Soapbox race

De zeepkistenrace was een succes! De jongens slaagden erin om tijdens het partijtje van Valentijn, twee zeepkisten te bouwen en al hun vingers te behouden. De enige pleister werd op de duim van de hoofd- mechanieker geplakt, ook bekend als 'papa'. Ze spraken over draadeindes, zadeltjes, borgmoeren en meer van dat jargon en en passant bespraken ze - natuurlijk- het eredivisie voetbal. Niets mannelijks was ze vreemd.

Ze schroefden, zaagden en timmerden en kwamen al doende tot inzicht. Als kind had ik een broertje dood aan feestjes met een educatieve ondertoon en als ouder heb ik dat nog steeds, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat ze vandaag wel wat geleerd hebben.

Maar het ging natuurlijk om het plezier én de race. Het weer dat de hele dag koud, guur en winderig was (drie liter tomatensoep tijdens de 'schaft' ging bijna schoon op, net als een enorme berg met broodjes knakworst) liet zich aan het einde van de dag nog even van een wat vriendelijker kant zien. En ik heb geen bouwvakkersdecolletés gezien, maar wel een keur aan de bontgekleurde shorts die uit immer afzakkende jeans staken.

The soapbox building and race we organised for Valentijn's eleventh birthday party was a big succes. The boys managed two build to soapboxes and kept all of their fingers. The only bandaid was for their dad. They used a lot of untranslatable builder's speak and discussed the dutch soccer in between.They had a lot of fun during the race. It was a cold and windy day, but they didn't care. They showed their shorts anyway...

Party time

Valentijn wordt tweede Paasdag elf jaar. Dat moet gevierd worden. Vorig jaar was zijn Wie-Is-De-Mol-feestje een doorslaand succes. Zo zeer zelfs dat hij graag een tweede WIDM-feestje had gewild, maar iets is de tweede keer zelden leuker (nou ja, er zijn natuurlijk best dingen die de tweede keer leuker zijn, maar feestjes horen daar niet bij).

Nu is een stoer jongenspartijtje verzinnen nog niet zo heel eenvoudig. We hebben tenslotte twee zoons en dus al het nodige achter de rug. Maar toen ik onze jongens en hun vrienden zo vaak in de weer zag met hamers, spijkers en zagen, was het idee geboren: een zeepkistenrace met zelfgemaakte zeepkisten. "Heb je gehoord was voor cool idee mama heeft verzonnen?"

Dus, wie een goed stel wielen kwijt wil, is van harte welkom! Nu nog op zoek naar een goed hellinkje in de buurt.

Valentijn's soon to be eleven. So there's a party to be planned. Last year's party was a big succes, but repeating it wouldn't be as awesome as the original. Repeating seldom is. Organizing cool boys' parties isn't easy, as we have two boys and did a lot of thing already. But seeing them enthousiastically working with hammers, saws and nails, I knew what party it was going to be: a soapbox race with handmade soapboxracers.  "My mom has the coolest ideas!".

Easter origami

De paastak is toch een beetje het zielige broertje van de kerstboom. Wij hebben op zolder geen doos met paasspullen en grosieren ook  niet echt in Paastradities. Nou ja, de Matthaus Passion natuurlijk, maar die hoort strikt genomen niet bij Pasen maar bij de lijdenstijd daarvoor. En wie heeft  tradities nodig als 'ie de Matthaus heeft?

Goed, de paastak. De bloemenman neemt ze ook niet voor niks mee naar de markt en ik ben de lulligste niet. Ooit naaide ik vogeltjes voor in de tak, maar die zijn gerecycleerd in een kraamcadeautje. Best een goed idee om dat weer eens te doen, maar nu even niet. Origami dus.

De kuikentjes maakte ik aan de hand van deze tutorial en klik hier om te zien hoe je de paashaasjes, of konijntjes maakt.

I made some origami easter decorations, although decorating for Easter is not a big thing overhere. We don't have much traditions as it comes to Easter. Matthew's Passion from Bach might be the biggest tradition of all. And who needs more anyway? The little chicken I made from this tutorial and click here for the bunnies.

