Zsa Zsa's skirt and Betty Draper's shoes

Hiermee ben ik officieel de laatste Nederlandstalige blogger die over "Allemaal Rokjes"  van de Madame blogt. Madame Wie? Onder welke steen hebt u gelegen?

Goed, ik kocht dat boekje ook. Les eén sloeg ik over. Ik denk niet dat ik ooit het type wordt dat patroonverzwaringselementjes gaat gebruiken. Een aantal andere lessen sloeg ik trouwens ook over. Rechtsstreeks naar de klokrok. Zonder tailleband, met beleg én een paspel. Het éen sluit het ander niet uit, tenslotte. Rokjes uit de winkel zijn altijd net twee centimeter te kort. Mijn knieën hou ik graag voor mijzelf. Niet uit religieuze motieven trouwens, mocht u dat gezien de   donkerblauwe kousen van minstens zestig dernier geneigd zijn te denken. Nee, alles is ijdelheid. Zonder knieën is het beter. Zonder zíchtbare knieën....

Maar ondertussen is dit alles er alleen maar om te doen om mijn waanzinnige schoenen te showen. Betty Draper zou er zo op weg oplopen. Joan Holloway is om voor de handliggende redenen trouwens meer mijn voorbeeld.

Madame Zsa Zsa's book "Allemaal Rokjes" hardly needs any recommandation anymore. I'm officially the last blogger in Holland and Flanders that didn't blog about her book. But since this is my crafting journal and since I'm pretty proud of my latest project, I'm showing you anyway. It's the wider A-line skirt. With a piping, off course. But this post was really all about showing off my lovely 9cm heels! Will I look like Betty Draper or what? Or Joan Holloway, more likely. 

Good news, bad news

Het slechte nieuws is dat ik niet bij de laatste honderd zit in de spoonflower wedstrijd. Goed nieuws voor u, er is geen enkele morele verplichting om  uw gehele kennissenkring te mobiliseren om op mijn ontwerp te stemmen.

Het goede nieuws is ook,  dat we gister een hele leuke dag hadden in Rotterdam. Aanleiding was de "kunst4kids" verkooptentoonstelling in het Boijmans van Beuningen museum. De kinderen konden, zonder ouders, een werk uitzoeken van 26 verschillende kunstenaars die speciaal voor deze tentoonstelling werk hebben gemaakt. Als de keus, zonder bemoeienis van de ouders, gemaakt was konden ze het nummer opschrijven en konden ze het afrekenen. Nu waren de ouders weer welkom!

Natuurlijk hebben we nog wat meer van het museum bekeken. Mooi museum, prachtige huisstijl. De kinderen waren nogal enthousiast over de installaties van Absalon, overigens niet als kunstobject, maar dat terzijde. Bij mij zelf bleef de 'de danseres' van Jan Sluijters hangen.

The bad news is I didn't make it as a semi-finalist in the spoonflower contest, but the good news is we had a really lovely day yesterday in Rotterdam. We were there because of the exposition "kunst4kids" at the Boijmans van Beuningen Museum. Kids could go in this exposition without their parents to choose a work of art an buy it (that was were the parents came in again...) for 35 euros. It was great to see their excitement and it was so nice to talk about the beauty of art. Off course we did a tour in the rest of the museum. The children were enthousiastic about the Absalon installation, but didn't consider it art though, and I loved seeing Jan Sluijters' dancer. 

An easy start

Zoals ik eerder al liet weten, wordt hier weinig geklust. Klussen in de ware zin van het woord, dat er gereedschap bij komt kijken, is hier trouwens altijd een sluitpost. Wij kunnen heel lang met een peertje aan het plafond of een kaalgeschuurde wc-deur. Eerlijk is eerlijk, die laatste staat sinds een tijdje in de grondverf. "Da's al een heel stuk opgeknapt", zeggen we dan tegen elkaar. 

Klussen in de tuin, daar moet ik altijd even voor in de stemming komen. Dus: zonnetje, aangenaam temperatuurtje én ik moet het verschil kunnen zien. En dan in mijn goeie goed de tuin in. Ja, berouw komt altijd na de zonde. Rug en tuin verdragen elkaar slecht, dus ook daar is al even niet geklust. Nou ja, mijn man heeft gesnoeid. De leilindes, de rozen en álle hortensias, niet slechts de Annabellen. Maar goed bedoeld, dat wel. 

