Wraak? Bijt liever in je kussen!

Het kan u niet ontgaan zijn dat Heleen Mees weer in het nieuws is. Heleen Mees, die eigenlijk gewoon Nijkamp heet, is econome en 'powerfeministe', wat zoveel betekent dat je de vrouwelijke zaak niet dient in een tuinbroek, maar in merkkleding. En toegegeven, dat ziet er een stuk aantrekkelijker uit. Stikjaloers was ik toen ik zag hoe prachtig gekleed ze de rechtbank verliet. Op blote benen gestoken in killer heels, begin maart, terwijl de sneeuw nog amper weggedooid is in New York. Power hoor! 

De zaak die Willem Buiter, schuinsmarcheerder bij de Citigroup, tegen haar had aangespannen is geseponeerd. In plaats dat Heleen haar wonden likt en bij haar goede vriendinnen Neelie Kroes en Sylvia Toth op de bank kruipt met een paar flessen wijn, waarbij die twee eveneens sharpdressed ladies continu alles bevestigen wat volgens Heleen naar en lelijk is aan Willem, trekt zij ten strijde. Een civiele zaak, dat zal hem leren!

Wraak. Een paar keer in mijn leven is het voorgekomen dat ik erop zinde. Niets menselijks is mij vreemd. Het beoogde slachtoffer had wellicht nog niet eens mijn pad gekruist, maar dat van mijn dierbaren. Heleen Mees met d'r civiele zaak zou nog wat van me kunnen leren, als ik het bedachte in praktijk had gebracht. 

Maar dat doe je niet. Aanvankelijk omdat je wordt omringd door lieve, verstandige mensen die zeggen dat het het niet waard is. Dat je die energie beter in leuke dingen kunt stoppen. En vervolgens bedenk hoe lelijk je ervan wordt, van wraak. Dus bijt je in je kussen en wacht je tot het weg is. 

Ik heb de adviezen van Heleen niet opgevolgd en dat doet zij ongetwijfeld evenmin met de mijne. Leven en laten leven. Heet dat sukkelfeminisme? 

Ik maakte een kussen (60x60cm) van half square triangles, bij quilters beter bekend als HST, van de prachtige nani iro stof, die ik kocht bij Mondays Milk. Ik quiltte beide kanten met de hand, met dienverstande dat je maar door twee lagen hoeft in plaats van door drie. Niemand ziet de binnenkant van de kussenhoes, tenzij je van plan bent die uit wraak over iemands tronie te trekken. Maar soit. 

I made a half square triangle pillow out of two 60x60cm quilted pieces. It's for the main part made out of nani iro double gauze fabric, which is incredible soft en easy to quilt through.

Andermans veren

De liefde voor textiel zit in mijn genen. Zo maakt mijn moeder al meer dan twintig jaar de mooiste quilts. Vaak geeft ze er een weg.  Zo kreeg ik er een voor mijn huwelijk, kregen de jongens er een voor hun kamer, zat er een in de kraammand van Lauren en hangt er een in de gang. En die andere? Die legt ze netjes boven op elkaar op het logeerbed op zolder. Vandaag ben ik begonnen om die prachtige quilts van mijn moeder te fotograferen.

Samen togen wij met grote rollen onder de arm naar een fotogenieke locatie vlak bij mijn huis. Daar deden ze nog lastig aangezien de KLM klaarblijkelijk de tent had afgehuurd, maar vooruit, een beetje uit het zicht dan maar.

De vrijwilliger annex molenaar van het plaatselijke molentje toonde zich een stuk gewilliger. Hij hielp mijn moeder de quilt op te houden, die ik hier niet laat zien omdat mijn moeder wel met haar werk maar niet met haar hoofd op mijn blog wil. Hij zetten zelfs de wieken in de vreugdestand, hoewel de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat hij dat deed voor een langskomend bruidspaar.

We zijn de hele dag bezig geweest en nog lang niet klaar. Maar uiteindelijk was het maken het meeste werk!

Nog een kleine greep:

I'm a chip of the old block. Fabric is running through our veins. This is the work of my mother. She makes quilts and used to teach others. For over twenty years, once there's a quilt finished, she puts it on top of the others on the spare bed in the attic. Or gives them away. Today  I started, together with my mother, to make pictures from these beautiful quilts. We worked the whole day and aren't done for a long time yet. But making them was the biggest part, that's for sure. 

