Boom

Toen ik een kleuter was viel mij het grootste genoegen ten deel dat een kleuter maar kan hebben. Mijn juf trouwde. Alles d'r op en d'r aan. Op de trap van het gemeentehuis werd een erehaag gevormd van elfjes, kabouters en bomen. Bomen? Ja, bomen. 

Het was begin jaren zeventig. Toen kon je nog rustig tegen een kind zeggen: "Juf Jannie trouwt en jij bent boom". En begin jaren zeventig was dat net zo min goed nieuws als tegenwoordig. Boom, de ultieme sukkel van de bruiloftsstoet. Ik hoef u niet te vertellen welke schouders sterk genoeg bevonden werden voor dit slechte nieuws... 

Dus bomen, breek me de bek niet open. Inmiddels ligt die kleutertijd allang achter mij, de middelbare leeftijd nadert met rasse schreden. Gek genoeg overvalt dat gevoel mij zelden als ik in de spiegel kijk. Dan trek ik 'mijn goede hoofd'. Huisgenoten staken en steken daar de gek mee. "Zo zie je er normaal nooit uit". Jammer dan, het is mijn goede hoofd. Mijn gewone hoofd steekt natuurlijk veel vaker de kop op, maar meestal word ik daar zelf niet mee geconfronteerd. Alleen iedere keer als ik mijn laptop open en in het zwarte scherm staar, staart er iemand terug die verdacht veel op mij lijkt. Ik sus mijzelf met de gedachte dat dat mijn 'slechte hoofd' is, maar recente foto's laten de harde werkelijkheid zien. Het is mijn gewone hoofd. 

Gelukkig kan ik sinds mijn kleutertijd tegen een stootje. Dank zij de boom. Vanochtend waren de bomen ook mooi. Boom en sneeuw, dat gaat oneindig veel beter samen dan boom en bruiloft.

Wordt er ook nog iets gemaakt. Dit was toch een craft blog? Ja zeker. Ik heb de stof gesneden voor de quilt die ik voor Lauren ga maken. Het wordt een 'disappearing nine patch', ook wel liefkozend een D9P genoemd. Slow crafting dus. Niet gedreven door een snel (blogbaar) resultaat. Zo ga ik doen, dit jaar. 

Everything looks lovely when covered with snow. Even trees. I have a history with trees. When my kindergarten teacher married (OK, that was more than twentyfive years ago), there where children outside on the town hall steps with flowers and balloons. They were all dressed up as gnomes, fairies and trees. In the seventies it must have been alright to say to little toddlers: "Hey, your teacher is getting married and you can be a tree". It was bad news back then too. You've probably figured out by now, who happened to be the tree. 

The trees in the woods were lovely though, this morning. Trees and snow is whole lot better than trees and weddings. 

Is there any crafting around here? Yes, there is. I cut the fabric for a disappearing nine patch quilt for Lauren.  Slow crafting that is. Not driven by fast blogable results. That's one of my goals for 2013. 

Jubileum

Jubileum. Soms heeft een woord precies de juiste klank. Jubileum klinkt oubollig maar toch feestelijk. En er zijn de nodige jubilea. Honderd jaar Frans Hals Museum, honderdvijfentwintig jaar Concertgebouworkest, vierhonderd jaar Amsterdamse grachten en honderdvijftig jaar afschaffing van de slavernij. Tot zover staat de feestelijkheid wel vast. Over de feestelijkheid van het tweehonderdjarig bestaan van  het Koninkrijk der Nederlanden valt nog wel iets af te dingen. Desalniettemin worden daar maar liefst twee jaar van feestelijkheden aan opgehangen. Er stond een mooie foto in de krant van de herdenking in 1913 van het feit dat koning Willem I in 1813 voet aan wal zette in Scheveningen. Niet echt een met-je-poten-in-de modder-mentaliteit...