Tijd om weer eens iets te doen. En waar beter te beginnen dat bij good old Husqvarna. Lauren was uitgenodigd voor een verjaardagspartijtje, dus een klein cadeautje was een goed begin. Het notitieboek van de tutorial stond op de verlanglijst. Fluitje van een cent, maar te laat begonnen en dus bijna geen tijd meer voor een fatsoenlijke foto.  

Not much crafting around here lately. No real crafting (as in using iron tools), but that's nothing new. We are procastrinators and we have a high tolerance for paintless doors and lampless ceilings. No working in the garden either. Well my husband did the pruning, usually my chore. He industriously pruned the roses and the limetrees and áll of my hydrangeas, not only the Annabelles. 

Time for an easy start. Lauren was invited to a birthday party and wanted to bring a hand made gift. I made the notebook from my own tutorial. Peace of cake, but no time left to make decent pictures.

Fabric8 Contest Spoonflower and Robert Kaufman

Hier wordt weinig gemaakt de laatste tijd. Rugsores... Maar ik heb wel een ontwerp voor de Spoonflower Fabric8 wedstrijd gemaakt. De deadline is vandaag, dus wie nog mee wil doen moet als de kippen in de pen klimmen, want dat is namelijk het thema. "Moderne stofontwerpen die de stijl van pentekeningen oproepen die ingekleurd zijn met waterverf". De prijs is een baan als stoffenontwerper bij Robert Kaufman. Nu wil ik mijn toekomstig werkgever niet op voorhand voor het hoofd stoten, maar ik had een ander thema gekozen. Bij pentekeningen denk ik aan schetsjes in een reisdagboek, maar zelfs dat doe ik eerlijk gezegd gewoon met potlood. Ik heb nog wel even met het idee gespeeld, maar het werd een stof die ik zelf nooit zou kopen en je mag maar met een stof meedoen.

Nu vind ik ook mijn uiteindelijke inzending niet de allerbegerenswaardige stof, maar wel een heel fijn uitgangspunt voor een collectie van acht stoffen. Dat is namelijk stap 2 van de wedstrijd. Nu eerst maar eens bij de eerste honderd zien te komen.  Ahum. Daarna is uw hulp geboden. Kijk ook eens hier voor een bijdrage aan de contest.

There's not much crafting around here. A hernia is apparantly a longtime companion. But I did manage to enter the Spoonflower contest. The winner gets a job offer from Robert Kaufman, the fabric company. Well, that would be a career change! The theme however wasn't quite my cup of tea: designs that evoke the style of pen and ink drawing, colored with waterpaint. And you're only granted one entry. Did I pick the right one?

Look also overhere for more fabric designs for the contest!

Soapbox race

De zeepkistenrace was een succes! De jongens slaagden erin om tijdens het partijtje van Valentijn, twee zeepkisten te bouwen en al hun vingers te behouden. De enige pleister werd op de duim van de hoofd- mechanieker geplakt, ook bekend als 'papa'. Ze spraken over draadeindes, zadeltjes, borgmoeren en meer van dat jargon en en passant bespraken ze - natuurlijk- het eredivisie voetbal. Niets mannelijks was ze vreemd.

Ze schroefden, zaagden en timmerden en kwamen al doende tot inzicht. Als kind had ik een broertje dood aan feestjes met een educatieve ondertoon en als ouder heb ik dat nog steeds, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat ze vandaag wel wat geleerd hebben.

Maar het ging natuurlijk om het plezier én de race. Het weer dat de hele dag koud, guur en winderig was (drie liter tomatensoep tijdens de 'schaft' ging bijna schoon op, net als een enorme berg met broodjes knakworst) liet zich aan het einde van de dag nog even van een wat vriendelijker kant zien. En ik heb geen bouwvakkersdecolletés gezien, maar wel een keur aan de bontgekleurde shorts die uit immer afzakkende jeans staken.

