Indigo ombre

Ooit maakte ik deze tas. Nu kan er ook een schrijfsetje in. Toch maar weer een nieuw stuk bestellen, het geeft wel een heel dankbaar resultaat. Ik denk niet dat ik dat ombre effect in deze kleur ooit zat zal zijn.

Nou ja, ooit dacht ik dat ik het nooit zat zou zijn om naar een discotheek te gaan of blauwe mascara te gebruiken. Ik dacht dat een grenen secretaire kopen van mijn zilvervloot rekening een investering in de toekomst was. Ooit verfde ik mijn muren Napelsgeel en mijn haren hennarood. Ooit vond ik Gloria Vanderbildt een lekker geurtje. Ooit was ik verliefd op Tom Cruise en Patrick Swayze. Tegelijk.

Maar dit is een blijvertje. Echt! 

Gratis patroon: Seabiscuitje (voor Elmarietje)

De lijst met bekende paarden op Wikipedia kent 33 links. Daarvan ken ik er zeven. Wellicht vraagt u zich af wat ik moet met de lijst met bekende paarden, of bent u uit hetzelfde hout gesneden en googelt u ook dat het lieve lust is?

Ik zocht de naam van een bekend paard dat rijmt op 'ie' of 'ietje'. Deden we al een Reintje voor Merlijntje en een Lowietje voor Sophietje, nu was ik op zoek naar een paardennaam en het enige wat te binnen wilde schieten was Mr. Ed. Hoe kon ik Bonfire en Salinero vergeten? Of het Peerd van Ome Loeks? Waarom schoot Amerigo mij niet te binnen, het onderwerp Sinterklaas is toch hartstikke actueel? Nou ja, het rijmde ook allemaal niet. Tot ik Seabiscuit zag staan. Seabiscuitje voor Elmarietje. Het kan als je niet erg hangt aan een Engelse uitspraak.

Zo kwam het. Ik maakte een naamloos vosje met Lauren.  Een nieuwe sleutelhanger voor een nieuw schooljaar. En de oude was ook kwijt, trouwens. Andere kinderen krijgen nieuwe tassen, kleren en wat al niet. Mijn schaap mag haar eigen sleutelhanger maken. Het idee komt van een USB hoesje dat ik ooit een won bij Honderdprocent Heppie.

 Lauren bracht het er keurig van af en vol moederlijke trots liet ik het resultaat zien op facebook. Al gauw kreeg ik een reactie van een vriendin uit Australië, of ik ook een patroon had voor paarden, voor haar jarige paardenmeisje.Vierentwintig uur later had ik dat inderdaad. Ook voor u. Hier kunt u het patroon en de beschrijving (in het Engels) vinden. Je kunt een kleinigheidje meenemen in deze sleutelhanger en het formaat zorgt ervoor dat je hem terug kunt vinden in een tas vol spullen .Niet onbelangrijk voor een sleutelhanger. 

Voor meisjes van dertien

Naarmate de kinderen ouder worden geven ze vaker geld aan een jarige. Ze krijgen ook vaker geld trouwens. Valentijn en zijn beste vriend gaven een feest en in plaats zich over te geven aan een afterparty toen de gasten weg waren en wederzijdse ouders nog een fles opentrokken, zaten ze als een pasgetrouwd echtpaar hun geld te tellen. Rijke stinkerds!

Jongens zitten er niet mee om geld te geven in rommelige envelop van achter uit de la. Meestal schrijven ze er nog net de naam van de jarige op en in het allerbeste geval nog 'gefeliciteerd'. Ik vind dat niet echt leuk, en doe nog wel eens een poging met een foto of zo, maar meestal laat ik het lekker gaan. Toen Valentijn echter uitgenodigd werd bij een meisje uit zijn nieuwe klas, zag ik mijn kans schoon. "Is het nog cool om iets zelfgemaakts te geven", checkte ik nog even. Hij dacht dat meisjes in de brugklas dat nog wel konden waarderen.

