a cowl for our daughter, following this pattern. I used wonderful yarn, Artesano Aran, which is half wool, half alpaca and incredible soft. 

19 oktober 2012

Reputation ruined.

Een paar weken terug liet ik hier de wol zien die ik in een impulsieve bui kocht. Het leek me wel wat om 's avonds op de bank met tikkende pennen te breien. En dat was het ook. Ik had niet voorzien dat het nog zeer heftige reacties zou oproepen. De man van mijn beste vriendin sprak de hilarische -althans ik mag aannemen dat ze met dat sentiment zijn uitgesproken- woorden: "Als jij ook gaat zitten breien, ga ik bij je weg".
Geen zorgen, mijn liefje is er nog...

Nou is breien ook wel ontzettend tuttig, om van haken nog maar te zwijgen. Dat deed ik trouwens ook. Haken, niet zwijgen. Ik haakte een randje langs de kanten omdat het anders ook maar gewoon een lange gebreide lap was. En nu is 'ie af. Ik zal het nog missen, het breien. 

I finished my shawl in much less time than I would have expected. Although the kind of corny reputation of knitting I really enjoyed sitting at the couch at night and let the needles tick. The reputation of crochet is even worse, at least in my opinion, but I did it anyway. I crocheted the whole edge. Who cares about reputation anyway. Although, apparently my best friend's husband does, he acclaimed to leave his wife whenever he finds her knitting.... Hilarious!



22 september 2012

Knitting, really?



Het moet begin jaren tachtig geweest zijn, of misschien zelfs wel eind jaren zeventig dat ik voor het laatst breinaalden vastgehouden heb. Dat is dan ook meteen hoe ver ik ooit gekomen ben. Klasgenoten breiden afschuwelijke truien, maar daar heb ik me altijd verre van gehouden. Jammer jongens, niet alle mode komt terug.

Ik heb breien sindsdien het toppunt van truttigheid gevonden, maar sinds Ravelry en de terugkeer van prachtige echte wol, kom ik langzaam op mijn schreden terug. Bovendien is breien een stuk socialer dan in je uppie boven zitten naaien. Toen ik in Haarlem deze prachtige wolwinkel vond, hoefde ik ook niet lang meer na te denken.

Opzetten kon ik nog en een dubbele gerstekorrel ging ook nog wel lukken. Daar houdt mijn stekencompendium ook wel op. Een sjaal gaat het worden. Een beter beginnersproject is er immers niet. Ik zal u op de hoogte houden.


Knitting, it must have been in the early eighties, or even the late seventies since I've been holding a pair of knitting needles. I never finished a sweater though. But lately all you guys are very much into Ravelry and besides that, I long for some crafting that allowes me to be a bit more socially involved. I ran into a wool shop in Haarlem and discovered an amazing collection. 

I still knew how to cast on and decided on a very simple 'moss stitch' shawl. I will keep you posted on how I'm doing with it.