The soapbox building and race we organised for Valentijn's eleventh birthday party was a big succes. The boys managed two build to soapboxes and kept all of their fingers. The only bandaid was for their dad. They used a lot of untranslatable builder's speak and discussed the dutch soccer in between.They had a lot of fun during the race. It was a cold and windy day, but they didn't care. They showed their shorts anyway...

Party time

Valentijn wordt tweede Paasdag elf jaar. Dat moet gevierd worden. Vorig jaar was zijn Wie-Is-De-Mol-feestje een doorslaand succes. Zo zeer zelfs dat hij graag een tweede WIDM-feestje had gewild, maar iets is de tweede keer zelden leuker (nou ja, er zijn natuurlijk best dingen die de tweede keer leuker zijn, maar feestjes horen daar niet bij).

Nu is een stoer jongenspartijtje verzinnen nog niet zo heel eenvoudig. We hebben tenslotte twee zoons en dus al het nodige achter de rug. Maar toen ik onze jongens en hun vrienden zo vaak in de weer zag met hamers, spijkers en zagen, was het idee geboren: een zeepkistenrace met zelfgemaakte zeepkisten. "Heb je gehoord was voor cool idee mama heeft verzonnen?"

Dus, wie een goed stel wielen kwijt wil, is van harte welkom! Nu nog op zoek naar een goed hellinkje in de buurt.

Valentijn's soon to be eleven. So there's a party to be planned. Last year's party was a big succes, but repeating it wouldn't be as awesome as the original. Repeating seldom is. Organizing cool boys' parties isn't easy, as we have two boys and did a lot of thing already. But seeing them enthousiastically working with hammers, saws and nails, I knew what party it was going to be: a soapbox race with handmade soapboxracers.  "My mom has the coolest ideas!".

Easter origami

De paastak is toch een beetje het zielige broertje van de kerstboom. Wij hebben op zolder geen doos met paasspullen en grosieren ook  niet echt in Paastradities. Nou ja, de Matthaus Passion natuurlijk, maar die hoort strikt genomen niet bij Pasen maar bij de lijdenstijd daarvoor. En wie heeft  tradities nodig als 'ie de Matthaus heeft?

Goed, de paastak. De bloemenman neemt ze ook niet voor niks mee naar de markt en ik ben de lulligste niet. Ooit naaide ik vogeltjes voor in de tak, maar die zijn gerecycleerd in een kraamcadeautje. Best een goed idee om dat weer eens te doen, maar nu even niet. Origami dus.

De kuikentjes maakte ik aan de hand van deze tutorial en klik hier om te zien hoe je de paashaasjes, of konijntjes maakt.

I made some origami easter decorations, although decorating for Easter is not a big thing overhere. We don't have much traditions as it comes to Easter. Matthew's Passion from Bach might be the biggest tradition of all. And who needs more anyway? The little chicken I made from this tutorial and click here for the bunnies.

Raising a Barn for a Builder

De log cabin quilt voor Casper is af. Het feit dat ik de afgelopen week, aan huis, of preciezer: aan de bank gekluisterd was heeft het proces wel een stuk versneld. Handgequilt, geheel. (En dan noemt de fysiotherapeut mij een rouwdouwer....)

Net als kinderen en boten geef je quilts ook een naam. Dit zeer traditionele patroon heet 'barn raising', an sich al een zeer geschikte naam voor de toekomstige eigenaar. Huttenbouwer, architect in spe. En, maar dat terzijde, een vlaggenliefhebber. De Australische vlag kreeg hij van zijn beste vriend die naar Perth emigreerde en de Amerikaanse namen wij voor hem mee uit New York.

Stuck to couch, that's what I am. My back has chosen his own despicable path once more and there's not much left to do than some good oldfashioned slow crafting. Last week I handquilted the logcabin quilt I patched months ago and today I finished it. Barn raising, as this traditional way of putting the blocks together is called, is in itself already a good name, fitting to the recipient of the quilt. Casper, our builder, architect to be. And, as you can see, a flag lover. The Australian was a gift from his best friend, who emigrated to Perth, way down under and we brought the American flag from New York. 

