Polkadot spring fling bag

De halve klas van Lauren heb ik van een ''vervlogen dagen' tas voorzien, maar zelf gaat het arme kind met een übersportieve rugzak, type 'stevige wandeling',  naar gym en schoolzwemmen. Toen ze zelf 'ontwerpjes' begon te tekenen voor een tas, wist ik dat ik er niet langer onderuit kon.

Ik dacht dat het blauwe tas moest worden, ware het niet dat de toekomstige eigenenaresse zo haar geheel eigen gedachten had over de kleurstelling. Ze koos voor roze en geel e trok meteen het enige roze kledingstuk dat ze rijk is uit de kast.

Het patroon van de summer fling bag, de grootste vervlogen dagen hit ooit, was de basis. Aan beide kanten maakte ik een grote zak over de hele breedte om nog wat extra's mee te kunnen nemen, een soort kangoeroebuidel. De binnenkant is van toile cirée in een toile de jouy, handig voor de natte spullen.

A lot of her classmates have a 'vervlogen dagen' bag, to take to sportsclass or school's swimming hour. But she doesn't. She is like the doctor's kid who's illnesses are heavy neglected... So when she started designing her own bag, I know it was about time to sew her one. I thought she would have picked blue fabrics, but she chose pink and yellow. It's basically the summer fling bag pattern, but I skipped the sash in the middle and added a kangaroo like pocket.

Breng gedachten vol verlangen naar het grote stille strand

We waren een weekend op Vlieland, met z'n tweeën. Het enige waddeneiland waar ik nog nooit eerder geweest was. En het was heerlijk. Nou ja, valt het ooit wel eens tegen op de Wadden? Wandelen, fietsen,  uitwaaien en innemen. Dat is zo'n beetje het recept.

Leuke verrassing tijdens een strandwandeling; de Vliehorsexpress, een soort omgebouwde legertruck, heeft speciale banden, waarmee tijdens de rit, gedichten in het zand worden gedrukt. Breng gedachten vol verlangen naar het grote stille strand/ schrijf ze duizend stille malen tussen duizend korrels zand.

We were at Vlieland, one of the islands in the north of the Netherlands. Just the two of us. These islands, are a very special part of our country. If you'r ever in the Netherlands forget the mills and wooden shoes and go to one of these islands. Hiking, cycling, the wind in your hair and having a drink, that's about the recipe for a good stay at the islands.

Very nice to see on the beach were the imprints made by the tires of a truck. They  have these poems on their tires!"Take your thoughts full of longing to the wide and silent beach/ write them thousand silent times between the thousand grains of sand".

Finished or not?

De ijskoorts is net zo snel weer weggeëbt als hij op kwam zetten. Toen ik vanochtend verder ging met de zeefdruk die ik vorige week begonnen was, stond mijn kop helemaal niet meer naar ijs. Moet ik er nog mee verder, of is het nu 'af'? Toch moeilijk om te bepalen wanneer iets af is. 

Bags for boys

Belofte maakt schuld. Voor zijn verjaardag beloofde ik Wisse een tas, maar al wat er kwam; geen tas. Soms zijn er van die projecten die als een molensteen om je nek hangen. Wisse's tas was er zo een. Toch is het leuk dat er jongens zijn die om een tas vragen! Eerder maakte ik er een voor Casper en Valentijn, maar heel vaak komt het toch niet voor.

Ik jatte het cirkeltje van Eloleo. Het freehand stikken met de naaimachine rondom het cirkeltje doet wel heel jongensachtig aan en was daarbij strikte noodzaak. Netjes rond stikken bleek zo makkelijk nog niet.

A bag for a boy, not the easiest thing, but it's nice when they ask for it, I guess. I did it before for Casper and Valentijn and now for Wisse. The circle shaped pocket I saw at Eloleo's.

Om te janken zo mooi....