Wij vierden het jubileum van mijn schoonouders, hun vijftigjarig huwelijk. Ik maakte een bijbehorend oubollig, doch feestelijk cadeautje. Ik borduurde met kruissteek hun initialen op een tafellopertje. Een heel tafelkleed is met z'n tweeën onnodig groot. Het was een knipoog naar de merklap die ik tien jaar eerder maakte. Borduren in kruissteek leidt zelden tot grootste resultaten. Het heeft een hoog truttigheidsgehalte. De enige manier waarop je ermee wegkomt is om oude, traditionele motieven te gebruiken. Ik zocht mijn heil hier. 

Wegens griep moest ik doen met wat ik in huis had. Dat was niet aftelbaar grauwkleurig linnen. Idealiter had ik voor wit, aftelbaar linnen gekozen. Nu moest ik mijn heil zoeken in het een stuk aftelbaar linnen dat ik met grove steken vastnaaide op de grijze lap en die ik vervolgens draad voor draad weer vanaf getrokken heb. Toch geeft het een zekere voldoening als dergelijke maatregelen, waarover je weleens leest, ook daadwerkelijk hun dienst bewijzen. 

My in-laws celebrated their fiftieth anniversary. I embroidered a table runner in cross stitch. Cross stitches are the corniest of embroidery stitches, I guess, but when you use traditional patterns as I found here, I think it's alright. Ten years ago I embroidered a full cross stitch sampler for them. This used to be a Dutch tradition for schoolgirls. Even up to the sixties, girls had to embroider a cross stitch sampler in school. 

Over trouwen en sjaals breien

 Trouwen is het leukste, meest romantische, duurste en verreweg het handigste wat ik ooit heb gedaan. Het komt direct na leren zwemmen en mijn rijbewijs halen op mijn lijstje van Handige Zaken in het Leven. Als ik zo'n lijstje had tenminste.
Echt, trouwen is reuze handig. Niet omdat ik door mijn verbintenis ineens een heel handige achternaam heb die ik nooit hoeft te spellen. Diezelfde achternaam kreeg ik bij mijn geboorte. Van Dijk; het komt vaker voor dan je denkt. Ik gebruik dus nog steeds mijn meisjesnaam. Het is ook niet vanwege de cadeaus die je krijgt. Al zaten wij dik in de vrienden toen we trouwden en de meeste van die vrienden nog dik in de slappe was.

Nee, het is zo handig omdat je voorgoed verlost bent van de vraag hoe je 'hem' noemt. Er zijn situaties waarin alleen het noemen van zijn naam amper bijdraagt aan de duidelijkheid. Tot een jaar of dertig, vooruit ik doe er nog vijf bij, is het prima om 'mijn vriend' te zeggen. Daarna wordt het toch een beetje krampachtig.  Alsof je wilt vasthouden aan een voorbijgegane jeugd. 'Mijn vriend', dat zeggen meisjes op de middelbare school. Vooral meisjes die op hun vijftiende voor minstens anderhalf jaar aan de eerste de beste blijven hangen. Het zijn dezelfde meisjes die het op hun zeventiende over hun schoonouders hebben als ze het over de ouders van de puber in kwestie hebben.  Er zijn natuurlijk ook volksstammen die het over 'mijn vriendje' hebben. Gewoon een week of wat verkering met een pukkeljoch. Toen ik zelf eenmaal een vriendje had, was het erg in zwang om hem 'mijn vent' te noemen, ook erg. Maar goed, als de relatie serieus wordt, wordt het vriendje een vriend. "Ik ga samenwonen met mijn vriend", klinkt nog heel logisch, maar "Mijn vriend is met zijn zoons naar Ajax", klinkt pathetisch. Gewoon trouwen. Dat je man met z'n zoons naar Ajax gaat, is een bijkomstig voordeel. (Anders moet je zelf.)

