Vallen en opstaan

Vallen in het openbaar geeft het slachtoffer vaak een gevoel van gène. Nee, dat is misschien te algemeen. Als ík val in het openbaar, geneer me te pletter. Ik probeer de pijn te verbijten en zo elegant en onopvallend mogelijk weer overeind te krabbelen en me zo snel als het letsel  toelaat uit de voeten te maken. 

U heeft dat nooit? Helaas overkomt het mij maar al te vaak. Bij de bakker ben ik al twee keer over dezelfde drempel gestruikeld. In paniek komt de verkoopster achter de toonbank vandaan: "oh jee, gaat het, gaat het?" Lief bedoeld, maar al wat ik denk is: laat me alsjeblieft met rust. Doe alsof je dit niet gezien hebt. 

Nee, dan die keer dat ik tegen een verkeersbord opfietste. Ik weet nog goed dat ik naar een mooi oud wit huis keek en bij mezelf dacht dat het rode stokroosje bij de voordeur zo mooi stond bij het witte huis en de blauwe deur. Dat soort suikerzoete dingen bedenk ik blijkbaar tijdens het fietsen. Alhoewel ik ook wel eens bedenk wat ik éigenlijk had willen zeggen tijdens die vergadering toen iemand mij consequent Linda noemde, terwijl ik Petra heet. Of hoe je een perfecte moord plant. Maar die dag dacht ik aan rode stokrozen, blauwe deuren en witten huizen. Báf. Pontificaal tegen het verkeersbord. Bám, helemaal in de kreukels bovenop mijn fiets. Genant!

De situatie werd gered door de fietser die achter mij reed en keihard begon te lachen. "Oh sorry, ha ha ha, gaat het, ha ha ha. Wat erg dat ik niet meer, ha ha ha, kan stoppen met lachen. Ha ha ha. Het zag er zo absurd uit". Toen kon tenminste omstandig mijzelf en mijn fiets omhoog hijsen, en een beetje besmuikt grinniken. Ja, absurd, ja. En pijnlijk, maar wel grappig.

Minder grappig is het als je kind ernstig valt en pijn heeft. Zaterdagavond kregen we een telefoontje van een moeder van een vriendinnetje van Lauren, dat Lauren van het klimrek was gevallen. Het zag eruit als een gebroken sleutelbeen. Dit bleek na anderhalf uur wachten in het ziekenhuis een prima diagnose. Arm kind. In september een elleboog uit de kom en nu dit. Ik denk dat bovenstaande haar voorland wordt...

Verder breide ik mij de afgelopen twee weken een slag in de rondte, met dit als resultaat. Breien heeft ook nog eens een heel lag valrisico. Twee vliegen in een klap. Het is een gratis patroon via Ravelry. 

It took me almost a fortnight to knit this lace shawl and man, am I proud of myself! It's a free pattern on Ravelry.

Dromen en strepen

Mijn handen zijn bezige handen. Handen met vieze inktrandjes van het zeefdrukken. Kapotgeprikte vingers van het quilten. Mijn handen zijn geduldig. Gestaag breien ze voort. Rustig geleiden ze de stof langs het naaivoetje van mijn machine. Sneller, sneller, denkt mijn brein, maar mijn handen laten zich niet gek maken. 

Ik snap het niet, ik snap het niet, lawaait mijn hoofd bij het zien van een patroon om kant te breien, maar handen snappen het best. Gaandeweg de pen maken mijn handen het patroon als vanzelf. 

Handen doen. Ze dralen niet, ze dromen niet. Dat doet mijn hoofd wel, of is het mijn hart? Mijn hart droomt zich een plek om handen bezig te laten zijn. Van mooie stoffen, van strengen wol, van dik vilt, van leuke cursisten. Van Purl Soho, maar dan van mij. Handen en hart zijn er wel uit, maar wat zegt het hoofd?

Mijn handen breiden een sjaal en deden dat al eerder in andere kleuren. Het is een gratis patroon van Ravelry, dat toevalligerwijs (?) 'dream stripes' heet.  De batterij van mijn Canon heeft zich verstopt, dus u moet het doen met iPhone-foto's. 

Busy hands, my hands are. Dirty with ink from screen printing, sore fingers from quilting. Patient hands they are. They don't dream. That's the heart department. My heart is dreaming of a place for busy hands. From colored fabric, and wonderful skeins of wool, of felt and lovely students to take classes. From my own kind of Purl Soho. Heart and hands, they know already, but the head is still counting.....

My hands knitted another Dream Stripes Shawl. Black and white with neon pink border. Now, that's shocking pink! A few weeks ago, I knitted one in my favorite colors. 

Reputation ruined.

Een paar weken terug liet ik hier de wol zien die ik in een impulsieve bui kocht. Het leek me wel wat om 's avonds op de bank met tikkende pennen te breien. En dat was het ook. Ik had niet voorzien dat het nog zeer heftige reacties zou oproepen. De man van mijn beste vriendin sprak de hilarische -althans ik mag aannemen dat ze met dat sentiment zijn uitgesproken- woorden: "Als jij ook gaat zitten breien, ga ik bij je weg".

Geen zorgen, mijn liefje is er nog...

Nou is breien ook wel ontzettend tuttig, om van haken nog maar te zwijgen. Dat deed ik trouwens ook. Haken, niet zwijgen. Ik haakte een randje langs de kanten omdat het anders ook maar gewoon een lange gebreide lap was. En nu is 'ie af. Ik zal het nog missen, het breien. 

I finished my shawl in much less time than I would have expected. Although the kind of corny reputation of knitting I really enjoyed sitting at the couch at night and let the needles tick. The reputation of crochet is even worse, at least in my opinion, but I did it anyway. I crocheted the whole edge. Who cares about reputation anyway. Although, apparently my best friend's husband does, he acclaimed to leave his wife whenever he finds her knitting.... Hilarious!