Paar euro erin en klaar. Toen ze later bij ons kwam 'chillen' bedankte ze me heel lief. "Ik vind het echt heel mooi en neem het elke dag mee naar school", maar dat kon ook zomaar iets met de gever van het cadeau te maken hebben....

Alone at last

Vandaag heb ik het rijk alleen. Acht weken lang hing er kroost om me heen. Kroost dat logeerde, dat zwom in de plomp, dat films keek, dat ijsjes at. Kroost op kamp en kroost dat zich stierlijk verveelde. Kroost dat ruzie maakte en  kroost dat nagels lakte. Kroost dat plannen maakte en nog meer ijsjes at, kroost dat alleen naar het strand ging, kroost dat iets wilde maken en kroost dat wilde koken. Er was kroost dat niet wilde douchen, kroost dat drie keer op een dag wilde douchen, kroost dat niet kon slapen, kroost dat niet wakker kon worden. Kroost dat alsmaar emmers bramen in de keuken zette, kroost dat jam maakte. Kroost kortom, dat een heerlijke zomer had. En nu is eindelijk al het kroost weer naar school. Het was stil bij de lunch...

Dus maakte ik maar eens iets. Het zomert dan wel vrolijk voort, maar aan de spinnen 's ochtends in de poort voel ik dat de herfst dichter bij komt. Dan mag het weer, vilt en zo. Herinnert u zich de rode wolvilten tas nog die ik maakte? Hij heeft het geschopt tot eens setje. Met portomonnee en Iphone hoesje.

 Een portemonnee dus. Kekke drukkers of magneetsluitingen had ik even niet voorradig, dus moest ik op zoek naar een vernuftige sluiting. Een leren strookje kon ik wel vinden en bovendien allitereert het mooi met de sluiting van de tas.

Nog meer vernuft. De rode slip trekt de Iphone omhoog. OK, dat idee is niet van mij, maar de uitvoering wel. Kijk, dat soort dingen doe ik dus als ik het rijk alleen heb. Het goede nieuws? Er volgen nog meer van dat soort dagen!

Finally all the kids are back to school. Elementary school started last week and today both the boys had their first day in high school. Time to take on a project for myself. Remember the wool felt bag I made last winter? It's been promoted to a set now. With a wallet and an Iphone case. I know it's still summer, but all the cob webs in the morning make clear dat autumn isn't that far away anymore. So felt it is.

Lowietje, of hoe ik aan mijn kennis over gereedschappen kom

Een wolf in schaapskleren is dit niet, meer een vos in wolfskleren. Ik maakte van dit vosje een wolf, door er woeste bakkenbaarden aan te tekenen. En aangezien ik dit maakte voor Sophie, een vriendinnetje van Lauren, maakte ik er maar Lowietje van. Een kleine hint naar zijn vosachtige afkomst.

Lowieke was de grenadinedrinkende Fabeltjeskrantvos. "Hatsekidee". Zijn stem werd trouwens ingesproken door dezelfde acteur als Bor de Wolf, Ger Smit. Hij nam een hele trits Dierenbosbewoners onder zijn hoede, waaronder Zoef de Haas en Ed Bever. Zonder Ed en Willem Bever zou ik nooit van de waterpomptang hebben gehoord ("Hup, daar is Willem met de waterpomptang, de nijptang of de combinatietang"). Daarmee is niet direct het bestaansrecht van de Fabeltjeskrant gevestigd, maar mij heeft het een dienst bewezen.

Over krukken en ritstasjes

Edit: Het nu volgend stuk is volgens mijn vaste meelezer -lees man- volstrekt onbegrijpelijk. Wat ik eigenlijk subtiel duidelijk probeerde te maken dat ik vreselijk zielig ben met m'n krukken en gescheurde enkelbanden en enorme stromen steunbetuigingen kan gebruiken.

Jongens, dolle boel hier. Meters sneeuw, 'sehr gute Pulver', heerlijke Apfelschnitte, Gulaschsuppe en Tirolerkitsch. Ja, mocht je willen. Mocht ík willen. En ik wil dat! Want hoewel ik bijzonder onverschillig tegenover sport in het algemeen sta, ben ik dol op sporten die je 's winters kunt doen. Nou ja, gewoon dol op sneeuw en ijs. Ik doe natuurlijk niet aan curling of met zo'n geweer op je rug je de pleuris langlaufen, nee gewoon schaatsen en skieën.