Raising a Barn for a Builder

De log cabin quilt voor Casper is af. Het feit dat ik de afgelopen week, aan huis, of preciezer: aan de bank gekluisterd was heeft het proces wel een stuk versneld. Handgequilt, geheel. (En dan noemt de fysiotherapeut mij een rouwdouwer....)

Net als kinderen en boten geef je quilts ook een naam. Dit zeer traditionele patroon heet 'barn raising', an sich al een zeer geschikte naam voor de toekomstige eigenaar. Huttenbouwer, architect in spe. En, maar dat terzijde, een vlaggenliefhebber. De Australische vlag kreeg hij van zijn beste vriend die naar Perth emigreerde en de Amerikaanse namen wij voor hem mee uit New York.

Stuck to couch, that's what I am. My back has chosen his own despicable path once more and there's not much left to do than some good oldfashioned slow crafting. Last week I handquilted the logcabin quilt I patched months ago and today I finished it. Barn raising, as this traditional way of putting the blocks together is called, is in itself already a good name, fitting to the recipient of the quilt. Casper, our builder, architect to be. And, as you can see, a flag lover. The Australian was a gift from his best friend, who emigrated to Perth, way down under and we brought the American flag from New York. 

Horse lover's bag

Twee weken geleden rolde er een uitnodiging voor Valentijn door de bus van een meisje uit zijn klas. Kennelijk wordt er na jaren van zelfgekozen isolatie van jongens en meisjes weer eens gemixt! Het is op avond ("chill") en je moet verkleed ("vet minder"). De dame in kwestie blijkt een paardenmeisje. Daar weet dit voormalig paardenmeisje wel raad mee!  Dus, een tas voor Meike, met een zakje voor de 'karwats' zoals mijn eerste rij-instructeur dat placht te noemen.

Valentijn is invited to a party from a classmate, a girl. Apparently it's finally possible to mix again after years of self chosen isolation. It's a party in the evening, which he likes and it's theme party, which he hates. De little lady who's hosting the party is a horse loving girl. Well, there was a time, I was a girl just like that. I made her a horse lover's bag, with a special pocket for her whip. 

Polkadot spring fling bag

De halve klas van Lauren heb ik van een ''vervlogen dagen' tas voorzien, maar zelf gaat het arme kind met een übersportieve rugzak, type 'stevige wandeling',  naar gym en schoolzwemmen. Toen ze zelf 'ontwerpjes' begon te tekenen voor een tas, wist ik dat ik er niet langer onderuit kon.

Ik dacht dat het blauwe tas moest worden, ware het niet dat de toekomstige eigenenaresse zo haar geheel eigen gedachten had over de kleurstelling. Ze koos voor roze en geel e trok meteen het enige roze kledingstuk dat ze rijk is uit de kast.

Het patroon van de summer fling bag, de grootste vervlogen dagen hit ooit, was de basis. Aan beide kanten maakte ik een grote zak over de hele breedte om nog wat extra's mee te kunnen nemen, een soort kangoeroebuidel. De binnenkant is van toile cirée in een toile de jouy, handig voor de natte spullen.

A lot of her classmates have a 'vervlogen dagen' bag, to take to sportsclass or school's swimming hour. But she doesn't. She is like the doctor's kid who's illnesses are heavy neglected... So when she started designing her own bag, I know it was about time to sew her one. I thought she would have picked blue fabrics, but she chose pink and yellow. It's basically the summer fling bag pattern, but I skipped the sash in the middle and added a kangaroo like pocket.

Breng gedachten vol verlangen naar het grote stille strand

We waren een weekend op Vlieland, met z'n tweeën. Het enige waddeneiland waar ik nog nooit eerder geweest was. En het was heerlijk. Nou ja, valt het ooit wel eens tegen op de Wadden? Wandelen, fietsen,  uitwaaien en innemen. Dat is zo'n beetje het recept.