Er zijn er ook die het over 'mijn partner' hebben, of het tenenkrommende 'levenspartner' gebruiken. Persoonlijk heb ik altijd het gevoel dat ze me duidelijk proberen te maken dat ze een partner van hetzelfde geslacht hebben. Maar het kan nog veel erger. Zoals er thuisblijfmoeders zijn die zichzelf gezinsmanager noemen, zo zijn er ook mensen die het over 'mijn echtvriend' hebben. Of 'wederhelft'. Sommige mannen vinden het zeggen van 'moeder, de vrouw' een goede reden om te trouwen. Ik ken zelfs ongetrouwde mannen die dat zeggen. En ermee wegkomen. Niet de mijne, dat wil ik wel even genoteerd hebben. 'Significant other', ook een hele erge.

Trouwen is reuze handig, dat snapt u nu. Om elk misverstand te voorkomen, kun je gewoon zeggen: "Dit is mijn man". In sommige kringen vindt men dat heel volks en spreekt men liever van een echtgenoot, maar ik vind het heerlijk om 'mijn man' te zeggen. Want dat is hij namelijk. Ik vind het ook fijn als hij het over zijn vrouw heeft. Want dat ben ík namelijk.

Ongetrouwde manzeggers zijn er ook. Dat zou ook mijn optie zijn als ik niet getrouwd was. Maar trouwen is leuker en romantischer en duurder. Anders rest alleen de optie om Belg te worden. Daar kom je er ongestraft mee weg om 'mijn lief' te zeggen. En kleedje, als je een jurk bedoelt. Of bomma of ajuin, maar niet als je een jurk bedoelt. Reden te over om Belg te worden, maar dat is een heel ander onderwerp. Ik beloofde u iets over trouwen en sjaals breien. Maar alles wat ik wilde zeggen over breien, heb ik al gedaan. Zoveel is er niet te zeggen over breien. Ik breide een sjaal. Voor mijn man. Een mooie. Een blauwe. Hij is warm.

This post is about marriage. About the convenience of it. Of being able to say 'my husband' instead of 'my  boyfriend' or 'my partner'. Of course all this is written in an incredible funny, though highly untranslateable way. Try Google translate, because as far as I'm concerned, that makes everything funny. I also knitted a scarf for my husband. But what's more to say about knitting than I've already done? 

Nieuwjaarsduik

Zo luidden de drie musketiers (onze jongens en de buurjongen, de smalle lijven op de rug gezien) het nieuwe jaar in. En u? Ik wens u allen ook een frisse start in het nieuwe jaar.

It's a Dutch tradition to take a dive in the icecold sea on the first of January. This year our boys and their best friend joined for the first time. Wish you a fresh start in the new year too.

Merry Christmas

Ieder jaar maak ik een kerstkaart, dit jaar een linoleumsnede. Ik wens jullie allemaal een heel fijne Kersttijd en alle goeds voor het nieuwe jaar.

Every year I make a christmard card. This year I made a lino cut. I wish you all a very merry Christmas and all the best for the new year ahead. 

Red cowl

Buren, je kunt het treffen of niet. Vroeger in Amsterdam woonden we naast Nollie, de crazy cat lady. Ze had minstens twaalf katten en een volledig in beton gegoten 'tuin'. Ik probeerde groene vingers te kweken in een voor Amsterdamse begrippen heel behoorlijk lapje grond. Ik werd dan ook gek van alle kattenstront. Toen ik aan onze buurvrouw mijn ongenoegen daarover kenbaar maakte en zei dat ik het echt vies vond, trok ze in onvervalst Jordanees van leer: "Vies, vies? Jouw ramen benne vies". Uitgeluld.