Horse lover's bag

Twee weken geleden rolde er een uitnodiging voor Valentijn door de bus van een meisje uit zijn klas. Kennelijk wordt er na jaren van zelfgekozen isolatie van jongens en meisjes weer eens gemixt! Het is op avond ("chill") en je moet verkleed ("vet minder"). De dame in kwestie blijkt een paardenmeisje. Daar weet dit voormalig paardenmeisje wel raad mee!  Dus, een tas voor Meike, met een zakje voor de 'karwats' zoals mijn eerste rij-instructeur dat placht te noemen.

Valentijn is invited to a party from a classmate, a girl. Apparently it's finally possible to mix again after years of self chosen isolation. It's a party in the evening, which he likes and it's theme party, which he hates. De little lady who's hosting the party is a horse loving girl. Well, there was a time, I was a girl just like that. I made her a horse lover's bag, with a special pocket for her whip. 

Polkadot spring fling bag

De halve klas van Lauren heb ik van een ''vervlogen dagen' tas voorzien, maar zelf gaat het arme kind met een übersportieve rugzak, type 'stevige wandeling',  naar gym en schoolzwemmen. Toen ze zelf 'ontwerpjes' begon te tekenen voor een tas, wist ik dat ik er niet langer onderuit kon.

Ik dacht dat het blauwe tas moest worden, ware het niet dat de toekomstige eigenenaresse zo haar geheel eigen gedachten had over de kleurstelling. Ze koos voor roze en geel e trok meteen het enige roze kledingstuk dat ze rijk is uit de kast.

Het patroon van de summer fling bag, de grootste vervlogen dagen hit ooit, was de basis. Aan beide kanten maakte ik een grote zak over de hele breedte om nog wat extra's mee te kunnen nemen, een soort kangoeroebuidel. De binnenkant is van toile cirée in een toile de jouy, handig voor de natte spullen.

A lot of her classmates have a 'vervlogen dagen' bag, to take to sportsclass or school's swimming hour. But she doesn't. She is like the doctor's kid who's illnesses are heavy neglected... So when she started designing her own bag, I know it was about time to sew her one. I thought she would have picked blue fabrics, but she chose pink and yellow. It's basically the summer fling bag pattern, but I skipped the sash in the middle and added a kangaroo like pocket.

Breng gedachten vol verlangen naar het grote stille strand

We waren een weekend op Vlieland, met z'n tweeën. Het enige waddeneiland waar ik nog nooit eerder geweest was. En het was heerlijk. Nou ja, valt het ooit wel eens tegen op de Wadden? Wandelen, fietsen,  uitwaaien en innemen. Dat is zo'n beetje het recept.

Leuke verrassing tijdens een strandwandeling; de Vliehorsexpress, een soort omgebouwde legertruck, heeft speciale banden, waarmee tijdens de rit, gedichten in het zand worden gedrukt. Breng gedachten vol verlangen naar het grote stille strand/ schrijf ze duizend stille malen tussen duizend korrels zand.

We were at Vlieland, one of the islands in the north of the Netherlands. Just the two of us. These islands, are a very special part of our country. If you'r ever in the Netherlands forget the mills and wooden shoes and go to one of these islands. Hiking, cycling, the wind in your hair and having a drink, that's about the recipe for a good stay at the islands.

Very nice to see on the beach were the imprints made by the tires of a truck. They  have these poems on their tires!"Take your thoughts full of longing to the wide and silent beach/ write them thousand silent times between the thousand grains of sand".

Finished or not?

De ijskoorts is net zo snel weer weggeëbt als hij op kwam zetten. Toen ik vanochtend verder ging met de zeefdruk die ik vorige week begonnen was, stond mijn kop helemaal niet meer naar ijs. Moet ik er nog mee verder, of is het nu 'af'? Toch moeilijk om te bepalen wanneer iets af is. 

Bags for boys

Belofte maakt schuld. Voor zijn verjaardag beloofde ik Wisse een tas, maar al wat er kwam; geen tas. Soms zijn er van die projecten die als een molensteen om je nek hangen. Wisse's tas was er zo een. Toch is het leuk dat er jongens zijn die om een tas vragen! Eerder maakte ik er een voor Casper en Valentijn, maar heel vaak komt het toch niet voor.

