Red cowl

Buren, je kunt het treffen of niet. Vroeger in Amsterdam woonden we naast Nollie, de crazy cat lady. Ze had minstens twaalf katten en een volledig in beton gegoten 'tuin'. Ik probeerde groene vingers te kweken in een voor Amsterdamse begrippen heel behoorlijk lapje grond. Ik werd dan ook gek van alle kattenstront. Toen ik aan onze buurvrouw mijn ongenoegen daarover kenbaar maakte en zei dat ik het echt vies vond, trok ze in onvervalst Jordanees van leer: "Vies, vies? Jouw ramen benne vies". Uitgeluld.

Tegenwoordig hebben we het beter getroffen. Kopjes suiker, eieren, halve broden en hele kinderen gaan over en weer. "Een voor allen, allen voor een", is het adagium van de jongens en ook de meiden kunnen het goed vinden. Natuurlijk vond ik het ook geen probleem toen de buurvrouw vroeg een col voor Lara te breien. Met Lauren als etalage had Lara ook al vrij duidelijk voor ogen hoe dat eruit moest gaan zien. "Precies hetzelfde als die van Lauren, maar dan in rood met rose". Kinderen en originaliteit, dat gaat niet samen. Ik haakte er nog een bloemetje bij voor op de reeds bestaande muts.

I knitted a cowl for the girl next door. She was quite explicite about it. "I want exactly the same as Lauren's, only in red and pink". Children and being unique, not quite the best combination. I used the same pattern as here again and added a crochet flower for on her hat.

What Sundays should be made of....

Zo zouden zondagen moeten zijn. Hetty van Lightbluegrey kwam langs met lieve dochter M. Vlak voor de vakantie ontmoetten we elkaar voor het eerst. Toen was het een beetje spannend, we kenden elkaar immers alleen via wederzijdse blogs. Nu keken Lauren en ik reikhalzend uit naar het bezoek uit Rotterdam, we hadden het beide de vorige keer zo leuk gevonden.

Zou het altijd zo zijn? Zou je lijken op je blog? Met Hetty klikt het in ieder geval geweldig en met onze meisjes ook. Jammer dat ze ver weg woont. Na de lunch, die door de kinderen bij lange na niet zo lekker gevonden werd als door de kok (maar ja, ik lach ook het hardst om mijn eigen grappen), gingen we wandelen in de Waterleidingduinen.

Een wandeling in de Waterleidingduinen is safari in eigen land. Je kunt damherten met enorme geweien en reeën tot op drie, vier meter afstand naderen. En ook al hebben we ze al zo vaak gezien, gewoon wordt het nooit. Jammer genoeg lieten we beide ons fototoestel thuis liggen...

De middag was te kort. Zo kort dat M. haar schoenen verstopte omdat ze niet naar huis wilde! Wel heb ik iets om na te genieten. Hetty maakte voor mij zo'n prachtige leren stalentas als ze al liet zien op haar blog. Het is helemaal haar stijl. Slim van eenvoud. En ook al vind ik haar vriendschap een cadeau op zich, ik ben wel heel blij met mijn tas!