Schaatsen bij Zuiderwoude, Waterland-Oost. Zoete nostalgie. Als tiener schaatste ik hier met mijn ouders, of met jongens van school... Vier jaar geleden stonden we hier al met ons eigen gezin op het ijs,  en dachten we dat het best eens de laatste keer kon zijn dat de jongens met hun pake op het ijs stonden. Misschien merk je daaraan wel dat je zelf ouder wordt; als je ouders besluiten dat sommige dingen mooi geweest zijn. Mijn moeder had eerder deze week eigenlijk besloten de schaatsen aan de wilgen te hangen, maar na enig aandringen stond ze toch weer op het ijs.

Vandaag schaatste ik hier met Lauren, Valentijn én mijn ouders. Onze middelbare scholier moet morgen of overmorgen zijn hart nog maar even ophalen. Want dat doen we. Ons hart ophalen, want dat hebben we verloren aan het ijs!

Skating in Zuiderwoude, sweet nostalgia. I used to skate here as a teenager with my parents, or with boys from school... Four years ago we were here with our own family on ice and the thought of 'maybe it's the last time the boys skate with their grandfather' crossed our minds. Getting older is the most obvious when your parents decide it's time to avoid certain, slightly risky activities. 


But today I skated with Lauren, Valentijn and both my parents. Casper will have to take another chance in the weekend 'to collect his heart' (as the Dutch say), because we all lost our hearts to the ice.

Hot chocolate for those who deserve it

De sneeuw gooide toch nog roet in het eten. Wij droomden van zwart ijs (u weet :"zwart ijs is hard ijs") en konden het 'ploink ploink' van de ijzers bijna horen, maar het het mocht niet zo zijn. Op de mooie routes was het ijs (nog) niet betrouwbaar, maar  Nova Zembla was open. Natuurlijk waren we niet de enige schaatsfans die op deze natuurijsbaan afgekomen waren! Er waren flinke scheuren, er waren valpartijen, maar man, wat was het weer mooi.

Thuis maakte ik de op één na beste chocolademelk van de wereld.  Hij wil zijn recept niet verklappen, maar in de loop der jaren ben ik aardig in de buurt gekomen.

150 gr. pure chocolade (78% cacao of meer)

1 liter melk

2 steranijs

4 kardemompeulen

kaneel, flinke snuf

piment, iets minder flinke snuf

slagroom

Hak de chocolade in brokken en smelt het au-bain-marie. Giet de melk met specerijen erbij (kardemompeulen even pletten met een mes en omhulsel weggooien) en laat langzaam aan de kook komen. Roer eventueel nog even flink met de gardes, sommige chocolade valt wel eens wat eigenaardig uiteen. 

Vul de bekers voor driekwart en doe er een flinke dot slagroom bij. Zonder slagroom heeft u misschien behoefte aan een klein beetje suiker, maar er is werkelijk geen reden om de slagroom achterwege te laten. Voor de slanke lijn is het toch al te laat.  

We dreamed of beautiful black ice to skate on, but then it started to snow. So no skating on the most beautiful spots yet, but Nova Zembla, the ice rink (real ice) near our place was open. We weren't the only ones, and the ice was not in the best condition ever, but man, did we have fun!


I made us a very nice hot chocolatemilk once we were home. Try, and you'll be hooked too!


1 liter milk
150 grams dark chocolate (78% cocoa)
2 star anise
4 cardamom pods
1 teaspoon ground cinnamon
1/4 teaspoon all spice (piment)


clotted cream (with sugar)


Chop the chocolate in big chunks and melt it au bain-marie. Get the seads out of the cardamom pods. Pour the milk and the spices with the melted chocolate and make cook it slowly. Pour the mugs for three quarters and add the clotted cream. There's really no reason to worry about your figure at this time....

Nightswimming, a silk screen portrait

Mijn liefje is vandaag jarig. Ook hij krijgt ieder jaar zijn 'verjaardagtekening', deze keer een zeefdruk uiteraard. Het liep een beetje uit de hand. Ik geloof dat ik bijna net zoveel afdrukken heb als hij oud geworden is. Ik laat er maar een paar halve zien, de rest hou ik lekker voor mezelf. Ze zijn allemaal een beetje anders maar allemaal met de lyrics van Nightswimming van R.E.M., dat ik bijna 'ons liedje' zou noemen als dat niet zo truttig zou klinken.