Tegenwoordig hebben we het beter getroffen. Kopjes suiker, eieren, halve broden en hele kinderen gaan over en weer. "Een voor allen, allen voor een", is het adagium van de jongens en ook de meiden kunnen het goed vinden. Natuurlijk vond ik het ook geen probleem toen de buurvrouw vroeg een col voor Lara te breien. Met Lauren als etalage had Lara ook al vrij duidelijk voor ogen hoe dat eruit moest gaan zien. "Precies hetzelfde als die van Lauren, maar dan in rood met rose". Kinderen en originaliteit, dat gaat niet samen. Ik haakte er nog een bloemetje bij voor op de reeds bestaande muts.

I knitted a cowl for the girl next door. She was quite explicite about it. "I want exactly the same as Lauren's, only in red and pink". Children and being unique, not quite the best combination. I used the same pattern as here again and added a crochet flower for on her hat.

Fox for a friend

Lauren gaat vanmiddag even mee om een taartje te eten bij de jarige Merlijne. Het is niet het echte partijtje, maar je wilt toch niet met lege handen komen. Ik zal nog gauw een portemonneetje naaien, bood ik gistermiddag grootmoedig aan, ware het niet dat ik net mijn naaimachine had uitgeleend.  Geen paniek op de prairie: een handgenaaid projectje dan maar. Een sleutelhanger voor de nieuwe fietssleutel. Ik denk dat dat met stip op een staat in de door kinderen zoekgemaakte spullen. Een sleutelhanger, liefst van enig formaat, is dus een absolute noodzaak. Zelfgemaakt doosje erom, kaartje eraan, uurtje later, klaar. Reintje voor Merlijntje.

Wilt u ook een Reintje voor uw kleintje? Ik maakte van het vosje dat ik tekende een snel patroontje. Rechter muisklik op foto, bewaren als afbeelding, uitprinten op A4, uurtje later, klaar. Lees hier de beschrijving.

A small present, a stocking stuffer so you want. I made a small pattern from the little fox I drew last night to make a key ring for one of Lauren's friends. It takes an hour, max. Fold a little box, draw a nice card and there's your fox for friend. (Right click on picture, safe as jpg., print on A4, ready). Click for tutorial.

Keats and Yeats are on your side

 Begin jaren negentig studeerde ik in Amsterdam en daar leerde ik mijn man kennen. De Egyptische snackbarhouder vond hem op Omar Sharif lijken en dat klopt; mijn man heeft ook een spleetje tussen zijn voortanden. De Italiaanse kapper in het Drentse dorp waar ik opgroeide dacht dat mijn vader Johan Cruijff was, waarmee ik maar wil aangeven dat iedereen recht heeft op zijn eigen waanideeën.

Op zondagavond fietste ik meestal naar mijn vriendje, want meer was het nog niet. Hij zat dan steevast in een overhemd in een ijskoude kamer naar vreselijke muziek te luisteren. Hij had het nooit koud, ik altijd. Hij zette de kachel voor mij aan, ik trok een trui van hem aan en plantte mij voor die kachel. De muziek bleef aan. The Smiths zongen hun toonloze morbide liedjes en ik gaf commentaar. Want dat doe ik graag, commentaar geven.

Nu, meer dan twintig jaar later, ben ik nog steeds een grotere koukleum dan hij, maar is hij gelukkig aan mijn verlangen naar warmte gewend. En ik aan zijn muziek. Maar The Smiths, daar doe je mij nog steeds geen plezier mee. Ik doe hem wel graag een plezier en maakte een quilt voor hem. "I meet you at the cemetry gates. Keats and Yeats are on your side. While Wilde is on mine", zingt Morrissey. Vandaar de citaten op de achterkant. Keats en Yeats (zo mooi, het gedicht heet "He wishes for the cloths of heaven") aan zijn kant en Wilde aan de mijne. Wat hij gaat doen met zijn quilt? Mij ermee warm houden, vermoedelijk. Want dat doet hij graag.

U denkt die loft met ons tweepersoonsbed en deze quilt over het voeteneinde gedrapeerd en een spinnende rode kater erop er toch wel even bij?

