Posts tonen met het label tas. Alle posts tonen
Posts tonen met het label tas. Alle posts tonen

13 september 2016

Gone with the wind



"Gejaagd door de wind" heeft een grote invloed op mijn leven gehad. Ik maakte kennis met dit boek op een doodsaaie visite aan een oom en tante, die dit boek in hun overigens magere gevulde boekenkast hadden staan. Ik dook in dat boek en kennelijk vond mijn familie het volstrekt normaal dat ik lezend in een hoekje zat, want ik geloof niet dat ik verder nog gestoord werd.

Kenners snappen dat ik het boek die middag niet uitlas, het is nogal een pil. Ik zal een exemplaar bij de bieb hebben gehaald en later kreeg ik voor mijn verjaardag mijn eigen "Gejaagd door de wind". Het is natuurlijk een draak van een boek, maar laten we niet vergeten dat ik een jaar of veertien was. "Scarlett O'Hara was niet mooi", is de openingszin van het boek. Dat geeft de tiener hoop. 

Scarlett mocht dan niet mooi wezen, ze kon iedereen om haar vinger winden en kreeg precies waar ze haar zinnen op had gezet. Een berekend, manipulerend, egoistisch krengetje zeg ik nu, maar als ik toen had kunnen ruilen! 
Ze kreeg het voor elkaar dat ik jarenlang compassie voelde met het Zuiden van Amerika ten tijde van de Burgeroorlog (1860-1865) . Ik had er North and South voor nodig om te beseffen, dat alle spreekwoordelijke hoffelijkheid ten spijt, het Zuiden toch echt de 'bad guy' was in dit conflict.

Ook ik was niet mooi. Ik was een lezer. "Gejaagd door de wind" wakkerde niet mijn manipulatieve handigheid aan, maar mijn liefde voor de geschiedenis, net als de film dat deed voor mijn langdurige verknochtheid aan het kostuumdrama.

Scarlett maakte tijdens de Civil War een jurk uit donkergroene gordijnen, met als doel (meen ik) een lening bij Rhett Butler los te peuteren. Ook ik maakte iets uit een oud gordijn. Een lening heeft het me niet opgeleverd, wel een nieuwe tas.

Lauren koos deze stof van "toiles du soleil' een aantal jaar geleden voor de gordijnen op haar slaapkamer. Dit zou lang leuk blijven. De gordijnen waren nooit een succes. Ze hingen scheef en de voorkeur had een stuk minder eeuwigheidswaarde dan voorzien. Scarlett indachtig zette ik de schaar erin en maakte er een zeer ruime strandtas van.


Jarenlang maakte ik tassen van stevige canvas, die ik dan voerde met stevig katoen. Dat maakte dan zonder tussenvulling een hele stevige tas. In combinatie met de leren hengsels die ik zo graag gebruik sjouw je ook een breuk. Zeulen is het laatste wat je wilt doen op een warme dag (u ziet dat ik daar heel Scarlett-achtig iemand voor gecharterd heb).Ik maakte deze tas enkellaags en deed iets met Franse of Engelse naden of iets daar tussen in. Je zou hem bijna binnenstebuiten dragen!

Het is een niemendalletje, nog beroerd gestreken ook en ik zou hem niet hebben laten zien als het niet van de gordijnen was gemaakt en ik zo een goede aanleiding had voor weer eens blog. Zou de regelmaat er weer eens een beetje in kunnen komen? U heeft nog een vakantiepostje van me tegoed!

4 april 2016

De tas en de filosofie

Wij kopen ons kattenvoer bij een tuincentrum waarvan groen spul voor in de tuin slechts bijzaak is. Dat kattenvoer staat halverwege de enorme winkel. Dankzij een slim uitgedachte route, waarbij ik slechts sporadisch een stukje kan afsnijden, ben ik goed op de hoogte van het aanbod. Omdat ik regelmatig kattenvoer nodig heb, verbaas ik mij nergens meer over. Niet over de fonteintjes, niet over wanstaltige plantenbakjes met 'welcome' erop, niet over plastic bakjes die je over de balkonrand kan hangen en die bij voorkeur fuchsia of limegroen zijn. Ik ben het bijna logisch gaan vinden dat ze er allerlei dienbladen en serviezen verkopen. Ze doen maar. Mij krijgen ze er niet mee van mijn stuk. 