Lauren's quilt

Je joeg de wolken uit elkaar
en net op tijd
heb je de bomen zo geschud dat zij hun blad verloren
en in dat gouden bed ben jij geboren.

Poespas, daar houdt onze dochter niet van. Toen ik dan ook vroeg of ze zelf een naam voor haar quilt wilde verzinnen, trok ze een zuinig bekje. "Nah, doe maar gewoon Lauren's quilt". Niet vies van een beetje poespas drukte ik het bovenstaande citaat (naar Oktoberkind van Liselore Gerritsen) op een stuk keperband dat ik achter op de quilt zoomde.

Mijn moeder gaf me het gedicht bij de geboorte van Lauren en ik vond het zo mooi. Waarschijnlijk omdat ik mijzelf er wel een beetje in herkende, hoewel ik geen oktoberkind ben.  Je vruchten zijn geoogst/ De zoete wijn is in het vat/ Het hout gekloofd/ Dat is waarom een oktoberkind van kinds af aan voldaan is/ Omdat het werk voor haar gevoel gedaan is. Voor mijn ijverige dochter is er altijd werk te doen. Ze weet waar ze heen wil en ze zal er komen. Zonder poespas. Maar ze was toch wel blij met het gedichtje op de quilt.

Ze zocht zelf de stofjes uit. Ik vond ze prachtig. Maar tijdens het naaien van de top had ik wel mijn twijfels. Zo'n disappearing nine patch zit weliswaar in een mum van tijd in elkaar, maar het werd wel wat al te druk naar mijn smaak. Donkerblauwe banen maakten het iets overzichtelijker. De blokken die ik daardoor overhield gebruikte ik aan de achterkant. 

En toen moest het gevaarte nog gequilt worden. Steekje voor steekje, met de hand. Dat lijkt sisyfusarbeid en dat is het ook. Labour of love, voor Lauren Linde. Casper was hier met een vriend. "Klimmen jullie even op de tuinstoelen om die quilt omhoog te houden", zei ik. In de gang hoorde ik die jongen vragen wat 'ie in godsnaam omhoog moest houden op een tuinstoel. Ben benieuwd wat 'ie dacht.

I finished the disappearing nine patch quilt for Lauren. It's a very quick way to sew a top, but I think the result is a little too colorful to my taste. I used navy sassings to get some balance. I used the leftover blocks on the back and I also appliqued her name on it. I quilted the whole thing by hand. To be honest, I love the binding most. My eldest son was here with a friend and I asked them to keep the quilt up so I could take a picture of it. This friend had no clue whatsoever what a quilt could be. 

Boom

Toen ik een kleuter was viel mij het grootste genoegen ten deel dat een kleuter maar kan hebben. Mijn juf trouwde. Alles d'r op en d'r aan. Op de trap van het gemeentehuis werd een erehaag gevormd van elfjes, kabouters en bomen. Bomen? Ja, bomen. 

Het was begin jaren zeventig. Toen kon je nog rustig tegen een kind zeggen: "Juf Jannie trouwt en jij bent boom". En begin jaren zeventig was dat net zo min goed nieuws als tegenwoordig. Boom, de ultieme sukkel van de bruiloftsstoet. Ik hoef u niet te vertellen welke schouders sterk genoeg bevonden werden voor dit slechte nieuws... 

Dus bomen, breek me de bek niet open. Inmiddels ligt die kleutertijd allang achter mij, de middelbare leeftijd nadert met rasse schreden. Gek genoeg overvalt dat gevoel mij zelden als ik in de spiegel kijk. Dan trek ik 'mijn goede hoofd'. Huisgenoten staken en steken daar de gek mee. "Zo zie je er normaal nooit uit". Jammer dan, het is mijn goede hoofd. Mijn gewone hoofd steekt natuurlijk veel vaker de kop op, maar meestal word ik daar zelf niet mee geconfronteerd. Alleen iedere keer als ik mijn laptop open en in het zwarte scherm staar, staart er iemand terug die verdacht veel op mij lijkt. Ik sus mijzelf met de gedachte dat dat mijn 'slechte hoofd' is, maar recente foto's laten de harde werkelijkheid zien. Het is mijn gewone hoofd. 