Leuke verrassing tijdens een strandwandeling; de Vliehorsexpress, een soort omgebouwde legertruck, heeft speciale banden, waarmee tijdens de rit, gedichten in het zand worden gedrukt. Breng gedachten vol verlangen naar het grote stille strand/ schrijf ze duizend stille malen tussen duizend korrels zand.

We were at Vlieland, one of the islands in the north of the Netherlands. Just the two of us. These islands, are a very special part of our country. If you'r ever in the Netherlands forget the mills and wooden shoes and go to one of these islands. Hiking, cycling, the wind in your hair and having a drink, that's about the recipe for a good stay at the islands.

Very nice to see on the beach were the imprints made by the tires of a truck. They  have these poems on their tires!"Take your thoughts full of longing to the wide and silent beach/ write them thousand silent times between the thousand grains of sand".

Finished or not?

De ijskoorts is net zo snel weer weggeëbt als hij op kwam zetten. Toen ik vanochtend verder ging met de zeefdruk die ik vorige week begonnen was, stond mijn kop helemaal niet meer naar ijs. Moet ik er nog mee verder, of is het nu 'af'? Toch moeilijk om te bepalen wanneer iets af is. 

Bags for boys

Belofte maakt schuld. Voor zijn verjaardag beloofde ik Wisse een tas, maar al wat er kwam; geen tas. Soms zijn er van die projecten die als een molensteen om je nek hangen. Wisse's tas was er zo een. Toch is het leuk dat er jongens zijn die om een tas vragen! Eerder maakte ik er een voor Casper en Valentijn, maar heel vaak komt het toch niet voor.

Ik jatte het cirkeltje van Eloleo. Het freehand stikken met de naaimachine rondom het cirkeltje doet wel heel jongensachtig aan en was daarbij strikte noodzaak. Netjes rond stikken bleek zo makkelijk nog niet.

A bag for a boy, not the easiest thing, but it's nice when they ask for it, I guess. I did it before for Casper and Valentijn and now for Wisse. The circle shaped pocket I saw at Eloleo's.

Om te janken zo mooi....

Schaatsen bij Zuiderwoude, Waterland-Oost. Zoete nostalgie. Als tiener schaatste ik hier met mijn ouders, of met jongens van school... Vier jaar geleden stonden we hier al met ons eigen gezin op het ijs,  en dachten we dat het best eens de laatste keer kon zijn dat de jongens met hun pake op het ijs stonden. Misschien merk je daaraan wel dat je zelf ouder wordt; als je ouders besluiten dat sommige dingen mooi geweest zijn. Mijn moeder had eerder deze week eigenlijk besloten de schaatsen aan de wilgen te hangen, maar na enig aandringen stond ze toch weer op het ijs.

Vandaag schaatste ik hier met Lauren, Valentijn én mijn ouders. Onze middelbare scholier moet morgen of overmorgen zijn hart nog maar even ophalen. Want dat doen we. Ons hart ophalen, want dat hebben we verloren aan het ijs!

Skating in Zuiderwoude, sweet nostalgia. I used to skate here as a teenager with my parents, or with boys from school... Four years ago we were here with our own family on ice and the thought of 'maybe it's the last time the boys skate with their grandfather' crossed our minds. Getting older is the most obvious when your parents decide it's time to avoid certain, slightly risky activities. 


But today I skated with Lauren, Valentijn and both my parents. Casper will have to take another chance in the weekend 'to collect his heart' (as the Dutch say), because we all lost our hearts to the ice.

Hot chocolate for those who deserve it

De sneeuw gooide toch nog roet in het eten. Wij droomden van zwart ijs (u weet :"zwart ijs is hard ijs") en konden het 'ploink ploink' van de ijzers bijna horen, maar het het mocht niet zo zijn. Op de mooie routes was het ijs (nog) niet betrouwbaar, maar  Nova Zembla was open. Natuurlijk waren we niet de enige schaatsfans die op deze natuurijsbaan afgekomen waren! Er waren flinke scheuren, er waren valpartijen, maar man, wat was het weer mooi.

