Zo mooi

Sneeuw heeft op onze jongens een testosteronversterkende werking. Die denken enkel aan sneeuwballengevechten en inpeperen. "Hou het leuk, hè!", roep ik ze voor de vorm na als ze op pad gaan. Alsof ze nog een seconde zullen wijden aan deze goedbedoelde raad. Binnen enkele minuten zal de zondagsrust stevig verstoord zijn."Wees voorzichtig, goed uitkijken, hou het leuk", we zeggen het uitsluitend voor onszelf.

Wij namen onze dochter mee naar het bos. Het was er zo mooi. "Een weldaad voor de ziel", dacht ik bij mezelf. Erger nog, ik zei het hardop. "Wat is dat?", vroeg ze. Dat zat erin. "Dat ik hier hetzelfde gevoel krijg als zomers aan het Comomeer". "Oh, dat je veertig keer op een dag zegt dat het zo mooi is". 

Ik praat heus niet veel over de ziel. Ik heb veel ondeugden, maar zweverigheid is er niet een van. Aan spiritualiteit heb ik ook een broertje dood. Maar zo'n besneeuwde boom in een witte wereld? Weldaad voor de ziel. Om u gerust te stellen; ik heb de boom niet geknuffeld. 

Lauren bewijst nog even dat testosteron geen voorwaarde is voor een sneeuwballengevecht.

Thuis zet ik me aan het klusje dat me de komende weken zal bezighouden. Het quilten van de quilt van Lauren. Gister heb ik met haar hulp het hele ding gesandwiched. Even een lesje: sandwichen is het aan elkaar spelden en vervolgens rijgen van voorkant (top), achterkant en vulling.  Dat is wat u ziet op de foto. Even een waarschuwing: dat is vloeken, zuchten en overal plakband op het parket. Nu kan ik gaan quilten. Ik doe dat altijd met de hand. Vanochtend keek ik naar de quilt op ons bed. Een huwelijkscadeau van mijn moeder. Ik had mezelf een hoop frustratie bespaard als ik daar niet naar had gekeken. Wat een kleine steekjes en zo nauwkeurig. 

This morning we went with the three of us to the woods. Our boys had other intentions with the snow than a walk in the woods with their parents. They are totally testoron driven when it comes to snow. Throwing snow balls and that sort of things. We enjoyed the quietness of the white world surrounding us, although Lauren likes a good snowfight herself. 

Back at home I started quilting at Lauren's quilt, which we sandwiched together yesterday. 

Modern

Modern betekent gek, dat weet iedereen. Dat heb ik zelf niet bedacht maar dat laat Guus Kuijer zijn onvolprezen heldin Madelief zeggen in "Op je kop in de prullenbak" of "Met poppen gooien", daar wil ik even vanaf zijn. Willem Alexander gaat het koningschap 'modern' invullen, dus dat belooft wat. Meer ga ik ook niet zeggen over het hele gedoe.
Ik lees twee kranten en die brachten beide hele katernen over de aanstaande abdicatie van ons staatshoofd. En ik lees niet eens de Telegraaf of het AD. Peter Vandermeersch van de NRC stuurde mij zelfs op persoonlijke titel een e-mail om mij erop te attenderen dat het historische pagina's waren. Ik proefde erin dat hij eigenlijk graag het woord 'bewaarboekje' had gebruikt als dat niet zo vreselijk damesbladerig had geklonken. Die Peter.

Zoals altijd komt het nieuws pas echt binnen als het persoonlijk wordt. Een vriendin van mij zit door de hele kwestie vreselijk bij de pakken neer. Ze voelt zich genaaid. Koninklijk genaaid. "Ja lekker dan. En als ik nu niets met mijn verjaardag had, dan gaf het nog niet zo. Maar ik ben gek op verjaardagen", dat beaam ik even tussendoor. Ze is gek op verjaardagen. Ze wordt ook gek bij verjaardagen trouwens. Ze plaatst overal sta-tafels, koopt voldoende eten om een zomervakantie mee te overbruggen en is bang dat er niemand komt. "Nou, nu komt er dus niemand meer naar mijn verjaardag. Of ze komen als ze al katjelam zijn". Mijn vriendin associeert koninginnedag met 'gezellig borrelen op het plein', daar waar ik koninginnedag veeleer vereenzelvig met 'massa's mensen in oranje kleren, dus maak je uit de voeten'. "En zelf kan ik dus niet meer borrelen op het plein". Groot leed mensen, mijn vriendin is jarig op 27 april.