Voor wie later ingehaakt is: ik had een heleboel wollen kamgaren stalen en heb daar een quilt van
genaaid met een wollen tussenvulling en een katoenen achterkant. Vervolgens heb ik de quilt met de hand gequilt en afgebiesd met prachtige katoen van Lecien.

We met in the nineties, my husband and I. Sunday evenings I spent at my boyfriend's , because that's all it was back then. He was sitting in his icecold room, dressed in nothing more than a shirt (and a jeans, this is not that kind of story...) listening to his awfull music. He put on the stove, I put on one of his sweaters and I seated myself in front of that stove. The music still played.  The Smiths kept singing their morbid melodyless songs and I criticized them. Because I like doing that, criticizing. 

More than twenty years later, I'm still much more of shivery person than he is, but he's get used to my warmth. As I got used to his music. The Smiths are still not my cup of tea, but he is, so I  made him a quilt. "I meet you at cemetry gates. Keats and Yeats are on your side. While Wilde is on mine", Morrissey sings. That's why I sewed on quotes from Keats and Yeats on his side and from Wilde on mine. What's he going to do with his quilt? Keeping me warm, probably.  Because he likes doing that.

You imagine a loft with a king size bed with this quilt at the end and a red cat on top, won't you? 

For those who didn't follow this before: I had a whole bunch of wool samples and sew a quilt with it.  I used wool batting and a cotton back. I quilted it by hand and bind it with lovely Lecien cotton. 

The scarlet pimpernel

Kent u het verhaal van de Scarlet Pimpernel? Ik las het op de middelbare school toen ik een tijdlang niets anders deed dan historische romans lezen. De essentie is me ontschoten. Niemand is wie die lijkt, zoiets. Wel een toepasselijke naam voor een tas die ik in opdracht van Sinterklaas maakte. 

Hij bestelde een tas van vilt voor Lauren, dus blauw. Ik maakte hem, dus folkore.  Hoeveel ik ook houd van eenvoud, van scandinavisch en japans design, ik kan het niet maken, noch bedenken.

De tas is natuurlijk zwaar geïnspireerd door deze. Van haar kan ik designsgewijs ook nog een hoop leren. Zij naaide de tas volledig met de hand. Ik liet de naaimachine het meeste werk doen, maar festoneerde de ronde hoeken op de bodem met de hand. De bevestiging van de hengsels is ingenieus en dan ook afgekeken bij Hetty. Dat ik het hengel door liet lopen in een sleutelhanger bedacht ik dan wel zelf. 

Sinterklaas asked me for a bag for Lauren. A blue one, of course. And since I made it, a folk one, of course. I made it by hand, looking closely at hers. She sew the bag by hand, I let my sewing machine did most of the work, but I blanketstitched the rounded edges by hand.

Handmade Christmas

Gisteravond heb ik de vilten balletjes slinger van vorig jaar uit de kerstdoos gepakt zonder mij alvast aan de rest te verlekkeren, we moeten tenslotte nog Sinterklaas vieren. Ik heb er 24 envelopjes aangehangen en wat lucky stars. In plaats van iets lekkers of een cadeautje, deed ik er blanco kaartjes in met de bedoeling daar een leuke herinnering, een complimentje of wat dan ook op te schrijven. Kerstochtend maken we de envelopjes open en lezen we ze allemaal. Hoe idyllisch (als iedereen een beetje leuk meewerkt).

Yesterday evening I picked last year's felt advent garland from the Christmasbox on the attic. Not peeking for the rest of the stuff yet, first Sinterklaas is to be celebrated.  I attached 24 little envelopes and some lucky stars to it and put it to hang on the wall.. Instead of putting some treats in the envelopes I put blank cards into it. The five of us will write down a memory, a compliment or something nice on it and Christmas morning we will read them all together. 

