Como revisited

Graag wilde ik koningsdag ontvluchten. Hordes mensen die hun oranje plunje weer hebben opgeduikeld en straten vol derdehands meuk doen dat met me. Hordes oranje missen die uitwerking nooit. Toen Nederland een paar jaar geleden in de eerste wedstrijd van het wereldkampioenschap totaal onverwacht met 5-0 van Spanje won, kreeg ik daar in een verlaten strandtent niets van mee.

Ik had echter buiten mijn kinderen gerekend. Die zijn toevallig gek op hordes mensen. Liefst bijeengepropt voor een podium. Koningsdag ontvluchten, ben je niet lekker? En zo kwam het dat ik 's middags om vier uur met een biertje op het plein stond. In een winterjas. En toen wilde ik echt weg. Daar hielp geen lievemoedertje meer aan.

En gelievemoederd werd er. "Móet ik mee", vroeg de oudste. Dat die vraag een keer zou komen heb ik in de afgelopen zeventien jaar heus wel eens bedacht, maar toch kwam het als een donderslag bij heldere hemel. Er volgde een uiteenzetting over 'eindelijk een beetje tijd om leuke dingen met vrienden te doen' (in mijn optiek is het leven van pubers een continue aaneenrijging van leuke dingen met vrienden) en 'je snapt toch wel dat ik naar bevrijdingspop wil (volgend jaar is er weer bevrijdingspop, ja die dooddoener bedacht ik echt). Uiteindelijk gaf ik maar het eerlijkste antwoord: "Ik geloof niet dat ik al zover ben" en op het sentiment spelend voegde ik er nog dramatisch aan toe dat ik dacht dat vakantie iets leuks was.

 En dus gingen we. Aanvankelijk leek het erop dat het weer in heel Europa roet in het eten gooide, maar uiteindelijk gingen we precies naar de plek waar ik het allerliefste wilde zijn. Al eerder vertelde ik hier over mijn grote liefde voor het Comomeer. Inmiddels was het al vier jaar geleden dat ik er voor het laatst was. We gingen een beetje vreemd aan het meer van Lugano, omdat we daar een huisje aan het water vonden en het tenslotte maar een kwartiertje van het Comomeer ligt.

 En mooi was het er. We zagen in een week tijd de nog verse sneeuw van de bergen smelten en de stoersten onder ons zwommen in het meer. We gingen naar Milaan en noteerden andermaal dat dat niet persé hoeft.  We aten heerlijk in Como en Cima di Porlezza.  We (nou ja: ze ) speelden Texas Hold 'em, Scrabble en Yahtzee. We lazen , we dronken de zon en de wijn en keerden herboren terug om te constateren dat de zomer met ons meegereisd was. Het was heerlijk om weer eens wifiloos met z'n vijven te zijn.

Ik zei het al eerder. Vakantie, wij zijn er goed in.

Gelezen: 
Annegine Goemans, Honolulu King
Isabel Allende, Ripper
Annejet van der Zijl, De Amerikaanse Prinses
Cheryl Strayed, Wild

Geluisterdo.a.:
Nieuwe album Stephanie Struijk, mooiste liedje: Sowieso beter

The hunt

Het is herfstvakantie, altijd een lekkere rommel-maar-raak vakantie. Hoewel ik een lang weekend New York bijzonder warm aanbevolen heb bij mijn wederhelft, bleven wij gewoon thuis. Tallina van den Hoed, kookschrijver bij de Volkskrant, etaleerde eerder deze week haar afschuw van stoeiende kinderen in hopen blad, maar wij houden daar wel van. Zij bracht haar herfstvakantie door in een all-inclusive oord. Dat komt dan weer heel dicht in de buurt van mijn idee van de hel.

De Kennemerduinen liggen hier om de hoek en daar gingen wij op jacht. Dat ziet er overigens heel vriendelijk uit.

Valentijn vond de hoofdprijs. De koningin van het herfstbos, de hoofdprijs van onze jacht. 'Eat your heart out Tallina'. 

En er was meer. Zij weet alles van hun namen en eetbaarheid, wij bewonderen alleen. En we hebben een stinkzwam laten ontploffen. Ik heb geen idee of ik daar allerlei natuurgenieterswetten mee overtreed, maar wij wonnen dikke bonuspunten bij de kinderen ("Ieuw...")  en dat is natuurlijk ook wat waard!

Thuis aten we pasta met paddestoelen. Nee joh, gewoon uit een plastic bak van de supermarkt. Seizoensmelange heet dat dan. En Tallina schrijft overigens best aardige stukjes, hoewel de woorden "gekruide tofublokjes" net iets te vaak vallen. 

 Autumn break. We took some time to do autumny things like hunting for mushrooms. Just to admire though, although it was nice to impress the children by letting these stinky ones explode! Finding the fly amanita (the red one with white spots on it) is like winning the lottery. Is that someting typically Dutch, I wonder? Please let me know! Isn't this the best way to spend your Autumn break?

