Zo zouden zondagen moeten zijn. Hetty van Lightbluegrey kwam langs met lieve dochter M. Vlak voor de vakantie ontmoetten we elkaar voor het eerst. Toen was het een beetje spannend, we kenden elkaar immers alleen via wederzijdse blogs. Nu keken Lauren en ik reikhalzend uit naar het bezoek uit Rotterdam, we hadden het beide de vorige keer zo leuk gevonden.
Zou het altijd zo zijn? Zou je lijken op je blog? Met Hetty klikt het in ieder geval geweldig en met onze meisjes ook. Jammer dat ze ver weg woont. Na de lunch, die door de kinderen bij lange na niet zo lekker gevonden werd als door de kok (maar ja, ik lach ook het hardst om mijn eigen grappen), gingen we wandelen in de Waterleidingduinen.
Een wandeling in de Waterleidingduinen is safari in eigen land. Je kunt damherten met enorme geweien en reeën tot op drie, vier meter afstand naderen. En ook al hebben we ze al zo vaak gezien, gewoon wordt het nooit. Jammer genoeg lieten we beide ons fototoestel thuis liggen...
De middag was te kort. Zo kort dat M. haar schoenen verstopte omdat ze niet naar huis wilde! Wel heb ik iets om na te genieten. Hetty maakte voor mij zo'n prachtige leren stalentas als ze al liet zien op haar blog. Het is helemaal haar stijl. Slim van eenvoud. En ook al vind ik haar vriendschap een cadeau op zich, ik ben wel heel blij met mijn tas!
Zou het altijd zo zijn? Zou je lijken op je blog? Met Hetty klikt het in ieder geval geweldig en met onze meisjes ook. Jammer dat ze ver weg woont. Na de lunch, die door de kinderen bij lange na niet zo lekker gevonden werd als door de kok (maar ja, ik lach ook het hardst om mijn eigen grappen), gingen we wandelen in de Waterleidingduinen.
Een wandeling in de Waterleidingduinen is safari in eigen land. Je kunt damherten met enorme geweien en reeën tot op drie, vier meter afstand naderen. En ook al hebben we ze al zo vaak gezien, gewoon wordt het nooit. Jammer genoeg lieten we beide ons fototoestel thuis liggen...





