Thuis maakte ik de op één na beste chocolademelk van de wereld.  Hij wil zijn recept niet verklappen, maar in de loop der jaren ben ik aardig in de buurt gekomen.

150 gr. pure chocolade (78% cacao of meer)

1 liter melk

2 steranijs

4 kardemompeulen

kaneel, flinke snuf

piment, iets minder flinke snuf

slagroom

Hak de chocolade in brokken en smelt het au-bain-marie. Giet de melk met specerijen erbij (kardemompeulen even pletten met een mes en omhulsel weggooien) en laat langzaam aan de kook komen. Roer eventueel nog even flink met de gardes, sommige chocolade valt wel eens wat eigenaardig uiteen. 

Vul de bekers voor driekwart en doe er een flinke dot slagroom bij. Zonder slagroom heeft u misschien behoefte aan een klein beetje suiker, maar er is werkelijk geen reden om de slagroom achterwege te laten. Voor de slanke lijn is het toch al te laat.  

We dreamed of beautiful black ice to skate on, but then it started to snow. So no skating on the most beautiful spots yet, but Nova Zembla, the ice rink (real ice) near our place was open. We weren't the only ones, and the ice was not in the best condition ever, but man, did we have fun!


I made us a very nice hot chocolatemilk once we were home. Try, and you'll be hooked too!


1 liter milk
150 grams dark chocolate (78% cocoa)
2 star anise
4 cardamom pods
1 teaspoon ground cinnamon
1/4 teaspoon all spice (piment)


clotted cream (with sugar)


Chop the chocolate in big chunks and melt it au bain-marie. Get the seads out of the cardamom pods. Pour the milk and the spices with the melted chocolate and make cook it slowly. Pour the mugs for three quarters and add the clotted cream. There's really no reason to worry about your figure at this time....

Nightswimming, a silk screen portrait

Mijn liefje is vandaag jarig. Ook hij krijgt ieder jaar zijn 'verjaardagtekening', deze keer een zeefdruk uiteraard. Het liep een beetje uit de hand. Ik geloof dat ik bijna net zoveel afdrukken heb als hij oud geworden is. Ik laat er maar een paar halve zien, de rest hou ik lekker voor mezelf. Ze zijn allemaal een beetje anders maar allemaal met de lyrics van Nightswimming van R.E.M., dat ik bijna 'ons liedje' zou noemen als dat niet zo truttig zou klinken.

It's my husband's birthday today. And just like I do for the children I make a birthday drawing for him too. This year it's a silkscreen portrait, obviously. I think I pulled almost as many portraits as ages he gets, and almost all of them are different. I just show a few of them, half... Keeping the rest to myself.

En zo zagen onze slaapkamerramen er vanochtend uit. Duidelijk geen energielabel A op dit huis. Misschien moeten we ons daar maar eens in verdiepen, maar nu eerst verdiepen wij ons in taart eten en de dikte van het ijs. Het ijs op de sloten, niet op mijn ramen...

This morning my bedroom windows looked like this. And we are very excited to soon skate on the lakes again!

High tea and old friends

We waren hecht met z'n zessen. Het kleinste jaar van een groot dispuut tijdens onze studie. Meer dan tien jaar lang aten we elke maandagavond samen, maar ruim twintig jaar later is het  best moeilijk om de club compleet te krijgen. Vanmiddag hadden we een high tea en  waren we weliswaar niet compleet, maar met meer dan anders, met aanhang én kinderen én een nieuwe datum in de agenda's. Oude vrienden, nog altijd bijzonder.

Er was zelfs nog een nieuwbakken moeder in ons midden (ik was met grote afstand de eerste die kinderen kreeg). Voor haar borduurde ik een lakentje naar aanleiding van het geboortekaartje. Tranen waren mijn bedankje. Dat is goed, toch? 