Maar. Nog eens: maar. Skieën doe ik al jaren niet meer. In 2004 braken mijn beide knieën als lucifershoutjes af,notabene op een blauwe piste. Op de eerste dag van onze skivakantie. Het was prachtig weer, dus we besloten te blijven. Ik werd iedere ochtend door een snoepje van een ambulancemedewerker opgehaald om meteen in het medisch centrum van Avoriaz aan mijn herstel te werken en mijn man skiede er lustig op los. 's Middags troffen wij elkaar voor een lange lunch en bleef ik achter op het terras en kletste bij met andere krukken. Omdat het bepaald niet mijn eerste vlekje op mijn medische wintersportstaat was, vond mijn man het wel mooi geweest. Bovendien is skieën met drie kinderen een tikje boven ons budget. Kinderen thuislaten? Geen optie, dat sneeuw- en ijsgen is een heel dominant gen.

Schaatsen dan maar. Nou, ik weet niet hoe het uw contreien is, maar hier ligt geen ijs. En dat is maar beter ook. Mijn begeleiders -edit krukken-  houden niet van ijs, laat staan van schaatsen.

Dus dat is naaien met linkervoet, online meer stof bestellen voor de quilt van Lauren die als gevolg van het aan huis gekluisterd zijn al aardig vordert en je verbijten. Het is prachtig weer en ik zit binnen. Boehoe. Niks lente, niks zomerjurkjes. Ik wil gewoon een herkansing. Nog een vorstperiode over een paar weken als ik ook weer een beetje ronddartel. Mmm, wishful thinking. Ik kijk nog maar eens uit het raam. 

Ik weet hoe dol u allen bent op ritstasjes. Ik maakte er ook een, van vilt. De vilten voering naaide ik met de naaimachine, maar de buitenkant met een hand.  Had ik een metalen rits gehad, dan had ik die zeker gebruikt, maar al met al is het zo gek nog niet geworden. 

I'm longing to enjoy the snow and the lovely weather outside, but I teared off some of the ligaments in my ankle and I'm basically stuck inside. So I made an Alp inspired zipperpouch to chase away my grumpiness about it. I sewed the zipper and de felt lining with the sewing machine, but did some hand apllique and closed the pouch by hand as well. With a blanketstitch. 

Wolf

Sneeuwwitje, Assepoester, Doornroosje, ze zijn allemaal geprinsessificeerd door Disney. Goed, die oude tekenfilms, die kan ik wel nog wel hebben. Wat zeg ik? Ik smul ervan. Hoe die kleine vogeltjes Assepoester in haar jurk helpen, daar krijgt de ergste misdadiger nog weke knieën van. Maar dat ze allemaal een synthetisch jurkje hebben gekregen en roze en vreselijk staan te wezen op broodtrommels, lelijke pyjama's, dekbedden en wat dies meer zij, dat had van mij niet gehoeven.

Hulde aan Roodkapje. Niet roze te krijgen. Oppervlakkig onderzoek -Google afbeeldingen- wijst wel uit dat Roodkapje dan weer een hoog 'oh la la'- gehalte heeft. Geen idee waar dat vandaan komt. Is het de kleur rood? Jaren geleden gold rode lingerie als het toppunt van, ja van wat eigenlijk. Maar goed, een 'tolle Lola" dus. (Aldus prins Bernhard, die het trouwens niet over Roodkapje had, maar over de destijds heersende opvatting over zijn moeder. En ik weet vrij zeker Roodkapje niet de moeder van prins Bernhard is.)

Maar met al die lieve wichtjes heeft mijn wolf niets te maken. Ik maakte dit wolvenmasker voor mijn nichtje, die morgen haar vijfde verjaardag viert. Haar vader, mijn broer, gaf een wensenlijstje door:"Een CD, maar niet Junior Songfestival, K3 (over roze en synthetisch gesproken...), of Kinderen voor Kinderen". Niet uit Haags snobisme, maar omdat ze reeds een uitgebreide collectie bezit.  Dus hang ik de cultureel verantwoorde tante  uit en geef haar een CD van Peter en de Wol van Prokofjev. Zonder Peter, maar met Wolf. 