It's my husband's birthday today. And just like I do for the children I make a birthday drawing for him too. This year it's a silkscreen portrait, obviously. I think I pulled almost as many portraits as ages he gets, and almost all of them are different. I just show a few of them, half... Keeping the rest to myself.

En zo zagen onze slaapkamerramen er vanochtend uit. Duidelijk geen energielabel A op dit huis. Misschien moeten we ons daar maar eens in verdiepen, maar nu eerst verdiepen wij ons in taart eten en de dikte van het ijs. Het ijs op de sloten, niet op mijn ramen...

This morning my bedroom windows looked like this. And we are very excited to soon skate on the lakes again!

High tea and old friends

We waren hecht met z'n zessen. Het kleinste jaar van een groot dispuut tijdens onze studie. Meer dan tien jaar lang aten we elke maandagavond samen, maar ruim twintig jaar later is het  best moeilijk om de club compleet te krijgen. Vanmiddag hadden we een high tea en  waren we weliswaar niet compleet, maar met meer dan anders, met aanhang én kinderen én een nieuwe datum in de agenda's. Oude vrienden, nog altijd bijzonder.

Er was zelfs nog een nieuwbakken moeder in ons midden (ik was met grote afstand de eerste die kinderen kreeg). Voor haar borduurde ik een lakentje naar aanleiding van het geboortekaartje. Tranen waren mijn bedankje. Dat is goed, toch? 

The six of us used to be so close. Sorority friends. For over ten years we had our monday night diners and other occasions, but more than twenty years later it's difficult to get all of us together. This afternoon we had an high tea and although we weren't complete, we were with more than the usual suspects with our husbands and children and a new date in our agendas! Old friends, still special. 

There even was a new mom among us (I was by far the first to have children). I made her an embroidered sheet with her name on it. Tears as thank you, that's a good thing, isn't it? 

Wild Swans

De creativiteit ligt hier een beetje op apegapen de laatste tijd, op het zeefdrukken na. Daarom heb ik de origamiblaadjes maar weer eens voor de dag gehaald en een illustratie bij het sprookje De Wilde Zwanen van Andersen gemaakt. Grimm heeft ook een versie trouwens, met zes zwanen in plaats van elf, dat was bij nader inzien ook wel een slimme keuze geweest.

Ik lees dit sprookje voor aan Lauren.  Het gaat over een meisje, Eliza, die de betovering van haar elf broers die in zwanen zijn veranderd, kan verbreken door een hemd van brandnetels voor ze te breien. Tot die tijd moet ze zwijgen en kan ze dus noch met haar broers spreken, noch zich verdedigen tegen beschuldigingen die de boze stiefmoeder tegen haar uit. 

Met een beetje goede wil kunnen de kraanvogels best voor zwanen door. Ik heb voor alle elf een gouden kroontje gemaakt van een sterretjespailletje, die ik met een pincet heb omgebogen. Als achtergrond heb ik afgekeurde zeefdrukken gebruikt. Buiten is het smerig en nat en lang niet koud genoeg, maar binnen is het winter!

Not much crafting around here lately. Screenprinting is the only creativity being explored, I guess. So it was about time to do some origami. I made a diorama from the Andersen fairy tale Wild Swans. Grimm did a version with six in stead of eleven swans, in hindsight, that might have been a smarter choice.

I made eleven cranes, acting to be swans, and gave them all a little golden crown, just as the story goes. I took a shiny starshaped sequin and bend the points with a tweezer. I used screenprints for the background. Quite a wintery scene.

No traditions today

Vaak heb ik mezelf hier gepresenteerd als iemand die dol is op tradities. Dat is eigenlijk gewoon een excuus om te zeggen dat ik niet van verandering hou.