The six of us used to be so close. Sorority friends. For over ten years we had our monday night diners and other occasions, but more than twenty years later it's difficult to get all of us together. This afternoon we had an high tea and although we weren't complete, we were with more than the usual suspects with our husbands and children and a new date in our agendas! Old friends, still special. 

There even was a new mom among us (I was by far the first to have children). I made her an embroidered sheet with her name on it. Tears as thank you, that's a good thing, isn't it? 

Wild Swans

De creativiteit ligt hier een beetje op apegapen de laatste tijd, op het zeefdrukken na. Daarom heb ik de origamiblaadjes maar weer eens voor de dag gehaald en een illustratie bij het sprookje De Wilde Zwanen van Andersen gemaakt. Grimm heeft ook een versie trouwens, met zes zwanen in plaats van elf, dat was bij nader inzien ook wel een slimme keuze geweest.

Ik lees dit sprookje voor aan Lauren.  Het gaat over een meisje, Eliza, die de betovering van haar elf broers die in zwanen zijn veranderd, kan verbreken door een hemd van brandnetels voor ze te breien. Tot die tijd moet ze zwijgen en kan ze dus noch met haar broers spreken, noch zich verdedigen tegen beschuldigingen die de boze stiefmoeder tegen haar uit. 

Met een beetje goede wil kunnen de kraanvogels best voor zwanen door. Ik heb voor alle elf een gouden kroontje gemaakt van een sterretjespailletje, die ik met een pincet heb omgebogen. Als achtergrond heb ik afgekeurde zeefdrukken gebruikt. Buiten is het smerig en nat en lang niet koud genoeg, maar binnen is het winter!

Not much crafting around here lately. Screenprinting is the only creativity being explored, I guess. So it was about time to do some origami. I made a diorama from the Andersen fairy tale Wild Swans. Grimm did a version with six in stead of eleven swans, in hindsight, that might have been a smarter choice.

I made eleven cranes, acting to be swans, and gave them all a little golden crown, just as the story goes. I took a shiny starshaped sequin and bend the points with a tweezer. I used screenprints for the background. Quite a wintery scene.

No traditions today

Vaak heb ik mezelf hier gepresenteerd als iemand die dol is op tradities. Dat is eigenlijk gewoon een excuus om te zeggen dat ik niet van verandering hou.

Het ergste vind ik veranderingen in mijn krant. De Volkskrant. Het is een onhebbelijkheid van me om iedere ochtend te kijken wat voor weer het wordt die dag. Zomers weet ik dan wat de kinderen aan moeten (kunnen we blote benen, is een vraag die ons zomers bijzonder boeit) en in de andere seizoenen weet ik wanneer het regenpak in de kast kan blijven. Dat weet je om half acht nog niet. Nu heeft de afdeling opmaak, niks te beleven tussen kerst en oud en nieuw, het weerkolommetje opgeleukt. Jammer, heel jammer.

Ik heb ooit als een zure bejaarde, die ik overigens nooit hoop te worden, mijn krant daarom opgezegd. Ik had beter moeten weten. Ik kan niet tegen verandering. En hoeveel ik veranderingen in mijn krant ook haat, een hele nieuwe krant is nog veel erger!

Zelf vind ik dit best een aardige eigenschap, maar mijn huisgenoten zijn een andere mening toegedaan. Dus om te bewijzen dat het allemaal niet zo erg met mij gesteld heb ik de kerstboom NIET tot Driekoningen laten staan. Zo. Als dat geen teken van verandering is....

Ik heb zelfs nog een doosje gevouwen om mijn zelfgemaakte origami kerstkransjes in te doen. Wie doet zo iets? Iemand die begonnen is om haar verzet tegen verandering op te geven, maar tijdens het opruimen van de kerstboom plots geen zin meer heeft.

I cling to traditions. That is a good thing isn't it? Well my family seems to think that I just can't stand any change. To prove them wrong I didn't leave the christmas tree until Ephiphany (Twelfth Night), but got rid of it today. Well, how is that for a statement? I think it's a tedious thing to do, so I made another origami box to store my homemade christmas wreath in. To distract me from what I should be doing instead....