Maar niets staat mijn nichtje natuurlijk in de weg om er Roodkapje mee te spelen, of Zeven Geitjes of de Prins en zijn tolle Lola. 

Patroon hier

My niece is having her birthday party this weekend. She's turned five already. She asked for a CD and mentioned a lot of CD's already in her possesion. So I decided to be the cultural engaged aunt and bought her a CD of Prokofiev Peter and the Wolf. Of course she can also play little Red Ridinghood with it, or Three little Pigs. I bought the pattern here. 

Fox for a friend

Lauren gaat vanmiddag even mee om een taartje te eten bij de jarige Merlijne. Het is niet het echte partijtje, maar je wilt toch niet met lege handen komen. Ik zal nog gauw een portemonneetje naaien, bood ik gistermiddag grootmoedig aan, ware het niet dat ik net mijn naaimachine had uitgeleend.  Geen paniek op de prairie: een handgenaaid projectje dan maar. Een sleutelhanger voor de nieuwe fietssleutel. Ik denk dat dat met stip op een staat in de door kinderen zoekgemaakte spullen. Een sleutelhanger, liefst van enig formaat, is dus een absolute noodzaak. Zelfgemaakt doosje erom, kaartje eraan, uurtje later, klaar. Reintje voor Merlijntje.

Wilt u ook een Reintje voor uw kleintje? Ik maakte van het vosje dat ik tekende een snel patroontje. Rechter muisklik op foto, bewaren als afbeelding, uitprinten op A4, uurtje later, klaar. Lees hier de beschrijving.

A small present, a stocking stuffer so you want. I made a small pattern from the little fox I drew last night to make a key ring for one of Lauren's friends. It takes an hour, max. Fold a little box, draw a nice card and there's your fox for friend. (Right click on picture, safe as jpg., print on A4, ready). Click for tutorial.

The scarlet pimpernel

Kent u het verhaal van de Scarlet Pimpernel? Ik las het op de middelbare school toen ik een tijdlang niets anders deed dan historische romans lezen. De essentie is me ontschoten. Niemand is wie die lijkt, zoiets. Wel een toepasselijke naam voor een tas die ik in opdracht van Sinterklaas maakte. 

Hij bestelde een tas van vilt voor Lauren, dus blauw. Ik maakte hem, dus folkore.  Hoeveel ik ook houd van eenvoud, van scandinavisch en japans design, ik kan het niet maken, noch bedenken.

De tas is natuurlijk zwaar geïnspireerd door deze. Van haar kan ik designsgewijs ook nog een hoop leren. Zij naaide de tas volledig met de hand. Ik liet de naaimachine het meeste werk doen, maar festoneerde de ronde hoeken op de bodem met de hand. De bevestiging van de hengsels is ingenieus en dan ook afgekeken bij Hetty. Dat ik het hengel door liet lopen in een sleutelhanger bedacht ik dan wel zelf. 

Sinterklaas asked me for a bag for Lauren. A blue one, of course. And since I made it, a folk one, of course. I made it by hand, looking closely at hers. She sew the bag by hand, I let my sewing machine did most of the work, but I blanketstitched the rounded edges by hand.

Pinterest Project

Pinterest wordt door iedereen luid bejubeld, en terecht. Ook ik pin me suf, opdat wij niet vergeten. Maar uiteindelijk is die hele pinnelarij natuurlijk begonnen om de inspiratie, die tot een wezenlijk project zou moeten leiden. Elisanna riep de "pin per week" al in het leven, maar dat is mij een iets te ambitieus plan.

