Favorite babygift

Om nou te zeggen dat ik dertien jaar geleden nog nooit een naald had vastgehouden, zou een grove belediging voor mijn opvoeding zijn. Ik heb van mijn moeder leren borduren en ze zou ook best een poging hebben willen doen om mij te leren naaien, maar daarvoor ontbrak elke interesse. Tekenen, dat was mijn lust en leven.

En toen raakte ik zwanger, hetgeen klinkt als ongewenst en zestien, maar zo was het niet. Er werd verlangend naar uitgekeken en ik was bijna dertig. Ineens had ik de behoefte om iets te maken voor ons kind. Het allereerste dat ik maakte was een lakentje en niet lang daarna volgde het quiltje dat ik hier al eens heb laten zien. Toen onze vrienden, de meeste pas jaren later, ook eens aan kinderen begonnen bleek het lakentje nog steeds favoriet. 

Meestal probeer ik het geboortekaartje na te maken, maar in dit geval was dat een ingewikkelde zwart wit potloodtekening. Zo leek het me ook wel schattig. Het dekentje is een quilt die mijn moeder voor mij maakte. 

A little baby sheet is still my favorite babygift. I made my first one when I was pregnant with our eldest. It was my first embroidery experience for ages. When friends got babies, much later, it was still the most precious gift. 

Swimming Bag of hoe de walvis zich kon meten met de uil en vos

Fabels. Daar gaat dit stukje niet over. Alhoewel het door Sieb Posthuma geïllustreerde "Boven in de groene linde zat een moddervette haan"  een enorme aanrader is. Nee, ik wil het hebben over de dolfijn. Dat had u niet gedacht, he. De dolfijn is aan inflatie onderhevig. Dat durf ik wel zo bruusk stellen. En dan bedoel ik niet de dolfijnen die in verlaten oceanen zo prachtig met een zeilboot mee kunnen zwemmen. Zelfs zeilmeisje Laura, die ik tot dan toe niet op overdreven interesse in andere levende wezens kon betrappen, sprak hierover met enige ontroering in haar stem.

Maar designsgewijs is de dolfijn natuurlijk geen uil, laat staan een vos. Dolfijnen blijken een onuitputtelijke bron voor airbrush artiesten wier creatieve proces ergens begin jaren tachtig is blijven hangen. Toen ik dus naar inspiratie zocht voor een niet al te meisjesachtige zwemtas, heb ik de dolfijn ook mooi overgeslagen. Maar de walvis, dat is heel andere koek. Die verdient echt een plek naast uil en vos. U gaat hem hier terugzien!

Wat u ook terug gaat zien zijn de hengsels van zeiltouw ("zeilschoot, mam"). U moet even vriendelijk tegen uw naaimachine praten en niets overhaasten, maar dan is het resultaat perfect! Niks geen gedoe met nestels. Nestels en kindertassen zijn, wegens 'zwaar gebruik', gewoon geen goede combinatie. 

I made a swimmingbag for a not so girly girl. While looking for some inspiration, it occurred to me that the dolphin is done. Designwise that is. Sure, swimming with those beauties could be a life altering experience, but its airbrushed pictures definitely are not! The whale on the other hand is a real design darling. You will see it back here, I promise! I root for the whale as the next owl or fox!

A stork for Smilte

Een voormalig collega van mijn man is onlangs moeder geworden van een prachtig meisje, Smilte. Een naam die in het Nederlands niet echt lekker bekt, maar in het Litouws vast prachtig klinkt. Ik borduurde een lakentje voor de Litouws-Duitse spruit.

De ooiveaar is blijkbaar de nationale vogel van Litouwen. Dat is natuurlijk een interessant feitje, maar het is maar zeer de vraag of zij dat weten. Weet U wat de nationale vogel van Nederland is?




Nu gaat de ooievaar ook al geruime tijd mee als babycliché, ook in ons gezin. Het ontwerpje voor dit lakentje tekende ik acht jaar geleden voor het geboortekaartje van Lauren. En het quiltje dat ik voor de foto gebruikte was het boxkleed van Lauren.

 A former collegue of my husband gave birth to a beautiful baby girl, Smilte. A Lithuanian name, there's supposed to be a littled dot on the e. Her mother is always so very attentive, the least I could do was making a little gift for her baby girl. I made an embroidered sheet for her crib.The stork is apparently the national bird of Lithuania and is also a design with some history to us. I made a drawing of a stork for the birth announcement of Lauren. 

High tea and old friends

We waren hecht met z'n zessen. Het kleinste jaar van een groot dispuut tijdens onze studie. Meer dan tien jaar lang aten we elke maandagavond samen, maar ruim twintig jaar later is het  best moeilijk om de club compleet te krijgen. Vanmiddag hadden we een high tea en  waren we weliswaar niet compleet, maar met meer dan anders, met aanhang én kinderen én een nieuwe datum in de agenda's. Oude vrienden, nog altijd bijzonder.

Er was zelfs nog een nieuwbakken moeder in ons midden (ik was met grote afstand de eerste die kinderen kreeg). Voor haar borduurde ik een lakentje naar aanleiding van het geboortekaartje. Tranen waren mijn bedankje. Dat is goed, toch? 

The six of us used to be so close. Sorority friends. For over ten years we had our monday night diners and other occasions, but more than twenty years later it's difficult to get all of us together. This afternoon we had an high tea and although we weren't complete, we were with more than the usual suspects with our husbands and children and a new date in our agendas! Old friends, still special. 

There even was a new mom among us (I was by far the first to have children). I made her an embroidered sheet with her name on it. Tears as thank you, that's a good thing, isn't it?