Holiday reminiscing

De vakantie, met afstand de allerbeste tijd van het jaar, zit er weer op. Je doet je best om het nog even vast te houden. Je eet nog wat restantjes kaas van de vakantie en drinkt de laatste flesjes vakantiewijn, je leest het boek uit waar je de laatste dag nog in begonnen was, maar het is niet meer hetzelfde.

Onze kinderen kennen die weemoed niet. Ze zoeken hun vrienden op, gaan bramen plukken, springen in hun onderbroek ("jij eerst") in de plomp omdat ze het zo warm hebben tijdens hun bramenplukavontuur.  En dan gaan ze logeren. Kortom, ze hebben vakantie!

Nog even mijmeren:

Een goed begin is het halve werk. Onze gite d'étape lag vlakbij Lyon en vlakbij de autoroute, maar ademde volledig de sfeer van de 'campagne'. De kinderen vonden de Franse sirops, geserveerd onder de platanen, oneindig veel sjieker dan onze eigen limo, en verklaarden zich de (Franse) rest van de vakantie tot fervente sirop-de-menthe drinkers. Kennelijk beschikken ze over dezelfde romantische inslag als hun moeder die ooit pastis tot haar favoriete vakantiedrankje uitriep, maar het thuis nooit weg heeft kunnen krijgen. 

 De Alpen, of preciezer de Mercantour, was ons eerste reisdoel.Hoewel ik met frisse tegenzin die kant op was gereisd, en zelfs een thermoshirt had ingepakt om de vermeende koude nachten te weerstaan, hebben we het er heerlijk gehad. Alle dagen dertig graden plus, met een enkele uitzondering, toen we ons eerder in Schotland waanden...

Onze kinderen kennen niet die weerstand tegen het wandelen in de bergen die zij die daar jaar in, jaar uit aan worden blootgesteld wel ontwikkelen, en vonden het een meer dan welkome afwisseling.

En wat een wildlife, mensen. Marmotten, steenbokken (of berggeiten, wie kent het verschil?) en dat allemaal min of meer herkenbaar vastgelegd.

Genot dus!

Daarna door naar Toscane. En hoewel het heerlijk was om weer eens in Frankrijk te zijn, voelt Italië toch ook een beetje als thuiskomen. Golfo di Baratti, net ver genoeg van het massatoerisme om heerlijk van de zee, de koffie, het eten, de wijn, de zwoele avonden en alles wat Italië verder zo heerlijk maakt, te genieten. 

Elba, ook een aanrader. Net als onze traditionele afsluiter: Tremezzo, Lago di Como. De kinderen turfden op de achterbank hoe vaak ik zei "Wat is het hier mooi"...

En die bruine schouders? Check.

Our holidays are the best! My absolute favorite time of the year. We were in France (Mercantour) and Italy (Campiglia Marittima, Golfo di Baratti, lago di Como), we hiked in the mountains, ate cakes, drank wine, enjoyed eachother's company, swam in the sea, visited medieval cities and 'borghi', ate pasta, read books, and laughed (a lot). Longing for the next one!

Thirteen rocks, a screen print

Vandaag is Casper jarig. Dertien. Dertien? Ja, dus. En jongens van dertien willen niet langer kwelen bij het geluid van hun akoestisch driekwart gitaartje. Nee, jongens van dertien willen een beetje geluid maken. Jammer voor hun moeders, mooi voor de zeefdruk die ik voor hem maakte. Deze Gibson ES 355 werd het niet. Tikje boven budget.


It's Casper's birthday today. Thirteen! At that age boys want to make a little noise, instead of being the romantic singer-songwriter with a threequarter guitar. Too bad for their moms, but nice for a silk screen print. He didn't get the Gibson ES 355 though. Just a bit above budget...

Just a few days in Paris

Vakantie, we zijn er dol op. Wie niet? Vakanties plannen is echter niet helemaal ons ding. We zijn meer van de bonnefooi. Zo kan het zijn dat een lang weekend op de Wadden ineens een weekend in Parijs wordt, onder het mom van "Wát, voor dat geld kunnen we ook naar Parijs", gevolgd door "Ja, doen, doen!". (Een verhelderend inzicht in de beslissingsmodellen in dit gezin.)

En zo kwam het dat we een heuse regatta bijwoonden... (Jardin du Luxembourg)

we ons ondanks een flinke dosis laissez-faire lieten leiden door de klok... (Musée d'Orsay)

en behalve die van het Heilig Hart nog meer boodschappen aantroffen .... (Sacre Coeur)

Van dat alles en nog veel meer genieten we nog even lekker na.

We had a lovely mini break in Paris. Jardin du Luxembourg, Musée d'Orsay, les Tuilleries, the Eiffel tower, Sacre Coeur, Montmartre, Notre Dame. Just the usual suspects, but it was unforgettable. 

Om te janken zo mooi....