Gelukkig kan ik sinds mijn kleutertijd tegen een stootje. Dank zij de boom. Vanochtend waren de bomen ook mooi. Boom en sneeuw, dat gaat oneindig veel beter samen dan boom en bruiloft.

Wordt er ook nog iets gemaakt. Dit was toch een craft blog? Ja zeker. Ik heb de stof gesneden voor de quilt die ik voor Lauren ga maken. Het wordt een 'disappearing nine patch', ook wel liefkozend een D9P genoemd. Slow crafting dus. Niet gedreven door een snel (blogbaar) resultaat. Zo ga ik doen, dit jaar. 

Everything looks lovely when covered with snow. Even trees. I have a history with trees. When my kindergarten teacher married (OK, that was more than twentyfive years ago), there where children outside on the town hall steps with flowers and balloons. They were all dressed up as gnomes, fairies and trees. In the seventies it must have been alright to say to little toddlers: "Hey, your teacher is getting married and you can be a tree". It was bad news back then too. You've probably figured out by now, who happened to be the tree. 

The trees in the woods were lovely though, this morning. Trees and snow is whole lot better than trees and weddings. 

Is there any crafting around here? Yes, there is. I cut the fabric for a disappearing nine patch quilt for Lauren.  Slow crafting that is. Not driven by fast blogable results. That's one of my goals for 2013. 

Keats and Yeats are on your side

 Begin jaren negentig studeerde ik in Amsterdam en daar leerde ik mijn man kennen. De Egyptische snackbarhouder vond hem op Omar Sharif lijken en dat klopt; mijn man heeft ook een spleetje tussen zijn voortanden. De Italiaanse kapper in het Drentse dorp waar ik opgroeide dacht dat mijn vader Johan Cruijff was, waarmee ik maar wil aangeven dat iedereen recht heeft op zijn eigen waanideeën.

Op zondagavond fietste ik meestal naar mijn vriendje, want meer was het nog niet. Hij zat dan steevast in een overhemd in een ijskoude kamer naar vreselijke muziek te luisteren. Hij had het nooit koud, ik altijd. Hij zette de kachel voor mij aan, ik trok een trui van hem aan en plantte mij voor die kachel. De muziek bleef aan. The Smiths zongen hun toonloze morbide liedjes en ik gaf commentaar. Want dat doe ik graag, commentaar geven.

Nu, meer dan twintig jaar later, ben ik nog steeds een grotere koukleum dan hij, maar is hij gelukkig aan mijn verlangen naar warmte gewend. En ik aan zijn muziek. Maar The Smiths, daar doe je mij nog steeds geen plezier mee. Ik doe hem wel graag een plezier en maakte een quilt voor hem. "I meet you at the cemetry gates. Keats and Yeats are on your side. While Wilde is on mine", zingt Morrissey. Vandaar de citaten op de achterkant. Keats en Yeats (zo mooi, het gedicht heet "He wishes for the cloths of heaven") aan zijn kant en Wilde aan de mijne. Wat hij gaat doen met zijn quilt? Mij ermee warm houden, vermoedelijk. Want dat doet hij graag.

U denkt die loft met ons tweepersoonsbed en deze quilt over het voeteneinde gedrapeerd en een spinnende rode kater erop er toch wel even bij?

Voor wie later ingehaakt is: ik had een heleboel wollen kamgaren stalen en heb daar een quilt van
genaaid met een wollen tussenvulling en een katoenen achterkant. Vervolgens heb ik de quilt met de hand gequilt en afgebiesd met prachtige katoen van Lecien.

We met in the nineties, my husband and I. Sunday evenings I spent at my boyfriend's , because that's all it was back then. He was sitting in his icecold room, dressed in nothing more than a shirt (and a jeans, this is not that kind of story...) listening to his awfull music. He put on the stove, I put on one of his sweaters and I seated myself in front of that stove. The music still played.  The Smiths kept singing their morbid melodyless songs and I criticized them. Because I like doing that, criticizing. 

