Fietsen en paardenmeisjes

In de jaren zeventig waren alle fietsen donkergroen, behalve de donkerbruine en de donkerblauwe. Heel overzichtelijk. Gekleurde fietsen met een iele bagagedrager ('achteropje') zag je wel een enkele keer, maar ik herinner mij dat ik dat typisch iets voor Duitsers vond, net als schooltassen die je op je rug draagt. En geloof me, 'typisch iets voor Duitsers' was in die jaren nog bepaald geen aanbeveling.

Zoals er nu mensen zijn - altijd vrouwen, maar dat zijn ook mensen- die gekleurde bloemenslingers om hun stuur vlechten, zo spaarden wij vroeger de gekleurde doppen van de melk- en yoghurtflessen. Die doppen vouwden we om de spaken van onze fiets zodat ze bij iedere omwenteling van het wiel verschoven. Ja, ja, cool in de jaren zeventig. Blits heette dat, geloof ik. Als je meer geluid wilde, vouwde je  een stukje karton dubbel en maakte dat met een wasknijper vast aan je spaak. Alsof je kwam aanzetten in een Datsun met een kapotte uitlaat. Bloemenslingers vonden we typisch iets voor mensen uit Hawaii. Dat was vermoedelijk wél een aanbeveling, maar veel te ver weg om lang bij stil te staan.

Ik herinner me dat ik altijd zeurde of het zadel hoger mocht. Vaak mocht dat wel. De hoogte van het zadel ging vooraf aan de groei. Met platte voeten op de grond, dat vonden we typisch iets voor overbezorgde moeders. Veiligheid, dat was rechts fietsen en goed uitkijken. Een fietshelm hadden we nog nooit gezien. Daar hadden we typisch geen referentiekader voor gehad.

Ik hou van kinderen die fietsen. Zonder helm en zonder voeten aan de grond. Kinderen die nooit hun hand uitsteken om richting aan te geven, maar toch weer heelhuids arriveren. Kinderen die alleen fietsen. Omdat ze het kunnen. Omdat ouders niet overal met hun snufferd bovenop hoeven te zitten.

Deze tas maakte ik voor Pleun, een vriendin van Lauren. Fietsen en paardenmeisjes, soms zijn de jaren zeventig nog dichtbij.

I made a bag voor Pleun, a friend of Lauren's. Is the horse loving girl a universal phenomenon? The bag is lined with oilcloth, so it's easy to carry muddy and wet things in it.

Crazy cat lady

Bijna drie weken geleden haalden wij ons katje op. Het nestje was nog maar een week oud toen de kinderen hun favoriet eruit pikten. Ze hadden er minstens zeven jaar om gezeurd. Ik hoop dat de pedagogische les hiervan is dat geduld een schone zaak is, maar ik ben bang dat zij hun leven lang onthouden dat zeuren loont.

Van mij had het niet gehoeven. Wij hadden vroeger een kat: Poes. Ik herinner me vooral haren op mijn kleding en vlooien op mijn been. Mijn moeder tracht dit beeld te nuanceren, maar vergeet niet dat Poes dan ook langer thuis heeft gewoond dan ik.

Poes kwam begin jaren tachtig bij ons.  De buurman nam hem mee in de zak van zijn overal. Mijn moeder voerde hem brokjes, restjes en -oh gruwel- hart. Poes werd ruim twintig jaar oud. 

Onze zoektocht begon op internet. We kwamen in de wereld van catteries en kattenfora. Driehonderd euro voor een kitten (die in mijn jeugd trouwens nog gewoon 'kleine poesjes' heetten) was zo'n beetje het gemiddelde. Ik las over ontwormen en chippen en allerhande sociale handicaps die op de loer lagen voor zo'n kleintje. Dat waren dan nog de minste zorgen. Aan tafel werd de strijd gestreden over de naam van het nog niet bestaande beestje. Inmiddels had ik allang spijt van mijn gulle toezegging.