Ter gelegenheid van advent vervalt Vervlogen Dagen voor een keertje in herhaling. Vorig jaar deed ik een 'tour de force' met allemaal zelfgemaakte versiering voor de kerstboom. Te leuk om niet nog een keer te laten zien. Met een klik op de foto komt u op het originele bericht en ziet u de link naar de tutorial.

For once, Vervlogen Dagen does the same trick twice. Last year I put a lot of effort in making all sorts of handmade christmas decorations. Too good to not show them again. By clicking on the pictures you get the link to the original blogpost or tutorial.

Felt and leather

"Laat mij uw tas zien en ik vertel u wie u bent".  U kent ze vast ook, die moeders die als wandelende eerstehulppost door het leven gaan. De moeders die arnica, pleisters, paracetamol én een snoepje tevoorschijn toveren als andermans kind zich een buil valt. De eigen kinderen van dit soort moeders vallen namelijk helemaal niet, daar zijn ze veel te voorzichtig voor. Denk ik.

U raadt het al, ik ben niet zo'n moeder. Heel soms heb ik zowaar een pleister bij me, maar meestal krijgt een gewonde patiënt een sok om het bloeden mee te stelpen. Die sok zit  op onverklaarbare wijze wél in mijn handtas en een kusje voor de schrik is altijd leverbaar. Ik kan u doorgaans ook aan suiker, koffiecreamer en Pokon helpen. Waarbij ik wil opmerken dat ik dat laatste niet in de koffie gebruik. En in de donkerste krochten van mijn handtas huist al maanden een 3D bril. Je weet nooit wanneer die nog eens van pas komt.

Goed, wederom een lange introductie om te vertellen dat ik een tas maakte. Meestal maak ik wat in het Engels een 'tote' genoemd wordt, of anders een 'messenger', maar dit lijkt zowaar op een handtas. Wacht, laten we het 'purse' noemen, want je hoort er niet bij als tas als je  geen Engelse naam hebt.  Deze pin gold als inspiratie. Toen ik hem zag, wist ik meteen hoe ik het zou doen. Ik heb hier een lap vilt besteld en na enig heen en weer gemail (het moet speciaal gemaakt worden) kreeg ik ongeveer  wat ik wilde. Een volgende keer zou ik vragen of er meer blauw in mag.

Het suede voor de hoekjes kocht ik op het Stoffenspektakel. Ik neem mij iedere keer weer voor om niet meer naar zo'n deprimerende hal met verschrikkelijke stoffen te gaan, maar ga toch steeds weer op het nippertje voor de bijl. Hoe het leren riempje bij mij gekomen is, weet ik niet meer.  Als iemand weet waar ik dat kan krijgen, hou ik mij warm aanbevolen.  De leren hengsels kocht ik hier.  Ik voerde het geheel met denim, dat piept er nog net een beetje uit. Wat is 'ie mooi, hè?

Honeycomb cowl

Sinds ik het breien heb ontdekt voel ik mij een bekeerling, een born again knitter. Ik meldde mij aan bij Ravelry en abonneerde mij op nieuwsbrieven van New Stitch a Day.  Nu is dat laatste wel wat overdreven, want hoewel zeer gedreven (u weet hoe dat gaat met bekeerlingen) ,is er nog een aantal andere interessegebieden in mijn leven buiten breisteken om.

Dat neemt niet weg dat ik inmiddels kabels heb leren breien (hier even kijken, dan kan u het ook), iets wat de frambozensteek heet onder de knie heb en een col in een honingraatmotiefje heb gebreid.

Nou zit die col me niet lekker. Prachtige wol, maar het zit overal. Mijn bank zit onder de ecru haren en je kan 'em dus niet aan. Tenzij je wilt dat iedereen denkt dat je een angorakat hebt aangeschaft en daar ongezond veel mee knuffelt. Maar ik wil niet dat mensen denken dat ik een angorakat heb, en een poezenblog schrijf en naar poezenwedstrijden ga. Oh? Ik draaf door? Nou ja, ik wil gewoon geen witte haren, noch anderkleurige haren, op mijn kleren en mijn bank. 