Schaatsen bij Zuiderwoude, Waterland-Oost. Zoete nostalgie. Als tiener schaatste ik hier met mijn ouders, of met jongens van school... Vier jaar geleden stonden we hier al met ons eigen gezin op het ijs,  en dachten we dat het best eens de laatste keer kon zijn dat de jongens met hun pake op het ijs stonden. Misschien merk je daaraan wel dat je zelf ouder wordt; als je ouders besluiten dat sommige dingen mooi geweest zijn. Mijn moeder had eerder deze week eigenlijk besloten de schaatsen aan de wilgen te hangen, maar na enig aandringen stond ze toch weer op het ijs.

Vandaag schaatste ik hier met Lauren, Valentijn én mijn ouders. Onze middelbare scholier moet morgen of overmorgen zijn hart nog maar even ophalen. Want dat doen we. Ons hart ophalen, want dat hebben we verloren aan het ijs!

Skating in Zuiderwoude, sweet nostalgia. I used to skate here as a teenager with my parents, or with boys from school... Four years ago we were here with our own family on ice and the thought of 'maybe it's the last time the boys skate with their grandfather' crossed our minds. Getting older is the most obvious when your parents decide it's time to avoid certain, slightly risky activities. 


But today I skated with Lauren, Valentijn and both my parents. Casper will have to take another chance in the weekend 'to collect his heart' (as the Dutch say), because we all lost our hearts to the ice.

This week I saw/ DWZI....

....mijn kinderen hetzelfde doen in mijn geboorteplaats als ik vroeger. Namelijk springen over het hunebed. Ik was een beetje verbaasd dat dat nog steeds mocht. Als laatste vakantie oprisping liet ik mijn kinderen de plekken uit mijn jeugd zien. Tweeënhalf uur in de auto, maar toch zeiden ze enthousiast ja, toen ik vroeg of ze daar zin in hadden. Ik was er twaalf jaar niet geweest, maar zoveel verandert er niet....


Yesterday I showed my children where I grew up, and they did exactly the same thing as I used to do. Jump over the big stones of the 'hunebed'. I was kind of surprised that it was still possible to do so. We had to drive two and half hours to get there, but the were very enthousiastic to go. 

It's over...

We're back home. We had almost a month of 'dolce far niente', and I would immediately hurry back if I could.We saw  the beautiful cities of Rome, Orvieto, Florence, Pisa and Lucca and visit cute little 'borghi'.

We ate a huge pile of melons, and emptied more than enough bottles of wine. We discovered the joy of camping on  soft clover-covered grass (Blu in Bolsena), and loved swimming in the lakes we visit (Lago di Bolsena, Lago di Como and Lago Piano). We enjoyed hiring a boat, made plans for our own ideal campsite (something we do  every summer again), met friends in unexpected places and ate of course a lot of gelato.

We liked hiking in the mountains more than we expected (I'm suffering of a huge childhood trauma when it comes to hiking). We agreed on the beauty of Umbria over Tuscany and read many many books, which to me is the essence of the holiday, together with 30-something degree weather. For the third time on a row, we ended our holiday at the Lago di Como. This place and particulary Tremezzo is so beautiful. Really, it's food for my soul.



And now I feel like crafting again. Something I don't do when I'm on holiday. I promised Valentijn a proper cover for the diary he kept during the holiday and I have to make a birthday present for the little girl next door. And off course I didn't forget my promise to do a give-away to celebrate my blog anniversary. More about that in a few days.

This week I saw/ DWZI...

...........onze oudste zoon afscheid nemen van de basisschool. Nog een laatste keer op z'n kinderfiets naar school, zwaait nog even, en het volgende moment zit het erop. Door een haag van kinderen worden ze -letterlijk- van het plein geveegd. Na een week van festiviteiten met een musical en een afscheidsbuffet, zit het er dan, na veel lieve woorden bij het afscheid en nog een laatste picnick, toch echt op. Dire adieu c'est mourir un peu. Maar het nieuwe begin lonkt ook. Straks op de onvermijdelijke omafiets naar 'de middelbare' in de stad.

We namen nog even behoorlijk afscheid van de juffen, waarvan hij de een twee jaar heeft gehad en de ander drie jaar. Mijn mama naait kussens, schreef hij eens in een gedichtje voor moederdag. Nou, tegenwoordig naait mama ook bijna aan de lopende band tassen.

....our eldest son saying goodbye to his primary school. He waves as he leaves for the last times on his boy's bike to school. They had a terrific last week at school, with a musical, a buffet and lots of dear words as goodbye, and now all the children of the school escort the eldest group out of the schoolyard, and then, after a picnick, it's really over. Dire adieu c'est mourir un peu. Altough new horizons are are to be seen soon. In September he will be off on his granny bike, to 'secondary' in the city. I made a bag for both his teachers. The best way of saying thank you.

Happy day

Don't tell my children, but Mother's Day means nothing to me. I like the little works of art they make at school, and I like their excitement about it, but that's it. My mother felt the same about the whole concept, so instead she bought a cake, to treat us. Now there's a tradition I like. That's easy, because I like traditions anyhow. I made this strawberry pavlova. Isn't this just summer-on-a-plate? I'm a decent cook, but baking is a whole other story. This pavlova however,  is also for rookies like me. The hand that cuts the cake, did that also thirteen years ago. Happy anniversary!