Gelukkig ben ik een onversneden republikein en laat de hele kwestie me koud. Goed, stiekem hou ik wel van koninlijke bruiloften en begrafenissen en heb ik destijds de CD van Carel Kraayenhof gekocht omdat ik niet genoeg kon krijgen van dat bandoneondeuntje, maar dat houden we even onder ons.

Ik bekommer me even om mijn eigen jarige. Mijn man verjaart. Zonder statafels maar met het onvermijdelijke 'zelfgemaakte cadeau'. Twee kussens die passen bij de quilt die ik voor hem maakte en die een semi-permanente bestemming heeft gevonden op de bank. Dat vindt mijn man reuze belangrijk, dat de kussens en de quilt bij elkaar staan. Echt?
Nee, echt niet.

De mooie wollen stalen had ik nog over nadat ik de quilt gemaakt had. Met perlé garen borduurde ik , nou ja 'reeg ik ' is het meer, een klein kleuraccentje. Dat vindt hij namelijk heel belangrijk, kleuraccentjes. 

Over krukken en ritstasjes

Edit: Het nu volgend stuk is volgens mijn vaste meelezer -lees man- volstrekt onbegrijpelijk. Wat ik eigenlijk subtiel duidelijk probeerde te maken dat ik vreselijk zielig ben met m'n krukken en gescheurde enkelbanden en enorme stromen steunbetuigingen kan gebruiken.

Jongens, dolle boel hier. Meters sneeuw, 'sehr gute Pulver', heerlijke Apfelschnitte, Gulaschsuppe en Tirolerkitsch. Ja, mocht je willen. Mocht ík willen. En ik wil dat! Want hoewel ik bijzonder onverschillig tegenover sport in het algemeen sta, ben ik dol op sporten die je 's winters kunt doen. Nou ja, gewoon dol op sneeuw en ijs. Ik doe natuurlijk niet aan curling of met zo'n geweer op je rug je de pleuris langlaufen, nee gewoon schaatsen en skieën.

Maar. Nog eens: maar. Skieën doe ik al jaren niet meer. In 2004 braken mijn beide knieën als lucifershoutjes af,notabene op een blauwe piste. Op de eerste dag van onze skivakantie. Het was prachtig weer, dus we besloten te blijven. Ik werd iedere ochtend door een snoepje van een ambulancemedewerker opgehaald om meteen in het medisch centrum van Avoriaz aan mijn herstel te werken en mijn man skiede er lustig op los. 's Middags troffen wij elkaar voor een lange lunch en bleef ik achter op het terras en kletste bij met andere krukken. Omdat het bepaald niet mijn eerste vlekje op mijn medische wintersportstaat was, vond mijn man het wel mooi geweest. Bovendien is skieën met drie kinderen een tikje boven ons budget. Kinderen thuislaten? Geen optie, dat sneeuw- en ijsgen is een heel dominant gen.

Schaatsen dan maar. Nou, ik weet niet hoe het uw contreien is, maar hier ligt geen ijs. En dat is maar beter ook. Mijn begeleiders -edit krukken-  houden niet van ijs, laat staan van schaatsen.

Dus dat is naaien met linkervoet, online meer stof bestellen voor de quilt van Lauren die als gevolg van het aan huis gekluisterd zijn al aardig vordert en je verbijten. Het is prachtig weer en ik zit binnen. Boehoe. Niks lente, niks zomerjurkjes. Ik wil gewoon een herkansing. Nog een vorstperiode over een paar weken als ik ook weer een beetje ronddartel. Mmm, wishful thinking. Ik kijk nog maar eens uit het raam. 

Ik weet hoe dol u allen bent op ritstasjes. Ik maakte er ook een, van vilt. De vilten voering naaide ik met de naaimachine, maar de buitenkant met een hand.  Had ik een metalen rits gehad, dan had ik die zeker gebruikt, maar al met al is het zo gek nog niet geworden. 

I'm longing to enjoy the snow and the lovely weather outside, but I teared off some of the ligaments in my ankle and I'm basically stuck inside. So I made an Alp inspired zipperpouch to chase away my grumpiness about it. I sewed the zipper and de felt lining with the sewing machine, but did some hand apllique and closed the pouch by hand as well. With a blanketstitch. 