Natuurlijk kwam het goed. Mijn vader wist een boer met een zwangere poes. We zochten een cypertje uit het nestje en dus ging zij Siep heten. Siep kostte geen driehonderd euro maar een fles Beerenburg en een bos bloemen. Siep was niet ontwormd, maar wel zindelijk. Ze at muizen en brokjes en was van het vrouwelijk geslacht.
De kattenmaffia had mij inmiddels wel zo gek gekregen dat ik een reismandje had aangeschaft en de dierenarts had gebeld voor een afspraak. ("Wij kunnen u niet als nieuwe patient inschrijven". "Oh, maar ik mankeer ook niks hoor".) Na lang aandringen kon ik toch op consult en worstelde mij door gesprekken over de mate van gesocialiseerdheid van het katje, liet mij aanleunen dat ik veel beter Royal Canin brokjes kon kopen dan Whiskas, kreeg Siep prikken en een paspoort en kreeg mijn vermoeden bevestigd dat Siep een katertje is. Fijn, we hebben een gecertificeerd katje.

U begrijpt allang dat het een schatje is en ik mij volledig verzoend heb met zijn aanwezigheid. Overdag spelen de kinderen met hem en 's avonds zitten wij als jonge ouders naar hem te staren. "Toch wel heel lief, hè?", zeggen we dan. Oh en hij heet nog steeds Siep.

Ondertussen loste ik een oude, heel oude, belofte in. Honderprocent heppie won een speciale Summer flingtas, met zelfontworpen stoffen maar moest lang haar geduld oefenen. Hij komt eraan!

We took a cat, or a little kitten is more like it. I'm not really the catloving type and kind of allergic to people who talk about cats as if they were human. But the children have been asking for a cat for so long that I couldn't resist any longer. How's that for good parenting? But since the little furry guy is with us, I'm in love too. A crazy cat lady, after all. 

I made another summer fling bag with my own Spoonflower fabrics for someone who had to wait too long for it!

Zoek de verschillen

Heb je dat zelfgemaakt? Dat is een vraag die nogal eens aan mij wordt gesteld. Ik heb dan altijd de neiging om te vragen: "Hoezo?". En dat doe ik met een licht argwanende ondertoon. Want hoewel ik zelfmaken heel leuk vind, hoef je het niet van een afstand te kunnen zien.

Nu heeft deze tas weinig nodig. Nani Ito, de ontwerpster van de Nani Iro stoffen, heeft al het werk feitelijk al gedaan. Deze stof kun je alleen maar verpesten met mooi-naaierij. Ik maakte dus een basic tas. Very basic, al deed ik wel een heel kek zakje aan de binnenkant.Dat geel wat u ziet is neon, of fluo zoals de Belgen het zo mooi zeggen. Een ingenaaid zakje met tja-hoe-heet-dat-eigenlijk- op de hoeken.

Maar toen de tas af was ademde het toch 'zelfgemaakt'. 'De zuster van' indachtig toog ik naar de schoenmaker. Ik vroeg of hij een paar rivetten in mijn tas kon slaan. Hij keek me aan, blanco. Rivetten? Nooit van gehoord. Lang leve de iPhone. Ik liet wat voorbeelden zien van de voornoemde zuster, in gedachten door mij ook wel de rivettenkoningin genoemd, en toen wist hij wat ik bedoelde. Nagels noemde hij het. Misschien hebben we hier weer een Vlaams-Nederlandse spraakverwarring. Neon-fluo, rivetten-nagels. Het is dat de Belgische wegen van zo'n beroerde kwaliteit zijn, anders wist ik het wel.

Morgen geef ik de tas weg. Zo gaat dat nou altijd. Maak je wat moois, geef je het weg. Ach, het is zaliger.... Enfin, u begrijpt het wel.

Felt and leather

"Laat mij uw tas zien en ik vertel u wie u bent".  U kent ze vast ook, die moeders die als wandelende eerstehulppost door het leven gaan. De moeders die arnica, pleisters, paracetamol én een snoepje tevoorschijn toveren als andermans kind zich een buil valt. De eigen kinderen van dit soort moeders vallen namelijk helemaal niet, daar zijn ze veel te voorzichtig voor. Denk ik.

