Red cowl

Buren, je kunt het treffen of niet. Vroeger in Amsterdam woonden we naast Nollie, de crazy cat lady. Ze had minstens twaalf katten en een volledig in beton gegoten 'tuin'. Ik probeerde groene vingers te kweken in een voor Amsterdamse begrippen heel behoorlijk lapje grond. Ik werd dan ook gek van alle kattenstront. Toen ik aan onze buurvrouw mijn ongenoegen daarover kenbaar maakte en zei dat ik het echt vies vond, trok ze in onvervalst Jordanees van leer: "Vies, vies? Jouw ramen benne vies". Uitgeluld.

Tegenwoordig hebben we het beter getroffen. Kopjes suiker, eieren, halve broden en hele kinderen gaan over en weer. "Een voor allen, allen voor een", is het adagium van de jongens en ook de meiden kunnen het goed vinden. Natuurlijk vond ik het ook geen probleem toen de buurvrouw vroeg een col voor Lara te breien. Met Lauren als etalage had Lara ook al vrij duidelijk voor ogen hoe dat eruit moest gaan zien. "Precies hetzelfde als die van Lauren, maar dan in rood met rose". Kinderen en originaliteit, dat gaat niet samen. Ik haakte er nog een bloemetje bij voor op de reeds bestaande muts.

I knitted a cowl for the girl next door. She was quite explicite about it. "I want exactly the same as Lauren's, only in red and pink". Children and being unique, not quite the best combination. I used the same pattern as here again and added a crochet flower for on her hat.

Knitting is the new yoga

Knitting is the new yoga, las ik ergens. Yoga vind ik niks, hoewel ik mij ooit geheel vrijwillig aangemeld heb voor zwangerschapsyoga bij het Geboortecentrum in Amsterdam. Beatrijs Smulders was in die dagen een begrip in zwanger Nederland, dus ik waande mij in goede handen. Dat ons kind uiteindelijk verlost werd door Bart de Graaf doet daar niet aan af. Serieus, de verloskundige van dienst was een man -dat heb ik weer, dacht ik- en heette Bart de Graaf. Moeder en kind maken het al dertien jaar prima, dank u.

Maar yoga, dat is een heel ander verhaal. In een spaarzaam verlichte ruimte zat ik met tien andere zwangere vrouwen, voornamelijk uit het alternatieve, culturele en creatieve circuit van Amsterdam eind jaren negentig. Het toppunt was iemand die experimenteel theater maakte omdat ze haar buik vol had van teksttheater. En  dan was ik er ook. Nuchter, maar doodsbenauwd voor de bevalling en zwanger zijn vond ik toevallig ook nog eens verschrikkelijk. Niet helemaal de doorsnee Beatrijsganger, zeg maar.

En toen sprak de yogajuf de magische woorden: "Boor je staart in de aarde en maak met je kruin een lijntje naar de kosmos". Die doet het nog steeds goed op feesten en partijen, maar ik had geen idee! Ik heb de cursus netjes afgemaakt en vond de ontspanningsoefeningen met de zalvende stem van de limburgse juf ook nog wel fijn ("nee, nee, nee, niet in slaap vallen, dat is niet de bedoeling"), maar daar hebben yoga en ik voorgoed afscheid genomen.

Lang verhaal om aan te kondigen dat ik een col voor Lauren heb gebreid. Hij was in minder dan een week tijd af. Korte termijn yoga. Ik volgde dit patroon en breide met Artesano Aran, wat voor de helft uit Alpaca bestaat en dus lekker zacht is. Ik vond het breien met pennen 6 nog helemaal niet zo fijn. Het gaat wel heel snel, maar het is ook een beetje lomp. En nu ga ik mijzelf kabels leren breien. 's Kijken of het dan nog steeds zo zen is om op de bank te breien!

Knitting is the new yoga, I read somewhere. I don't like yoga. I practised it a little while when I was pregnant with our eldest son, but when the teacher said things like " drill your tail in the earth and let the crown of your head make a connection with the cosmos", I was completely lost. But I like knitting. I knitted a cowl for our daughter, following this pattern. I used wonderful yarn, Artesano Aran, which is half wool, half alpaca and incredible soft.