Wolf

Sneeuwwitje, Assepoester, Doornroosje, ze zijn allemaal geprinsessificeerd door Disney. Goed, die oude tekenfilms, die kan ik wel nog wel hebben. Wat zeg ik? Ik smul ervan. Hoe die kleine vogeltjes Assepoester in haar jurk helpen, daar krijgt de ergste misdadiger nog weke knieën van. Maar dat ze allemaal een synthetisch jurkje hebben gekregen en roze en vreselijk staan te wezen op broodtrommels, lelijke pyjama's, dekbedden en wat dies meer zij, dat had van mij niet gehoeven.

Hulde aan Roodkapje. Niet roze te krijgen. Oppervlakkig onderzoek -Google afbeeldingen- wijst wel uit dat Roodkapje dan weer een hoog 'oh la la'- gehalte heeft. Geen idee waar dat vandaan komt. Is het de kleur rood? Jaren geleden gold rode lingerie als het toppunt van, ja van wat eigenlijk. Maar goed, een 'tolle Lola" dus. (Aldus prins Bernhard, die het trouwens niet over Roodkapje had, maar over de destijds heersende opvatting over zijn moeder. En ik weet vrij zeker Roodkapje niet de moeder van prins Bernhard is.)

Maar met al die lieve wichtjes heeft mijn wolf niets te maken. Ik maakte dit wolvenmasker voor mijn nichtje, die morgen haar vijfde verjaardag viert. Haar vader, mijn broer, gaf een wensenlijstje door:"Een CD, maar niet Junior Songfestival, K3 (over roze en synthetisch gesproken...), of Kinderen voor Kinderen". Niet uit Haags snobisme, maar omdat ze reeds een uitgebreide collectie bezit.  Dus hang ik de cultureel verantwoorde tante  uit en geef haar een CD van Peter en de Wol van Prokofjev. Zonder Peter, maar met Wolf. 

Maar niets staat mijn nichtje natuurlijk in de weg om er Roodkapje mee te spelen, of Zeven Geitjes of de Prins en zijn tolle Lola. 

Patroon hier

My niece is having her birthday party this weekend. She's turned five already. She asked for a CD and mentioned a lot of CD's already in her possesion. So I decided to be the cultural engaged aunt and bought her a CD of Prokofiev Peter and the Wolf. Of course she can also play little Red Ridinghood with it, or Three little Pigs. I bought the pattern here. 

Boom

Toen ik een kleuter was viel mij het grootste genoegen ten deel dat een kleuter maar kan hebben. Mijn juf trouwde. Alles d'r op en d'r aan. Op de trap van het gemeentehuis werd een erehaag gevormd van elfjes, kabouters en bomen. Bomen? Ja, bomen. 

Het was begin jaren zeventig. Toen kon je nog rustig tegen een kind zeggen: "Juf Jannie trouwt en jij bent boom". En begin jaren zeventig was dat net zo min goed nieuws als tegenwoordig. Boom, de ultieme sukkel van de bruiloftsstoet. Ik hoef u niet te vertellen welke schouders sterk genoeg bevonden werden voor dit slechte nieuws... 

Dus bomen, breek me de bek niet open. Inmiddels ligt die kleutertijd allang achter mij, de middelbare leeftijd nadert met rasse schreden. Gek genoeg overvalt dat gevoel mij zelden als ik in de spiegel kijk. Dan trek ik 'mijn goede hoofd'. Huisgenoten staken en steken daar de gek mee. "Zo zie je er normaal nooit uit". Jammer dan, het is mijn goede hoofd. Mijn gewone hoofd steekt natuurlijk veel vaker de kop op, maar meestal word ik daar zelf niet mee geconfronteerd. Alleen iedere keer als ik mijn laptop open en in het zwarte scherm staar, staart er iemand terug die verdacht veel op mij lijkt. Ik sus mijzelf met de gedachte dat dat mijn 'slechte hoofd' is, maar recente foto's laten de harde werkelijkheid zien. Het is mijn gewone hoofd. 

Gelukkig kan ik sinds mijn kleutertijd tegen een stootje. Dank zij de boom. Vanochtend waren de bomen ook mooi. Boom en sneeuw, dat gaat oneindig veel beter samen dan boom en bruiloft.

Wordt er ook nog iets gemaakt. Dit was toch een craft blog? Ja zeker. Ik heb de stof gesneden voor de quilt die ik voor Lauren ga maken. Het wordt een 'disappearing nine patch', ook wel liefkozend een D9P genoemd. Slow crafting dus. Niet gedreven door een snel (blogbaar) resultaat. Zo ga ik doen, dit jaar. 