U raadt het al, ik ben niet zo'n moeder. Heel soms heb ik zowaar een pleister bij me, maar meestal krijgt een gewonde patiënt een sok om het bloeden mee te stelpen. Die sok zit  op onverklaarbare wijze wél in mijn handtas en een kusje voor de schrik is altijd leverbaar. Ik kan u doorgaans ook aan suiker, koffiecreamer en Pokon helpen. Waarbij ik wil opmerken dat ik dat laatste niet in de koffie gebruik. En in de donkerste krochten van mijn handtas huist al maanden een 3D bril. Je weet nooit wanneer die nog eens van pas komt.

Goed, wederom een lange introductie om te vertellen dat ik een tas maakte. Meestal maak ik wat in het Engels een 'tote' genoemd wordt, of anders een 'messenger', maar dit lijkt zowaar op een handtas. Wacht, laten we het 'purse' noemen, want je hoort er niet bij als tas als je  geen Engelse naam hebt.  Deze pin gold als inspiratie. Toen ik hem zag, wist ik meteen hoe ik het zou doen. Ik heb hier een lap vilt besteld en na enig heen en weer gemail (het moet speciaal gemaakt worden) kreeg ik ongeveer  wat ik wilde. Een volgende keer zou ik vragen of er meer blauw in mag.

Het suede voor de hoekjes kocht ik op het Stoffenspektakel. Ik neem mij iedere keer weer voor om niet meer naar zo'n deprimerende hal met verschrikkelijke stoffen te gaan, maar ga toch steeds weer op het nippertje voor de bijl. Hoe het leren riempje bij mij gekomen is, weet ik niet meer.  Als iemand weet waar ik dat kan krijgen, hou ik mij warm aanbevolen.  De leren hengsels kocht ik hier.  Ik voerde het geheel met denim, dat piept er nog net een beetje uit. Wat is 'ie mooi, hè?

Swimming Bag of hoe de walvis zich kon meten met de uil en vos

Fabels. Daar gaat dit stukje niet over. Alhoewel het door Sieb Posthuma geïllustreerde "Boven in de groene linde zat een moddervette haan"  een enorme aanrader is. Nee, ik wil het hebben over de dolfijn. Dat had u niet gedacht, he. De dolfijn is aan inflatie onderhevig. Dat durf ik wel zo bruusk stellen. En dan bedoel ik niet de dolfijnen die in verlaten oceanen zo prachtig met een zeilboot mee kunnen zwemmen. Zelfs zeilmeisje Laura, die ik tot dan toe niet op overdreven interesse in andere levende wezens kon betrappen, sprak hierover met enige ontroering in haar stem.

Maar designsgewijs is de dolfijn natuurlijk geen uil, laat staan een vos. Dolfijnen blijken een onuitputtelijke bron voor airbrush artiesten wier creatieve proces ergens begin jaren tachtig is blijven hangen. Toen ik dus naar inspiratie zocht voor een niet al te meisjesachtige zwemtas, heb ik de dolfijn ook mooi overgeslagen. Maar de walvis, dat is heel andere koek. Die verdient echt een plek naast uil en vos. U gaat hem hier terugzien!

Wat u ook terug gaat zien zijn de hengsels van zeiltouw ("zeilschoot, mam"). U moet even vriendelijk tegen uw naaimachine praten en niets overhaasten, maar dan is het resultaat perfect! Niks geen gedoe met nestels. Nestels en kindertassen zijn, wegens 'zwaar gebruik', gewoon geen goede combinatie. 

I made a swimmingbag for a not so girly girl. While looking for some inspiration, it occurred to me that the dolphin is done. Designwise that is. Sure, swimming with those beauties could be a life altering experience, but its airbrushed pictures definitely are not! The whale on the other hand is a real design darling. You will see it back here, I promise! I root for the whale as the next owl or fox!

Appaloosa for Nikita

En weer heeft Valentijn een feestje. Hij is blijkbaar een graag geziene gast! Zou het iets met de cadeautje te maken kunnen hebben?