More than twenty years later, I'm still much more of shivery person than he is, but he's get used to my warmth. As I got used to his music. The Smiths are still not my cup of tea, but he is, so I  made him a quilt. "I meet you at cemetry gates. Keats and Yeats are on your side. While Wilde is on mine", Morrissey sings. That's why I sewed on quotes from Keats and Yeats on his side and from Wilde on mine. What's he going to do with his quilt? Keeping me warm, probably.  Because he likes doing that.

You imagine a loft with a king size bed with this quilt at the end and a red cat on top, won't you? 

For those who didn't follow this before: I had a whole bunch of wool samples and sew a quilt with it.  I used wool batting and a cotton back. I quilted it by hand and bind it with lovely Lecien cotton. 

Why it is so silent over here...

 Wollen deken, houten klossen, buiten waait de wind om het huis...Vervlogen dagen.                            

Woolen blanket, wooden bobbins, outside the wind is hauling. Days gone by...

Circus and maths

Misschien had u al die tijd de indruk dat ik een wiskundemeisje was. Ik zou niet weten waarom, mijn blog geeft niet veel aanleiding om dat over mij te denken, maar soms heb je een beeld van iemand. Lezers die denken dat ik een wiskundemeisje ben, en graag in die veronderstelling willen blijven, moeten hier niet verder lezen.

Ik moet u namelijk iets bekennen. Ik heb driehoeksangst en paralellogramfobie. Niet handig voor een quilter.  Tijd voor therapie dus, ofwel een half square triangle quilt. Dat is natuurlijk eigenlijk de boel bedotten. Eerst snij je vierkanten en vervolgens halveer je die over de diagonaal (toch een wiskundemeisje?).  Ik heb de top gequilt met perlé garen dat veel dikker is dan het normale quiltgaren en een mooi effect geeft. De achterkant is heb ik in hetzelfde patroon doorgepit met datzelfde garen. Ik omdat ik niet van mini quilts houd, heb ik er een kussenhoes van gemaakt.

En kom; 'circus in town', zoals ik het quiltje heb genoemd, klinkt een stuk beter dan half square triangle quilt.

I have this fear of triangles. Not very convenient for a quilter. I decided to get some therapy, better known as 'half square triangle quilt'. I quilted the top (as wel as the wholecloth back) with perlé yarn. The colors reminded me of these vintage circus girls. 

Raising a Barn for a Builder

De log cabin quilt voor Casper is af. Het feit dat ik de afgelopen week, aan huis, of preciezer: aan de bank gekluisterd was heeft het proces wel een stuk versneld. Handgequilt, geheel. (En dan noemt de fysiotherapeut mij een rouwdouwer....)

Net als kinderen en boten geef je quilts ook een naam. Dit zeer traditionele patroon heet 'barn raising', an sich al een zeer geschikte naam voor de toekomstige eigenaar. Huttenbouwer, architect in spe. En, maar dat terzijde, een vlaggenliefhebber. De Australische vlag kreeg hij van zijn beste vriend die naar Perth emigreerde en de Amerikaanse namen wij voor hem mee uit New York.

Stuck to couch, that's what I am. My back has chosen his own despicable path once more and there's not much left to do than some good oldfashioned slow crafting. Last week I handquilted the logcabin quilt I patched months ago and today I finished it. Barn raising, as this traditional way of putting the blocks together is called, is in itself already a good name, fitting to the recipient of the quilt. Casper, our builder, architect to be. And, as you can see, a flag lover. The Australian was a gift from his best friend, who emigrated to Perth, way down under and we brought the American flag from New York. 

Cathedral Window, my first quilt

Today I sew my log cabin blocks. I chose the barn raising (the left one) by the way. Thanks for your comments on that! It's nice to do some patchwork again. I don't do it very often, but the result is always nice. I never was much of a crafter, until I got pregnant with our first son. Suddenly I felt the need to keep my hands busy. My mother is pro when it comes to quilting so I guess it's all about the chip and the old block. This was my first quilt. It's called a 'cathedral window', and on the picture right on the top, you can tell why. This is what it looks like when the light comes through. Origanally there were little bells on the bottom, but they didn't survive Casper's toddlerhood.

Cathedral window is a technique which combines origami and sewing. It's done all by hand, that is why I chose it for my first quilt; I didn't have a sewing machine back then. You can find a good tutorial over here (and way more beautiful examples of this technique. I used to be scared of color, apparently.)