Wel een fijn steekje en een mooie zachte col. De randen waren niet zo netjes als ik graag gezien heb en daar heb ik een dubbel rijtje vasten (?) langs gehaakt. Dat had ik dan weer afgekeken in de winkel bij Inti (handgebreide truien door Peruviaanse vrouwen die Dolores Maria heten en dat dat dan ook op het etiket staat en die lieve Dolores kan van dat breien net het hoofd boven water houden, maar hier hangen ze voor tweehonderd euro plus in de winkel. Oh? Ik draaf door?)

I have knitted another cowl. A beauty I guess in a very becoming honeycomb stitch. The thing is: it's very hairy. I don't want people to think I have gone wild with my angora cat. I don't have an angora cat, nor would I ever think of getting one. So it's unwearable, but nice to look at. I did some crochet to make the edges more firm, something I copied from some very expensive handmade shawl I saw in  the store. 

What Sundays should be made of....

Zo zouden zondagen moeten zijn. Hetty van Lightbluegrey kwam langs met lieve dochter M. Vlak voor de vakantie ontmoetten we elkaar voor het eerst. Toen was het een beetje spannend, we kenden elkaar immers alleen via wederzijdse blogs. Nu keken Lauren en ik reikhalzend uit naar het bezoek uit Rotterdam, we hadden het beide de vorige keer zo leuk gevonden.

Zou het altijd zo zijn? Zou je lijken op je blog? Met Hetty klikt het in ieder geval geweldig en met onze meisjes ook. Jammer dat ze ver weg woont. Na de lunch, die door de kinderen bij lange na niet zo lekker gevonden werd als door de kok (maar ja, ik lach ook het hardst om mijn eigen grappen), gingen we wandelen in de Waterleidingduinen.

Een wandeling in de Waterleidingduinen is safari in eigen land. Je kunt damherten met enorme geweien en reeën tot op drie, vier meter afstand naderen. En ook al hebben we ze al zo vaak gezien, gewoon wordt het nooit. Jammer genoeg lieten we beide ons fototoestel thuis liggen...

De middag was te kort. Zo kort dat M. haar schoenen verstopte omdat ze niet naar huis wilde! Wel heb ik iets om na te genieten. Hetty maakte voor mij zo'n prachtige leren stalentas als ze al liet zien op haar blog. Het is helemaal haar stijl. Slim van eenvoud. En ook al vind ik haar vriendschap een cadeau op zich, ik ben wel heel blij met mijn tas!

Maak een Piet, of niet...

Alles naait en schrijft, heel België is één groot - nee hier houdt de gelijkenis met het gedicht van Campert op- literair creatief festijn. En ik? Ik naai, borduur, quilt, brei, maak poppen, teken niet onverdienstelijk en doe mijn eigen stunts, maar schrijf -vooralsnog- geen boeken.  Wel schreef en tekende ik een patroon. En dat patroon dat geef ik weg.

Zo maar, omdat Dieuwertje Blok weer in het land is en daar gaat ons aller kinderhart sneller van kloppen. Een maandje geleden opende ze een hardloopwedstrijd bij ons in het dorp, weliswaar in haar hoedanigheid van ambassadeur voor de Hartstichting, maar toch. Als Dieuwertje opduikt, dan weet je dat het niet lang meer duurt. Hij komt, hij komt.

En heeft u nu ook zin om zo'n Pietje te maken, klik dan gauw hier voor het patroon en de beschrijving.  (En heeft u toevallig zin om een boek uit te geven, stuur dan gauw een mail naar het adres rechts in de zijbalk.)

Why it is so silent over here...

 Wollen deken, houten klossen, buiten waait de wind om het huis...Vervlogen dagen.                            

Woolen blanket, wooden bobbins, outside the wind is hauling. Days gone by...