Lauren's quilt

Je joeg de wolken uit elkaar
en net op tijd
heb je de bomen zo geschud dat zij hun blad verloren
en in dat gouden bed ben jij geboren.

Poespas, daar houdt onze dochter niet van. Toen ik dan ook vroeg of ze zelf een naam voor haar quilt wilde verzinnen, trok ze een zuinig bekje. "Nah, doe maar gewoon Lauren's quilt". Niet vies van een beetje poespas drukte ik het bovenstaande citaat (naar Oktoberkind van Liselore Gerritsen) op een stuk keperband dat ik achter op de quilt zoomde.

Mijn moeder gaf me het gedicht bij de geboorte van Lauren en ik vond het zo mooi. Waarschijnlijk omdat ik mijzelf er wel een beetje in herkende, hoewel ik geen oktoberkind ben.  Je vruchten zijn geoogst/ De zoete wijn is in het vat/ Het hout gekloofd/ Dat is waarom een oktoberkind van kinds af aan voldaan is/ Omdat het werk voor haar gevoel gedaan is. Voor mijn ijverige dochter is er altijd werk te doen. Ze weet waar ze heen wil en ze zal er komen. Zonder poespas. Maar ze was toch wel blij met het gedichtje op de quilt.

Ze zocht zelf de stofjes uit. Ik vond ze prachtig. Maar tijdens het naaien van de top had ik wel mijn twijfels. Zo'n disappearing nine patch zit weliswaar in een mum van tijd in elkaar, maar het werd wel wat al te druk naar mijn smaak. Donkerblauwe banen maakten het iets overzichtelijker. De blokken die ik daardoor overhield gebruikte ik aan de achterkant. 

En toen moest het gevaarte nog gequilt worden. Steekje voor steekje, met de hand. Dat lijkt sisyfusarbeid en dat is het ook. Labour of love, voor Lauren Linde. Casper was hier met een vriend. "Klimmen jullie even op de tuinstoelen om die quilt omhoog te houden", zei ik. In de gang hoorde ik die jongen vragen wat 'ie in godsnaam omhoog moest houden op een tuinstoel. Ben benieuwd wat 'ie dacht.

I finished the disappearing nine patch quilt for Lauren. It's a very quick way to sew a top, but I think the result is a little too colorful to my taste. I used navy sassings to get some balance. I used the leftover blocks on the back and I also appliqued her name on it. I quilted the whole thing by hand. To be honest, I love the binding most. My eldest son was here with a friend and I asked them to keep the quilt up so I could take a picture of it. This friend had no clue whatsoever what a quilt could be. 

Boom

Toen ik een kleuter was viel mij het grootste genoegen ten deel dat een kleuter maar kan hebben. Mijn juf trouwde. Alles d'r op en d'r aan. Op de trap van het gemeentehuis werd een erehaag gevormd van elfjes, kabouters en bomen. Bomen? Ja, bomen. 

Het was begin jaren zeventig. Toen kon je nog rustig tegen een kind zeggen: "Juf Jannie trouwt en jij bent boom". En begin jaren zeventig was dat net zo min goed nieuws als tegenwoordig. Boom, de ultieme sukkel van de bruiloftsstoet. Ik hoef u niet te vertellen welke schouders sterk genoeg bevonden werden voor dit slechte nieuws... 

Dus bomen, breek me de bek niet open. Inmiddels ligt die kleutertijd allang achter mij, de middelbare leeftijd nadert met rasse schreden. Gek genoeg overvalt dat gevoel mij zelden als ik in de spiegel kijk. Dan trek ik 'mijn goede hoofd'. Huisgenoten staken en steken daar de gek mee. "Zo zie je er normaal nooit uit". Jammer dan, het is mijn goede hoofd. Mijn gewone hoofd steekt natuurlijk veel vaker de kop op, maar meestal word ik daar zelf niet mee geconfronteerd. Alleen iedere keer als ik mijn laptop open en in het zwarte scherm staar, staart er iemand terug die verdacht veel op mij lijkt. Ik sus mijzelf met de gedachte dat dat mijn 'slechte hoofd' is, maar recente foto's laten de harde werkelijkheid zien. Het is mijn gewone hoofd. 

Gelukkig kan ik sinds mijn kleutertijd tegen een stootje. Dank zij de boom. Vanochtend waren de bomen ook mooi. Boom en sneeuw, dat gaat oneindig veel beter samen dan boom en bruiloft.

Wordt er ook nog iets gemaakt. Dit was toch een craft blog? Ja zeker. Ik heb de stof gesneden voor de quilt die ik voor Lauren ga maken. Het wordt een 'disappearing nine patch', ook wel liefkozend een D9P genoemd. Slow crafting dus. Niet gedreven door een snel (blogbaar) resultaat. Zo ga ik doen, dit jaar. 

Everything looks lovely when covered with snow. Even trees. I have a history with trees. When my kindergarten teacher married (OK, that was more than twentyfive years ago), there where children outside on the town hall steps with flowers and balloons. They were all dressed up as gnomes, fairies and trees. In the seventies it must have been alright to say to little toddlers: "Hey, your teacher is getting married and you can be a tree". It was bad news back then too. You've probably figured out by now, who happened to be the tree. 

The trees in the woods were lovely though, this morning. Trees and snow is whole lot better than trees and weddings. 

Is there any crafting around here? Yes, there is. I cut the fabric for a disappearing nine patch quilt for Lauren.  Slow crafting that is. Not driven by fast blogable results. That's one of my goals for 2013.