Maar nu heb ik toch nog iets nieuws ontdekt waarover ik mij wel heb verbaasd. In het tuincentrum dat op wat verdwaald diervoeder en een handjevol tuinplanten na, van overbodigheid aan elkaar hangt, is een niet onaanzienlijke ruimte gereserveerd voor houten borden met teksten erop. "Hier in huis hebben wij plezier, maken we fouten, zeggen we sorry, worden we boos, vergeven we, geven we elkaar knuffels, horen we bij elkaar, hebben we lief" en dat in dertien verschillende lettertypes. Op eén bord. Heeft u beeld of wilt u er nog een horen? "In dit huis lig ik overal, doe ik waar ik zin in heb, spin ik heel hard, knuffel ik graag, dit is mijn thuis en ik ben de baas", er staan kattenpootjes en een kattensilhouet bij zodat je je niet vergist en denkt dat de vrouw des huizes toevallig een ouderwetse hobby heeft. 

En nee, ik kwam niet in de verleiding. Maar eigenlijk had het me niet hoeven verbazen. Pinterest staat tenslotte ook vol met 'inspirational quotes'. Het heeft allemaal de diepgang van een soepbord, maar we lusten er wel pap van.

Ook ik heb boter op mijn hoofd. In mijn blogloze periode maakte ik deze boodschappentas van een prachtig Nani Iro stofje. Als gebbetje naaide ik een citaat dat ik eens had gepind aan de binnenkant van de tas. Serieuzer moet het niet worden. Citatenfilosofie heeft misschien wel de toekomst, maar toch slechts als decoratie en niet als antwoord op onze levensvragen. 

Het is een fijne tas en er kan meer in dan ik kan dragen en is daarmee dus een zeer bedenkelijke metafoor voor het leven. Maar ja, het is dan ook slechts een tas. 


21 april 2015

De marathonman, de blogvriendin en een tas

Twee weken geleden liep mijn man de marathon van Rotterdam. Nooit ga ik met hem mee, maar dit was zijn eerste marathon en het leek me dat hij wel wat aanmoediging kon gebruiken. "You'll never walk alone", was tensloote het motto. Nu valt een marathon rennen niet mee, maar een marathon volgen als kijker is ook nog niet zo makkelijk. Vlak na de Erasmusbrug zocht ik een plekje. De lopers zouden in twee rijbanen van de brug rennen. Ik vermoedde dat mijn man de binnenbocht zou nemen, dat scheelt meters nietwaar, en zag mijn vermoeden bevestigd  toen de eerste wedstrijdlopers vlak onder mijn neus voorbijliepen. Helaas verplaatste mijn man zich in mij, dacht dat ik de buitenbocht zou staan omdat ik daar handiger voor mijn afspaak zou staan en zo misten wij elkaar. 

Mijn afspraak was met H. van Lightbluegrey. We spraken af op een pleintje bij haar in de buurt en op de weg daarnaar toe liep ik door het meest Rotterdamse stuk van de stad. Natuurlijk was zo'n kopje koffie tussen twee marathonhaltes in veel te kort om bij te kletsen. Dat doen we binnenkort beter! 


Haastig spoedde ik mij terug naar de Erasmusbrug. Het zou me toch niet gebeuren dat ik hem weer zou missen. Mijn ogen schoten van links naar rechts en terug in de deindende massa, speurend naar die ene overbekende persoon. Zoveel groene shirts? Gelukkig zag hij mij. Na vijfentwintig kilometer nog zo fris als een hoentje. 

Ik meende nog wel tijd te hebben om hem ter hoogte van de Kralingse Plas aan te moedigen. Ongelooflijke hoge nood hield mij lange tijd op in een broodjeszaak. Weer miste ik hem. Het was na zesendertig kilometer. Hij had wel een 'hup liefje' verdiend. Ik spoedde mij inmiddels weer naar de metro voor de finish. 

We zagen elkaar terug op de Coolsingel. Moe, maar voldaan, zoals dat heet. Hij strompelde lichtjes, dat viel nog mee. In de metro zag ik mannen die de trap niet meer af konden. Dat ik ook een blaar op mijn voeten had, hield ik maar voor me We dronken een biertje op een terras in de zon en genoten van de dag, de prestatie (3.19.47), de sfeer en de stad. Het was een topdag.

H. had deze tas bij zich, wat mij inspireerde om ook weer eens tas van vilt te maken. Misschien handig voor het aanstaande tripje Parijs/Normandië uin plaats van de kloeke  tas  die ik altijd meesleep en vervolgens bij ieder museum aan de security kan overhandigen...U hoort het wel.