Everything looks lovely when covered with snow. Even trees. I have a history with trees. When my kindergarten teacher married (OK, that was more than twentyfive years ago), there where children outside on the town hall steps with flowers and balloons. They were all dressed up as gnomes, fairies and trees. In the seventies it must have been alright to say to little toddlers: "Hey, your teacher is getting married and you can be a tree". It was bad news back then too. You've probably figured out by now, who happened to be the tree. 

The trees in the woods were lovely though, this morning. Trees and snow is whole lot better than trees and weddings. 

Is there any crafting around here? Yes, there is. I cut the fabric for a disappearing nine patch quilt for Lauren.  Slow crafting that is. Not driven by fast blogable results. That's one of my goals for 2013. 

Jubileum

Jubileum. Soms heeft een woord precies de juiste klank. Jubileum klinkt oubollig maar toch feestelijk. En er zijn de nodige jubilea. Honderd jaar Frans Hals Museum, honderdvijfentwintig jaar Concertgebouworkest, vierhonderd jaar Amsterdamse grachten en honderdvijftig jaar afschaffing van de slavernij. Tot zover staat de feestelijkheid wel vast. Over de feestelijkheid van het tweehonderdjarig bestaan van  het Koninkrijk der Nederlanden valt nog wel iets af te dingen. Desalniettemin worden daar maar liefst twee jaar van feestelijkheden aan opgehangen. Er stond een mooie foto in de krant van de herdenking in 1913 van het feit dat koning Willem I in 1813 voet aan wal zette in Scheveningen. Niet echt een met-je-poten-in-de modder-mentaliteit...

Wij vierden het jubileum van mijn schoonouders, hun vijftigjarig huwelijk. Ik maakte een bijbehorend oubollig, doch feestelijk cadeautje. Ik borduurde met kruissteek hun initialen op een tafellopertje. Een heel tafelkleed is met z'n tweeën onnodig groot. Het was een knipoog naar de merklap die ik tien jaar eerder maakte. Borduren in kruissteek leidt zelden tot grootste resultaten. Het heeft een hoog truttigheidsgehalte. De enige manier waarop je ermee wegkomt is om oude, traditionele motieven te gebruiken. Ik zocht mijn heil hier. 

Wegens griep moest ik doen met wat ik in huis had. Dat was niet aftelbaar grauwkleurig linnen. Idealiter had ik voor wit, aftelbaar linnen gekozen. Nu moest ik mijn heil zoeken in het een stuk aftelbaar linnen dat ik met grove steken vastnaaide op de grijze lap en die ik vervolgens draad voor draad weer vanaf getrokken heb. Toch geeft het een zekere voldoening als dergelijke maatregelen, waarover je weleens leest, ook daadwerkelijk hun dienst bewijzen. 

My in-laws celebrated their fiftieth anniversary. I embroidered a table runner in cross stitch. Cross stitches are the corniest of embroidery stitches, I guess, but when you use traditional patterns as I found here, I think it's alright. Ten years ago I embroidered a full cross stitch sampler for them. This used to be a Dutch tradition for schoolgirls. Even up to the sixties, girls had to embroider a cross stitch sampler in school. 

Over trouwen en sjaals breien

 Trouwen is het leukste, meest romantische, duurste en verreweg het handigste wat ik ooit heb gedaan. Het komt direct na leren zwemmen en mijn rijbewijs halen op mijn lijstje van Handige Zaken in het Leven. Als ik zo'n lijstje had tenminste.
Echt, trouwen is reuze handig. Niet omdat ik door mijn verbintenis ineens een heel handige achternaam heb die ik nooit hoeft te spellen. Diezelfde achternaam kreeg ik bij mijn geboorte. Van Dijk; het komt vaker voor dan je denkt. Ik gebruik dus nog steeds mijn meisjesnaam. Het is ook niet vanwege de cadeaus die je krijgt. Al zaten wij dik in de vrienden toen we trouwden en de meeste van die vrienden nog dik in de slappe was.