Mijn nieuwe handtas vroeg om handtashulpjes, ter voorkoming van de rotzooi zoals in mijn oude handtas. En als mijn nieuwe handtas iets vraagt, wie ben ik om niet te luisteren? Ik maakte de 'zippered pouch with a gusset' van How About Orange (die 'em weer zag bij Craft Passion) Geen flauw idee hoe de gusset in het Nederlands heet, maar ik ben er wel weg van. Man, wat een ruimte in zo'n klein beursje! Voortaan heb ik altijd alle bibliotheekpassen, museumjaarkaart (van het goede jaar), klantenkaarten en al die andere passen die mijn gewone portomonnee te dik maken, voorhanden.

Mijn nieuwe handtas sloeg een beetje door toen er ook nog om een pasje voor de spaarkaarten werd gevraagd, maar ik ben een toegeeflijke eigenaar. Spaarkaarten heb ik nog maar zeer recent. In tegenstelling tot onze vermeende volksaard huldig ik al jarenlang het principe 'gratis bestaat niet en goedkoop is verdacht'.

Toch spaar ik ineens glazen bij de Hema, stempels bij Sissy Boy en laat ik de schoenenwinkel in het dorp telkens een nieuwe kaart aanrukken bij een volgende schoenenaankoop. Toen ik vervolgens al die rondslingerende groene kaartjes in fruitmand, keukenla en pianoboeken eens bij elkaar ging leggen, leidde dat zomaar tot dertig euro korting op nieuwe kinderschoenen. Dertig euro, dat is serieus geld. En wat betreft die glazen; het lijkt wel of we hier wekelijks twee joodse bruiloften verzorgen. Vandaar.

Pinterest should not only lead to pinning inspirational stuff, but also to actually making them. My new purse could use some organizing items for cards and such. I made the zippered pouch with a gusset as seen on How About Orange (who saw it at Craft Passion by the way). I gave my own folksy touch to it. 

Kobo to go

Nu vrijwel iedereen zijn vakantie geregeld heeft, zullen wij ook eens aan wat plannenmakerij moeten geloven. Vijf harde eisen heb ik:

• Mooi weer ( Als in "pff, warm he)
• Lekker eten ( is bijna alles behalve Thais en Chinees)
• Mooi plekje op een rustige camping (Als ik een talent mag noemen is het wel dat om het perfecte plekje op een camping te regelen. Dat mijn man en kinderen mij op dat moment even niet willen kennen, neem ik - of  nemen zij- dan maar even voor lief.)
• Overdag leuke dingen doen ( Denk aan: zwemmetje, stadje, lunch in mooie tuin, museum, bergwandeling, bootje. Dus niet: raften, iets met hangbruggen en de Mont Ventoux opfietsen.)
• 's Avonds met een boek en een glas wijn voor de tent. Liefst nog met blote benen.

Zo makkelijk als wat! Zolang wij maar zuidwaarts rijden. En in dat rijden zit het venijn. Niet vanwege kilometervrees of wagenziekte, maar vanwege die volgepakte auto. Vijf mensen, die steeds groter worden, met tassen die steeds groter worden, met een tent die een tentje heeft gekregen én een groot krat boeken.

Dus heb ik van mijn verjaardagsfonds een e-reader gekocht. Ik ben overstag. Een Kobo touch is het geworden. Hij kwam als een van de beste uit de test van de Consumentenbond (heb ik horen verluiden...) en, veel belangrijker, de plaatselijke boekhandel verkoopt hem. En de plaatselijke boekhandel moet altijd blijven bestaan. Een mens heeft zekerheden nodig in het leven.

Mijn Kobo heeft natuurlijk een hoesje nodig. Ik koos een folklore-achtig motiefje als tegenhanger voor de opmars van het digitale boek. Met mijn initialen op de achterkant. Wie doet een gokje voor de W?

I'm a booklover. And vacation equals reading to me. As does sunny water and delicious lunches, by the way. But bringing 15 books, and ourselves and two tents is rather a lot for our car. So with some birthday money I bought an e-reader. At the local bookshop, because I want the bookshop to stay forever in my town. Amazon might be convenient, there's nothing better than getting lost in a real bookshop. 

My Kobo sleeve had to be a little folksy. To give some competition to my digital surrender. It has my initials on the back. I bet you'll never guess what my second name is. 