Voor dit paardenmeisje deden we een kleine aanpassing aan de horse lover's bag  (in maart Hetty, het wordt nu tijd ;-) ) zoals ik die eerder maakte. Van een dubbelgevouwen stuk tassenband dat ik aan de onderkant dichtstikte, maakte ik een' bakje' voor de zweep, die er bovenin door het lusje ingestoken kan worden. Verder is het gewoon een rechttoe, rechtaan tas met bodem. Die bamboestok is gewoon om het te demonstreren, dat u niet denkt dat wij hier paarden te lijf gaan met stokken.

En dan nog iets. Geregeld krijg ik mailtjes waarom men mij niet kan volgen. Ik was er altijd een beetje huiverig voor. Volgers klinkt in mijn oren nogal sektarisch, maar dat is heel jaren '10 om zo te denken. Of wellicht twintigste eeuws. Dus bij dezen. En nu wel volgen hoor, want anders sta ik ook zo in mijn hemd!

En natuurlijk dank aan degenen die de moeite al namen via het dashboard!

And again Valentijn's invited to a party. He must be so pleasant to have! For this horse lover's girl I made some adjustments to the bag I made before and the Appaloosa bag was born.

Horse lover's bag

Twee weken geleden rolde er een uitnodiging voor Valentijn door de bus van een meisje uit zijn klas. Kennelijk wordt er na jaren van zelfgekozen isolatie van jongens en meisjes weer eens gemixt! Het is op avond ("chill") en je moet verkleed ("vet minder"). De dame in kwestie blijkt een paardenmeisje. Daar weet dit voormalig paardenmeisje wel raad mee!  Dus, een tas voor Meike, met een zakje voor de 'karwats' zoals mijn eerste rij-instructeur dat placht te noemen.

Valentijn is invited to a party from a classmate, a girl. Apparently it's finally possible to mix again after years of self chosen isolation. It's a party in the evening, which he likes and it's theme party, which he hates. De little lady who's hosting the party is a horse loving girl. Well, there was a time, I was a girl just like that. I made her a horse lover's bag, with a special pocket for her whip. 

Polkadot spring fling bag

De halve klas van Lauren heb ik van een ''vervlogen dagen' tas voorzien, maar zelf gaat het arme kind met een übersportieve rugzak, type 'stevige wandeling',  naar gym en schoolzwemmen. Toen ze zelf 'ontwerpjes' begon te tekenen voor een tas, wist ik dat ik er niet langer onderuit kon.

Ik dacht dat het blauwe tas moest worden, ware het niet dat de toekomstige eigenenaresse zo haar geheel eigen gedachten had over de kleurstelling. Ze koos voor roze en geel e trok meteen het enige roze kledingstuk dat ze rijk is uit de kast.

Het patroon van de summer fling bag, de grootste vervlogen dagen hit ooit, was de basis. Aan beide kanten maakte ik een grote zak over de hele breedte om nog wat extra's mee te kunnen nemen, een soort kangoeroebuidel. De binnenkant is van toile cirée in een toile de jouy, handig voor de natte spullen.

A lot of her classmates have a 'vervlogen dagen' bag, to take to sportsclass or school's swimming hour. But she doesn't. She is like the doctor's kid who's illnesses are heavy neglected... So when she started designing her own bag, I know it was about time to sew her one. I thought she would have picked blue fabrics, but she chose pink and yellow. It's basically the summer fling bag pattern, but I skipped the sash in the middle and added a kangaroo like pocket.

Bags for boys

Belofte maakt schuld. Voor zijn verjaardag beloofde ik Wisse een tas, maar al wat er kwam; geen tas. Soms zijn er van die projecten die als een molensteen om je nek hangen. Wisse's tas was er zo een. Toch is het leuk dat er jongens zijn die om een tas vragen! Eerder maakte ik er een voor Casper en Valentijn, maar heel vaak komt het toch niet voor.

Ik jatte het cirkeltje van Eloleo. Het freehand stikken met de naaimachine rondom het cirkeltje doet wel heel jongensachtig aan en was daarbij strikte noodzaak. Netjes rond stikken bleek zo makkelijk nog niet.

A bag for a boy, not the easiest thing, but it's nice when they ask for it, I guess. I did it before for Casper and Valentijn and now for Wisse. The circle shaped pocket I saw at Eloleo's.