Nee, het is zo handig omdat je voorgoed verlost bent van de vraag hoe je 'hem' noemt. Er zijn situaties waarin alleen het noemen van zijn naam amper bijdraagt aan de duidelijkheid. Tot een jaar of dertig, vooruit ik doe er nog vijf bij, is het prima om 'mijn vriend' te zeggen. Daarna wordt het toch een beetje krampachtig.  Alsof je wilt vasthouden aan een voorbijgegane jeugd. 'Mijn vriend', dat zeggen meisjes op de middelbare school. Vooral meisjes die op hun vijftiende voor minstens anderhalf jaar aan de eerste de beste blijven hangen. Het zijn dezelfde meisjes die het op hun zeventiende over hun schoonouders hebben als ze het over de ouders van de puber in kwestie hebben.  Er zijn natuurlijk ook volksstammen die het over 'mijn vriendje' hebben. Gewoon een week of wat verkering met een pukkeljoch. Toen ik zelf eenmaal een vriendje had, was het erg in zwang om hem 'mijn vent' te noemen, ook erg. Maar goed, als de relatie serieus wordt, wordt het vriendje een vriend. "Ik ga samenwonen met mijn vriend", klinkt nog heel logisch, maar "Mijn vriend is met zijn zoons naar Ajax", klinkt pathetisch. Gewoon trouwen. Dat je man met z'n zoons naar Ajax gaat, is een bijkomstig voordeel. (Anders moet je zelf.)

Er zijn er ook die het over 'mijn partner' hebben, of het tenenkrommende 'levenspartner' gebruiken. Persoonlijk heb ik altijd het gevoel dat ze me duidelijk proberen te maken dat ze een partner van hetzelfde geslacht hebben. Maar het kan nog veel erger. Zoals er thuisblijfmoeders zijn die zichzelf gezinsmanager noemen, zo zijn er ook mensen die het over 'mijn echtvriend' hebben. Of 'wederhelft'. Sommige mannen vinden het zeggen van 'moeder, de vrouw' een goede reden om te trouwen. Ik ken zelfs ongetrouwde mannen die dat zeggen. En ermee wegkomen. Niet de mijne, dat wil ik wel even genoteerd hebben. 'Significant other', ook een hele erge.

Trouwen is reuze handig, dat snapt u nu. Om elk misverstand te voorkomen, kun je gewoon zeggen: "Dit is mijn man". In sommige kringen vindt men dat heel volks en spreekt men liever van een echtgenoot, maar ik vind het heerlijk om 'mijn man' te zeggen. Want dat is hij namelijk. Ik vind het ook fijn als hij het over zijn vrouw heeft. Want dat ben ík namelijk.

Ongetrouwde manzeggers zijn er ook. Dat zou ook mijn optie zijn als ik niet getrouwd was. Maar trouwen is leuker en romantischer en duurder. Anders rest alleen de optie om Belg te worden. Daar kom je er ongestraft mee weg om 'mijn lief' te zeggen. En kleedje, als je een jurk bedoelt. Of bomma of ajuin, maar niet als je een jurk bedoelt. Reden te over om Belg te worden, maar dat is een heel ander onderwerp. Ik beloofde u iets over trouwen en sjaals breien. Maar alles wat ik wilde zeggen over breien, heb ik al gedaan. Zoveel is er niet te zeggen over breien. Ik breide een sjaal. Voor mijn man. Een mooie. Een blauwe. Hij is warm.

This post is about marriage. About the convenience of it. Of being able to say 'my husband' instead of 'my  boyfriend' or 'my partner'. Of course all this is written in an incredible funny, though highly untranslateable way. Try Google translate, because as far as I'm concerned, that makes everything funny. I also knitted a scarf for my husband. But what's more to say about knitting than I've already done? 

Nieuwjaarsduik

Zo luidden de drie musketiers (onze jongens en de buurjongen, de smalle lijven op de rug gezien) het nieuwe jaar in. En u? Ik wens u allen ook een frisse start in het nieuwe jaar.

It's a Dutch tradition to take a dive in the icecold sea on the first of January. This year our boys and their best friend joined for the first time. Wish you a fresh start in the new year too.

Merry Christmas

Ieder jaar maak ik een kerstkaart, dit jaar een linoleumsnede. Ik wens jullie allemaal een heel fijne Kersttijd en alle goeds voor het nieuwe jaar.

Every year I make a christmard card. This year I made a lino cut. I wish you all a very merry Christmas and all the best for the new year ahead. 