You can still join the give away until September 30th.

Waiting patiently

A year and a half a started this playpen mat for the firstborn of my best friend. It was one of those projects... I just wasn't satisfied, no matter what I changed about it. Who in the world wants a round playpen? I love curves, believe me, but I just couldn't come up with a nice design for this plaid. She bought a round playpen mat and I made a lot of presents to compensate the guilt. Now her second baby is due any minute. I  finished the mat after all and it turned out quite well, actually. Since I originally started it for her first baby, I embroidered his name on it too. Now I'm waiting patiently for the little newborn. I also made a little sheet in the same theme. I'm pretty sure my friend has other things to care about, so I give you a little peek.

Toiletry bag

In this lovely, sundrenched Easter weekend, filled with lovely diners with friends and a garden party, I somehow managed to finish this toiletry bag. I'm a little ashamed to say it's my make up bag. I only use mascara, eyeliner and lipstick, but I have this thing for eyeshadow in all sorts of colors (I only use the brownish ones, occasionaly...). I'm not the type of person who carries make up along with her, so this is for the bathroom. Our future bathroom in grey and walnut....

I stated before that me and zippers don't get along very well, but actually I was too lazy to find out how to sew a proper zipper and a  lining together. I finally did that, and it wasn't all that difficult, using this tutorial, which I found on the pattern page of Eloleo's. For the lining I used the toile de jouy oilcloth again. 

Sherazade quilt

Happy New Year to all of you! I made three New Year's resolutions. The picture above implicates the first two.  Finishing some projects and not being such a perfectionist. So I  show you a poor picture of a quilt that isn't finished by far. 1001 Nights I named it. I considered other names lately, Who's afraid of Arabism might be a good one, as my own little civilian protest. Or Sherazade to emphasis the importance of telling stories. I embroidered the hand of Fatima for no other reason than being in an embroidery mood. When I thought of what to do with it next, these bellydancers came up. I made them from little scraps and fixed them with vliesofix. I stitched a small line with chainstitches along the edges of the fabric. The white threads you see are just for 'sandwiching', getting the top, the back and the layer in between together. I'll remove them when I'm done quilting. And please remind me of showing you the finished quilt regularly!

My third resolution is to finally open my shop! This shop is an answer to all those people who said to me "You're so creative, you should do something with that". Making gifts is apparently not 'doing something with it'. I love making things, I love making beautiful gifts for other people, so a shop might be a good idea! Just a couple of days and Vervlogen Dagen de winkel, will be open!

Yes, we can!

When I was younger I was notoriously known for not finishing anything. All this beatiful portraits, all one-eyed... Deadlines seemed to be a problem too. Discipline that's what I need. And although the town's library still can build a wing with my name on it because of all the fees I paid for turning my books in, way passed the due date, I'm making some progress on this subject. Yes we can; I finished a quilt which I started four years ago. Just like children and boats, you're supposed to give your quilts a name. This one is called "Holland Amerika Lijn". American stars on the front, and some 'boerenbontje' (typical dutch) on the back. Geeke, it's for you. I'm pretty sure you're not aware of this blog, so I guess I'm safe here. It's a thank you for her hospitality (we'll be staying with her in New York) and friendship. I hope she likes it. By the way, how do you like my 'vervlogen dagen' button on it?

Note: I finally nailed the photography-issue I was struggling with! For all you fellow bloggers: I discovered Blogger draft and that does more justice to my pics than the format I was posting in before.

Quilting for New York

It is now when I'm writing this post, hence typing the words down, I actually notice how much my fingers ache! I've been quilting and I think only quilters now this particular pain. After about five years of talking about it, we've booked a flight to New York. A dear friend of ours is living there for almost ten years now and we've finally found the time, the money and enough babysitters to go! Four years ago I started making a quilt for her. She lives in Manhattan, but has a house in the woods upstate too. She is in desperate need of a quilt, I'd say. This quilt has been waiting patiently for four years to get finished, but suddenly there's no time to waist. That's why I've been quilting like fool for the last days. The fingers of my left hand are all bleeding now and that, dear friends, is how dangerous quilting really can be! The end is near and I don't want to jinx it by showing you already. But what is a post without a pic? This little quilt I made for Lauren, who was very into matrushka's last winter (or was I?)