Last bag of 2011

Deze foto geeft aardig weer wat ik deed als ik de afgelopen dagen niet in de keuken stond, aanschoof aan een diner of met vrienden rond de tafel zat om de kerstrestjes op te maken onder het genot van een borrel. Boodschappen, boodschappen en nog meer boodschappen. Ik voel me soms de crazy bag lady op die fiets. Of ik met de vrachtwagen ben, vragen ze me op de markt.... Het overviel me dan ook even dat Lauren nog een verjaardagspartijtje had vlak na de Kerst. Hoe was het mogelijk, want de dames praatten al weken over niets anders. Dit werd hun eerste slaappartijtje! Doorwaakt partijtje, vermoedelijk. Diepe bewondering én medeleven voor de betrokken ouders. Blij dat ik maf, 's nachts...

Toen ik voorstelde om dan maar een cadeautje in de winkel te kopen werden de grote blauwe ogen van onze dochter langzaam vochtig. OK, OK, mijn naaikunst is klaarblijkelijk haar unique sellingpoint. Dus in allerijl, van voorhanden zijnde stof, toch maar een zwemtas gemaakt. De laatste van dit jaar. En nu gaat dat fototoestel echt naar de reparateur!

The heirons took over my life, the last couple of days. At least when I wasn't cooking, or dining, or drinking with friends and finishing christmas leftovers. I sometimes feel like the crazy bag lady on that bike. "I see you brought your truck", as the greengrocer at my local market puts it. No wonder, sewing a birthday present for one of Lauren's best friends kind of slipped my mind. 

Lauren made it very clear however, that there was no buying involved. Apparantly my sewing skills are her unique selling point! I made another swimming bag, with fabric that was in my stock.  And that was the last bag of 2011! 

Bluebird for Lynn

Lara, the little girl next door for whom I made the capricorn messenger bag, happens to have a cousin of the same age. Her mother liked the bag I made very much and asked me to make one for her daughter, who's turning six tomorrow. We decided on a blue birdie bag. I made the bias tape with the daisies myself as well as the gingham piping. I only had a small 30x30 square piece of daisy fabric, but following this tutorial I made a really long strip of bias cut tape. 

De tas van cas

En zo is 'ie geworden! Echt stoer zal het onder mijn handen wel nooit worden, maar ik ben toch heel tevreden met het resultaat (en de eigenaar ook!) Nestels in plaats van lint. Vanmiddag heb ik hem even een geshowd bij een vriendin en dat leverde appeltaart op. Dank je wel, Willemijn. Benieuwd of de tas nog meer op gaat leveren... Klanten voor de webshop bijvoorbeeld, die nu steeds serieuzere vormen aan begint te nemen. Nog even wachten... Nog een paar foto's van de details. Zou deze musketonhaak verloren fietssleutels gaan voorkomen? Zo ja, dan is het echt een goeie. Aan de achterkant heb ik een heel cool iPod-zakje gemaakt, met een nestel waar de draad van de 'oortjes' door heen kunnen. Dat is wel heel leuk als je hem vervolgens verbiedt met zijn iPod naar school te fietsen... Moeders!

Birdiebag no.2

Dit is 'em dan! Inderdaad, hij lijkt sprekend op de oude, wens van de kleine opdrachtgeefster... Deze is alleen een stuk groter (ongeveer A4 formaat). Deze 'new and improved'-versie heeft een verstelbaar hengsel (ja, ja), een binnenwerk met plaats voor beker en waterfles, een zak met een knoop en een lint met musketonhaak voor de fietssleutel in het zakje. State of the art, zeg maar!

Wat nu. Op stapel staan een dekbed voor de nieuwe kamer van onze dochter, een 'klimboe'(op de een of andere manier heb ik het idee dat ze meer richting gymtoestel denkt dan muggengordijn) die natuurlijk versierd moet worden en nog meer tassenideeën. Ik heb nog een kleine 70 cm. liggen van de jeans van de birdiebag, daar kan nog wel een tasje uit. Of een kussen?