3 oktober 2013

Fietsen en paardenmeisjes

In de jaren zeventig waren alle fietsen donkergroen, behalve de donkerbruine en de donkerblauwe. Heel overzichtelijk. Gekleurde fietsen met een iele bagagedrager ('achteropje') zag je wel een enkele keer, maar ik herinner mij dat ik dat typisch iets voor Duitsers vond, net als schooltassen die je op je rug draagt. En geloof me, 'typisch iets voor Duitsers' was in die jaren nog bepaald geen aanbeveling.

Zoals er nu mensen zijn - altijd vrouwen, maar dat zijn ook mensen- die gekleurde bloemenslingers om hun stuur vlechten, zo spaarden wij vroeger de gekleurde doppen van de melk- en yoghurtflessen. Die doppen vouwden we om de spaken van onze fiets zodat ze bij iedere omwenteling van het wiel verschoven. Ja, ja, cool in de jaren zeventig. Blits heette dat, geloof ik. Als je meer geluid wilde, vouwde je  een stukje karton dubbel en maakte dat met een wasknijper vast aan je spaak. Alsof je kwam aanzetten in een Datsun met een kapotte uitlaat. Bloemenslingers vonden we typisch iets voor mensen uit Hawaii. Dat was vermoedelijk wél een aanbeveling, maar veel te ver weg om lang bij stil te staan.

Ik herinner me dat ik altijd zeurde of het zadel hoger mocht. Vaak mocht dat wel. De hoogte van het zadel ging vooraf aan de groei. Met platte voeten op de grond, dat vonden we typisch iets voor overbezorgde moeders. Veiligheid, dat was rechts fietsen en goed uitkijken. Een fietshelm hadden we nog nooit gezien. Daar hadden we typisch geen referentiekader voor gehad.

Ik hou van kinderen die fietsen. Zonder helm en zonder voeten aan de grond. Kinderen die nooit hun hand uitsteken om richting aan te geven, maar toch weer heelhuids arriveren. Kinderen die alleen fietsen. Omdat ze het kunnen. Omdat ouders niet overal met hun snufferd bovenop hoeven te zitten.

Deze tas maakte ik voor Pleun, een vriendin van Lauren. Fietsen en paardenmeisjes, soms zijn de jaren zeventig nog dichtbij.

I made a bag voor Pleun, a friend of Lauren's. Is the horse loving girl a universal phenomenon? The bag is lined with oilcloth, so it's easy to carry muddy and wet things in it.





31 mei 2013

Zoek de verschillen

Heb je dat zelfgemaakt? Dat is een vraag die nogal eens aan mij wordt gesteld. Ik heb dan altijd de neiging om te vragen: "Hoezo?". En dat doe ik met een licht argwanende ondertoon. Want hoewel ik zelfmaken heel leuk vind, hoef je het niet van een afstand te kunnen zien.


Nu heeft deze tas weinig nodig. Nani Ito, de ontwerpster van de Nani Iro stoffen, heeft al het werk feitelijk al gedaan. Deze stof kun je alleen maar verpesten met mooi-naaierij. Ik maakte dus een basic tas. Very basic, al deed ik wel een heel kek zakje aan de binnenkant.Dat geel wat u ziet is neon, of fluo zoals de Belgen het zo mooi zeggen. Een ingenaaid zakje met tja-hoe-heet-dat-eigenlijk- op de hoeken.


Maar toen de tas af was ademde het toch 'zelfgemaakt'. 'De zuster van' indachtig toog ik naar de schoenmaker. Ik vroeg of hij een paar rivetten in mijn tas kon slaan. Hij keek me aan, blanco. Rivetten? Nooit van gehoord. Lang leve de iPhone. Ik liet wat voorbeelden zien van de voornoemde zuster, in gedachten door mij ook wel de rivettenkoningin genoemd, en toen wist hij wat ik bedoelde. Nagels noemde hij het. Misschien hebben we hier weer een Vlaams-Nederlandse spraakverwarring. Neon-fluo, rivetten-nagels. Het is dat de Belgische wegen van zo'n beroerde kwaliteit zijn, anders wist ik het wel.



Morgen geef ik de tas weg. Zo gaat dat nou altijd. Maak je wat moois, geef je het weg. Ach, het is zaliger.... Enfin, u begrijpt het wel.