Happy Birthday

A homemade present has become a part of the birthday ritual for Lauren. Last year I made her a butterfly mosquito net, this year a sewing kit. The needlebook and matching pincushion I made of felt.  I couldn't find the time to sew the whole kit, as I originally intended,  but bought a box instead at a hideous store  for almost nothing. I changed the look a bit and added my 'vervlogen dagen' button.
The lady in my favourite fabric store used to say that "there are no people living at the back", when I excused myself for the messy back of a quilt top. In case of the needlebook and pincushion an embellished, people might also live at the back, hence the embellishments. I put also three Kaffe Fasset fat quarters in her kit, for the sake of matching colors.

And for now, let them eat cake! Happy Birthday, lieve Lauren. 

Needlebook

Before she was born, I made a mobile for Lauren to hang above her crib. With an clearvoyant vision I made little felt horses and embellished them with felt flowers and embroidery, not knowing she would turn out to be a horseloving girl.

Years later I was planning on turning this mobile into a merry-go-round and I cut the horses loose from the mobile frame, but that merry-go-round stayed in the closet. Unfinished. That's how things go, sometimes. I ran into these little horses again while I was thinking about making (or even sewing) a sewingkit for Lauren's birthday in October. I made this needlebook.  I really love that folk art style. In the back of my mind I knew I was  copying an idea I've seen somewhere in blogland. Larissa from mmmcrafts made these beautiful needlebooks and a while ago they were available in her etsy shop. Please visit her lovely blog and admire her beautiful designs.

Snegoerotjsjka ornaments

Inspiration is such a beautiful thing. Rahel posted these Etsyfinds on her blog, and I really loved them and then Hetty showed us the ornament she made for a friend. Put one and one together, add a little inspiration and you get my little ornaments. They're made of woolfelt, some leftover beads, chainstitches and french knots and about the size of a praline. The lovely girl is Snegoerotsjka, the snowgirl, a painting from Michail Vroebel for a Nikolay Rimsky-Korsakov opera. My own snowgirl just came in with the deepest red cheeks I've ever seen... Tomorrow the children will get their skatingdiplomas. I was a very proud mother when I saw my sons doing 'pootje over', the proper way of skating the curves. We're ready for Christmas since we're doing the 'grand tour' this year; seeing both parents and inlaws. There happens to be ice near to my parents in law, so we'll  probably do a little skating on Christmasday!

St. Lucia

I love traditions, even if they're not my own. Today it's st. Lucia's day. In Sweden, the youngest daughter, dressed in white gown with a red sash is the Lussibrud (Lucia bride). She wears a crown with candles on her head and serves saffranrolls to the rest of the family. I can't help wondering how this was done when they hadn't electric candles. A lot of beautiful long blond hair must have gone up in smoke, I guess. We didn't send Lauren to school in a white dress today, nor gave her any saffranrolls to treat. Two tangerines is all she's got, festive enough for a tradition which  isn't ours. What are your traditions in the period of advent, I love to hear...

Waldorf traditions after all

When I was growing up my parents were very involved in establishing a Waldorf school in the place were we lived and everything that came with it. Once I became a teenager I got very annoyed by everything concerning antroposophy. I didn't want to have anything to do with it. To me antroposophy was associated with stale sourdough bread, men in handspun sweaters, women in dyed skirts (we're talking the seventies) and damp cloths as a medicine for almost every illness, all covered with the heavy smell of arnica,which I still can't stand. My parents weren't like that at all, I must add. And then I became a mother.  A lot of routines and traditions from the Waldorf school seemed pretty nice to me, actually...So today, Joseph and Mary, very waldorfy indeed, are making a long yourney trough our livingroom before they arrive at the manger. They are made out of woolfelt and silk. I've whipped them up myself, but you can buy kits like this overhere. The cardboard christmas tree is our adventcalendar from the Wiener Werkstätte. The blue picture is a cyanotype which I bought from etsy, waiting patiently to be framed. And to complete this tour: the rowing man is my husband, on a drawing I made him when he got forty.