Het ergste vind ik veranderingen in mijn krant. De Volkskrant. Het is een onhebbelijkheid van me om iedere ochtend te kijken wat voor weer het wordt die dag. Zomers weet ik dan wat de kinderen aan moeten (kunnen we blote benen, is een vraag die ons zomers bijzonder boeit) en in de andere seizoenen weet ik wanneer het regenpak in de kast kan blijven. Dat weet je om half acht nog niet. Nu heeft de afdeling opmaak, niks te beleven tussen kerst en oud en nieuw, het weerkolommetje opgeleukt. Jammer, heel jammer.

Ik heb ooit als een zure bejaarde, die ik overigens nooit hoop te worden, mijn krant daarom opgezegd. Ik had beter moeten weten. Ik kan niet tegen verandering. En hoeveel ik veranderingen in mijn krant ook haat, een hele nieuwe krant is nog veel erger!

Zelf vind ik dit best een aardige eigenschap, maar mijn huisgenoten zijn een andere mening toegedaan. Dus om te bewijzen dat het allemaal niet zo erg met mij gesteld heb ik de kerstboom NIET tot Driekoningen laten staan. Zo. Als dat geen teken van verandering is....

Ik heb zelfs nog een doosje gevouwen om mijn zelfgemaakte origami kerstkransjes in te doen. Wie doet zo iets? Iemand die begonnen is om haar verzet tegen verandering op te geven, maar tijdens het opruimen van de kerstboom plots geen zin meer heeft.

I cling to traditions. That is a good thing isn't it? Well my family seems to think that I just can't stand any change. To prove them wrong I didn't leave the christmas tree until Ephiphany (Twelfth Night), but got rid of it today. Well, how is that for a statement? I think it's a tedious thing to do, so I made another origami box to store my homemade christmas wreath in. To distract me from what I should be doing instead....

Last bag of 2011

Deze foto geeft aardig weer wat ik deed als ik de afgelopen dagen niet in de keuken stond, aanschoof aan een diner of met vrienden rond de tafel zat om de kerstrestjes op te maken onder het genot van een borrel. Boodschappen, boodschappen en nog meer boodschappen. Ik voel me soms de crazy bag lady op die fiets. Of ik met de vrachtwagen ben, vragen ze me op de markt.... Het overviel me dan ook even dat Lauren nog een verjaardagspartijtje had vlak na de Kerst. Hoe was het mogelijk, want de dames praatten al weken over niets anders. Dit werd hun eerste slaappartijtje! Doorwaakt partijtje, vermoedelijk. Diepe bewondering én medeleven voor de betrokken ouders. Blij dat ik maf, 's nachts...

Toen ik voorstelde om dan maar een cadeautje in de winkel te kopen werden de grote blauwe ogen van onze dochter langzaam vochtig. OK, OK, mijn naaikunst is klaarblijkelijk haar unique sellingpoint. Dus in allerijl, van voorhanden zijnde stof, toch maar een zwemtas gemaakt. De laatste van dit jaar. En nu gaat dat fototoestel echt naar de reparateur!

The heirons took over my life, the last couple of days. At least when I wasn't cooking, or dining, or drinking with friends and finishing christmas leftovers. I sometimes feel like the crazy bag lady on that bike. "I see you brought your truck", as the greengrocer at my local market puts it. No wonder, sewing a birthday present for one of Lauren's best friends kind of slipped my mind. 

Lauren made it very clear however, that there was no buying involved. Apparantly my sewing skills are her unique selling point! I made another swimming bag, with fabric that was in my stock.  And that was the last bag of 2011! 

Farewell to the dishes

Eerste Kerstdag vierden we met mijn familie bij mijn ouders. De kinderen verheugden zich op de kerstboom met echte kaarsjes. Zonder emmers water ("die gaan toch maar om"), maar toch best spannend. De kinderen gingen uit zichzelf aan de slag om cadeautjes  te maken, waarbij het kruiswoordraadsel van Valentijn, speciaal voor Pake, toch wel heel bijzonder was!