Ik jatte het cirkeltje van Eloleo. Het freehand stikken met de naaimachine rondom het cirkeltje doet wel heel jongensachtig aan en was daarbij strikte noodzaak. Netjes rond stikken bleek zo makkelijk nog niet.

A bag for a boy, not the easiest thing, but it's nice when they ask for it, I guess. I did it before for Casper and Valentijn and now for Wisse. The circle shaped pocket I saw at Eloleo's.

Om te janken zo mooi....

Schaatsen bij Zuiderwoude, Waterland-Oost. Zoete nostalgie. Als tiener schaatste ik hier met mijn ouders, of met jongens van school... Vier jaar geleden stonden we hier al met ons eigen gezin op het ijs,  en dachten we dat het best eens de laatste keer kon zijn dat de jongens met hun pake op het ijs stonden. Misschien merk je daaraan wel dat je zelf ouder wordt; als je ouders besluiten dat sommige dingen mooi geweest zijn. Mijn moeder had eerder deze week eigenlijk besloten de schaatsen aan de wilgen te hangen, maar na enig aandringen stond ze toch weer op het ijs.

Vandaag schaatste ik hier met Lauren, Valentijn én mijn ouders. Onze middelbare scholier moet morgen of overmorgen zijn hart nog maar even ophalen. Want dat doen we. Ons hart ophalen, want dat hebben we verloren aan het ijs!

Skating in Zuiderwoude, sweet nostalgia. I used to skate here as a teenager with my parents, or with boys from school... Four years ago we were here with our own family on ice and the thought of 'maybe it's the last time the boys skate with their grandfather' crossed our minds. Getting older is the most obvious when your parents decide it's time to avoid certain, slightly risky activities. 


But today I skated with Lauren, Valentijn and both my parents. Casper will have to take another chance in the weekend 'to collect his heart' (as the Dutch say), because we all lost our hearts to the ice.

Hot chocolate for those who deserve it

De sneeuw gooide toch nog roet in het eten. Wij droomden van zwart ijs (u weet :"zwart ijs is hard ijs") en konden het 'ploink ploink' van de ijzers bijna horen, maar het het mocht niet zo zijn. Op de mooie routes was het ijs (nog) niet betrouwbaar, maar  Nova Zembla was open. Natuurlijk waren we niet de enige schaatsfans die op deze natuurijsbaan afgekomen waren! Er waren flinke scheuren, er waren valpartijen, maar man, wat was het weer mooi.

Thuis maakte ik de op één na beste chocolademelk van de wereld.  Hij wil zijn recept niet verklappen, maar in de loop der jaren ben ik aardig in de buurt gekomen.

150 gr. pure chocolade (78% cacao of meer)

1 liter melk

2 steranijs

4 kardemompeulen

kaneel, flinke snuf

piment, iets minder flinke snuf

slagroom

Hak de chocolade in brokken en smelt het au-bain-marie. Giet de melk met specerijen erbij (kardemompeulen even pletten met een mes en omhulsel weggooien) en laat langzaam aan de kook komen. Roer eventueel nog even flink met de gardes, sommige chocolade valt wel eens wat eigenaardig uiteen. 

Vul de bekers voor driekwart en doe er een flinke dot slagroom bij. Zonder slagroom heeft u misschien behoefte aan een klein beetje suiker, maar er is werkelijk geen reden om de slagroom achterwege te laten. Voor de slanke lijn is het toch al te laat.  

We dreamed of beautiful black ice to skate on, but then it started to snow. So no skating on the most beautiful spots yet, but Nova Zembla, the ice rink (real ice) near our place was open. We weren't the only ones, and the ice was not in the best condition ever, but man, did we have fun!


I made us a very nice hot chocolatemilk once we were home. Try, and you'll be hooked too!


1 liter milk
150 grams dark chocolate (78% cocoa)
2 star anise
4 cardamom pods
1 teaspoon ground cinnamon
1/4 teaspoon all spice (piment)


clotted cream (with sugar)


Chop the chocolate in big chunks and melt it au bain-marie. Get the seads out of the cardamom pods. Pour the milk and the spices with the melted chocolate and make cook it slowly. Pour the mugs for three quarters and add the clotted cream. There's really no reason to worry about your figure at this time....