Wij vierden het jubileum van mijn schoonouders, hun vijftigjarig huwelijk. Ik maakte een bijbehorend oubollig, doch feestelijk cadeautje. Ik borduurde met kruissteek hun initialen op een tafellopertje. Een heel tafelkleed is met z'n tweeën onnodig groot. Het was een knipoog naar de merklap die ik tien jaar eerder maakte. Borduren in kruissteek leidt zelden tot grootste resultaten. Het heeft een hoog truttigheidsgehalte. De enige manier waarop je ermee wegkomt is om oude, traditionele motieven te gebruiken. Ik zocht mijn heil hier.
Wegens griep moest ik doen met wat ik in huis had. Dat was niet aftelbaar grauwkleurig linnen. Idealiter had ik voor wit, aftelbaar linnen gekozen. Nu moest ik mijn heil zoeken in het een stuk aftelbaar linnen dat ik met grove steken vastnaaide op de grijze lap en die ik vervolgens draad voor draad weer vanaf getrokken heb. Toch geeft het een zekere voldoening als dergelijke maatregelen, waarover je weleens leest, ook daadwerkelijk hun dienst bewijzen.
My in-laws celebrated their fiftieth anniversary. I embroidered a table runner in cross stitch. Cross stitches are the corniest of embroidery stitches, I guess, but when you use traditional patterns as I found here, I think it's alright. Ten years ago I embroidered a full cross stitch sampler for them. This used to be a Dutch tradition for schoolgirls. Even up to the sixties, girls had to embroider a cross stitch sampler in school.