Mijn ouders krijgen een nieuwe keuken mét een afwasmachine en daarmee komt er een einde aan het eindeloze afwassen na een familiediner. "Aan alles komt een einde aan", was bovendien een citaat uit Theo en Thea, wat tot het standaard familierepertoire is gaan behoren. (Net als "ik ben het, je moeder, zei zijn moeder"). Daarmee was mijn cadeautje gauw bedacht en gemaakt. Wederom een zeefdruk.

We celebrated the first day of Christmas with my family at my parents house. The children enjoyed the christmastree with real candles, without a bucket of water. "Just one more thing to spill", according to my mother. The children made presents all by themselves. Valentijn impressed his grandfather very much with his own crossword puzzle. 

My parents will have a new kitchen very soon. One with a dishwasher, so my present was a farewell to doing the dishes after a family diner. It's a dutch quote, meaning there's an end to everything, which I screenprinted on linnen tea towels. 

Open Hem Stitches/ Screenprinted tablecloth #2

Een tijdje geleden liet ik het tafelkleed dat ik zeefdrukte al eens zien. Ik wilde het mooi afwerken en bedacht dat ik het af kon werken met een ouderwetse open zoom. Aldus geschiedde, al duurde het even. Mijn moeder is doorgaans mijn leermeester in dit soort zaken, maar aangezien we niet dicht bij elkaar wonen was deze oude encyclopedie een uitkomst. Waar zouden we zijn zonder Google?

A while ago I showed you the tablecloth I've screen printed. I wanted to make something really special of it and hemmed it with an old fashioned open hem stitch. An old encyclopedia was my teacher in this case. What would we be without google?

Pre studies

Het zeefdrukken is iedere week weer een feest. Maar er mislukt ook het nodige. Voorstudies noem je dat. En met behulp van wat kalkeerpapier ('overtrekpapier'), een naaimachine en wat dichterlijke strofes worden dat dan kerstkaarten. Helaas is mijn  Canon is een beetje overwerkt, dat is erg modieus merk ik om mij heen. Echt scherp stellen lukt niet meer, en dat is wel zo'n beetje de essentie van overwerkt zijn, toch? En ja, die draden horen zo.

I still enjoy my silkscreen class very much. But every now and then I fail. Pre-studies, I like to call those atttempts. With vellum, a sewing machine and some clever poetry, they make great christmas cards. My Canon is a bit burnt out, as many of us are these days. Focusing is difficult, what is the essence of a burn-out in the end! And yes, those threads are supposed to hang like this.

An apple a day

Natuurlijk moet er voor de Christmas Craft Challenge ook genaaid worden. Ik maakte kleine rode appeltjes van fluweel. (Zeiden ze nou echt "God didn't make little green apples" in dat liedje? Raar..) Je kan eventueel het uiteinde van een veter gebruiken als steeltje. Mijn moeder deed dat in de grote appel waar Valentijn zo verlekkerd naar kijkt. Maar aangezien ik de appeltjes in de boom hang, heb ik gewoon een ophanglusje met bruin borduurgaren gemaakt en een klein stukje aan het knoopje laten zitten. Klik hier voor het patroontje.

En nu ben ik er eigenlijk wel een beetje klaar mee. Onze boom is vol. De origami hartjes krijgt u er nog bij en dan is het mooi geweest.

Let's do some sewing this time. I made little apples out of velvet. (And could help thinking of that song: "God didn't make little green apples".) You can consider to insert the end of a shoelace if you want a little stalk, but since we hang them in the tree, I didn't bother. My mother did so in the apple Valentijn's pretending to eat. She was contributing to my Christmas Craft Challenge! Here's a pattern if you want to make one too. It's in Dutch, please contact me if that's a problem.

And now I'm done. We filled the tree with our homemade ornaments. I hope I inspired you to make some to. I'll have a few origami hearts for you and that's it.