Red cowl

Buren, je kunt het treffen of niet. Vroeger in Amsterdam woonden we naast Nollie, de crazy cat lady. Ze had minstens twaalf katten en een volledig in beton gegoten 'tuin'. Ik probeerde groene vingers te kweken in een voor Amsterdamse begrippen heel behoorlijk lapje grond. Ik werd dan ook gek van alle kattenstront. Toen ik aan onze buurvrouw mijn ongenoegen daarover kenbaar maakte en zei dat ik het echt vies vond, trok ze in onvervalst Jordanees van leer: "Vies, vies? Jouw ramen benne vies". Uitgeluld.

Tegenwoordig hebben we het beter getroffen. Kopjes suiker, eieren, halve broden en hele kinderen gaan over en weer. "Een voor allen, allen voor een", is het adagium van de jongens en ook de meiden kunnen het goed vinden. Natuurlijk vond ik het ook geen probleem toen de buurvrouw vroeg een col voor Lara te breien. Met Lauren als etalage had Lara ook al vrij duidelijk voor ogen hoe dat eruit moest gaan zien. "Precies hetzelfde als die van Lauren, maar dan in rood met rose". Kinderen en originaliteit, dat gaat niet samen. Ik haakte er nog een bloemetje bij voor op de reeds bestaande muts.

I knitted a cowl for the girl next door. She was quite explicite about it. "I want exactly the same as Lauren's, only in red and pink". Children and being unique, not quite the best combination. I used the same pattern as here again and added a crochet flower for on her hat.

Fox for a friend

Lauren gaat vanmiddag even mee om een taartje te eten bij de jarige Merlijne. Het is niet het echte partijtje, maar je wilt toch niet met lege handen komen. Ik zal nog gauw een portemonneetje naaien, bood ik gistermiddag grootmoedig aan, ware het niet dat ik net mijn naaimachine had uitgeleend.  Geen paniek op de prairie: een handgenaaid projectje dan maar. Een sleutelhanger voor de nieuwe fietssleutel. Ik denk dat dat met stip op een staat in de door kinderen zoekgemaakte spullen. Een sleutelhanger, liefst van enig formaat, is dus een absolute noodzaak. Zelfgemaakt doosje erom, kaartje eraan, uurtje later, klaar. Reintje voor Merlijntje.

Wilt u ook een Reintje voor uw kleintje? Ik maakte van het vosje dat ik tekende een snel patroontje. Rechter muisklik op foto, bewaren als afbeelding, uitprinten op A4, uurtje later, klaar. Lees hier de beschrijving.

A small present, a stocking stuffer so you want. I made a small pattern from the little fox I drew last night to make a key ring for one of Lauren's friends. It takes an hour, max. Fold a little box, draw a nice card and there's your fox for friend. (Right click on picture, safe as jpg., print on A4, ready). Click for tutorial.

Keats and Yeats are on your side

 Begin jaren negentig studeerde ik in Amsterdam en daar leerde ik mijn man kennen. De Egyptische snackbarhouder vond hem op Omar Sharif lijken en dat klopt; mijn man heeft ook een spleetje tussen zijn voortanden. De Italiaanse kapper in het Drentse dorp waar ik opgroeide dacht dat mijn vader Johan Cruijff was, waarmee ik maar wil aangeven dat iedereen recht heeft op zijn eigen waanideeën.

Op zondagavond fietste ik meestal naar mijn vriendje, want meer was het nog niet. Hij zat dan steevast in een overhemd in een ijskoude kamer naar vreselijke muziek te luisteren. Hij had het nooit koud, ik altijd. Hij zette de kachel voor mij aan, ik trok een trui van hem aan en plantte mij voor die kachel. De muziek bleef aan. The Smiths zongen hun toonloze morbide liedjes en ik gaf commentaar. Want dat doe ik graag, commentaar geven.

Nu, meer dan twintig jaar later, ben ik nog steeds een grotere koukleum dan hij, maar is hij gelukkig aan mijn verlangen naar warmte gewend. En ik aan zijn muziek. Maar The Smiths, daar doe je mij nog steeds geen plezier mee. Ik doe hem wel graag een plezier en maakte een quilt voor hem. "I meet you at the cemetry gates. Keats and Yeats are on your side. While Wilde is on mine", zingt Morrissey. Vandaar de citaten op de achterkant. Keats en Yeats (zo mooi, het gedicht heet "He wishes for the cloths of heaven") aan zijn kant en Wilde aan de mijne. Wat hij gaat doen met zijn quilt? Mij ermee warm houden, vermoedelijk. Want dat doet hij graag.

U denkt die loft met ons tweepersoonsbed en deze quilt over het voeteneinde gedrapeerd en een spinnende rode kater erop er toch wel even bij?

Voor wie later ingehaakt is: ik had een heleboel wollen kamgaren stalen en heb daar een quilt van
genaaid met een wollen tussenvulling en een katoenen achterkant. Vervolgens heb ik de quilt met de hand gequilt en afgebiesd met prachtige katoen van Lecien.

We met in the nineties, my husband and I. Sunday evenings I spent at my boyfriend's , because that's all it was back then. He was sitting in his icecold room, dressed in nothing more than a shirt (and a jeans, this is not that kind of story...) listening to his awfull music. He put on the stove, I put on one of his sweaters and I seated myself in front of that stove. The music still played.  The Smiths kept singing their morbid melodyless songs and I criticized them. Because I like doing that, criticizing. 

More than twenty years later, I'm still much more of shivery person than he is, but he's get used to my warmth. As I got used to his music. The Smiths are still not my cup of tea, but he is, so I  made him a quilt. "I meet you at cemetry gates. Keats and Yeats are on your side. While Wilde is on mine", Morrissey sings. That's why I sewed on quotes from Keats and Yeats on his side and from Wilde on mine. What's he going to do with his quilt? Keeping me warm, probably.  Because he likes doing that.

You imagine a loft with a king size bed with this quilt at the end and a red cat on top, won't you? 

For those who didn't follow this before: I had a whole bunch of wool samples and sew a quilt with it.  I used wool batting and a cotton back. I quilted it by hand and bind it with lovely Lecien cotton. 

The scarlet pimpernel

Kent u het verhaal van de Scarlet Pimpernel? Ik las het op de middelbare school toen ik een tijdlang niets anders deed dan historische romans lezen. De essentie is me ontschoten. Niemand is wie die lijkt, zoiets. Wel een toepasselijke naam voor een tas die ik in opdracht van Sinterklaas maakte. 

Hij bestelde een tas van vilt voor Lauren, dus blauw. Ik maakte hem, dus folkore.  Hoeveel ik ook houd van eenvoud, van scandinavisch en japans design, ik kan het niet maken, noch bedenken.

De tas is natuurlijk zwaar geïnspireerd door deze. Van haar kan ik designsgewijs ook nog een hoop leren. Zij naaide de tas volledig met de hand. Ik liet de naaimachine het meeste werk doen, maar festoneerde de ronde hoeken op de bodem met de hand. De bevestiging van de hengsels is ingenieus en dan ook afgekeken bij Hetty. Dat ik het hengel door liet lopen in een sleutelhanger bedacht ik dan wel zelf. 

Sinterklaas asked me for a bag for Lauren. A blue one, of course. And since I made it, a folk one, of course. I made it by hand, looking closely at hers. She sew the bag by hand, I let my sewing machine did most of the work, but I blanketstitched the rounded edges by hand.

Handmade Christmas

Gisteravond heb ik de vilten balletjes slinger van vorig jaar uit de kerstdoos gepakt zonder mij alvast aan de rest te verlekkeren, we moeten tenslotte nog Sinterklaas vieren. Ik heb er 24 envelopjes aangehangen en wat lucky stars. In plaats van iets lekkers of een cadeautje, deed ik er blanco kaartjes in met de bedoeling daar een leuke herinnering, een complimentje of wat dan ook op te schrijven. Kerstochtend maken we de envelopjes open en lezen we ze allemaal. Hoe idyllisch (als iedereen een beetje leuk meewerkt).

Yesterday evening I picked last year's felt advent garland from the Christmasbox on the attic. Not peeking for the rest of the stuff yet, first Sinterklaas is to be celebrated.  I attached 24 little envelopes and some lucky stars to it and put it to hang on the wall.. Instead of putting some treats in the envelopes I put blank cards into it. The five of us will write down a memory, a compliment or something nice on it and Christmas morning we will read them all together. 

Ter gelegenheid van advent vervalt Vervlogen Dagen voor een keertje in herhaling. Vorig jaar deed ik een 'tour de force' met allemaal zelfgemaakte versiering voor de kerstboom. Te leuk om niet nog een keer te laten zien. Met een klik op de foto komt u op het originele bericht en ziet u de link naar de tutorial.

For once, Vervlogen Dagen does the same trick twice. Last year I put a lot of effort in making all sorts of handmade christmas decorations. Too good to not show them again. By clicking on the pictures you get the link to the original blogpost or tutorial.