Posts tonen met het label nani iro. Alle posts tonen
Posts tonen met het label nani iro. Alle posts tonen

4 april 2016

De tas en de filosofie

Wij kopen ons kattenvoer bij een tuincentrum waarvan groen spul voor in de tuin slechts bijzaak is. Dat kattenvoer staat halverwege de enorme winkel. Dankzij een slim uitgedachte route, waarbij ik slechts sporadisch een stukje kan afsnijden, ben ik goed op de hoogte van het aanbod. Omdat ik regelmatig kattenvoer nodig heb, verbaas ik mij nergens meer over. Niet over de fonteintjes, niet over wanstaltige plantenbakjes met 'welcome' erop, niet over plastic bakjes die je over de balkonrand kan hangen en die bij voorkeur fuchsia of limegroen zijn. Ik ben het bijna logisch gaan vinden dat ze er allerlei dienbladen en serviezen verkopen. Ze doen maar. Mij krijgen ze er niet mee van mijn stuk. 

Maar nu heb ik toch nog iets nieuws ontdekt waarover ik mij wel heb verbaasd. In het tuincentrum dat op wat verdwaald diervoeder en een handjevol tuinplanten na, van overbodigheid aan elkaar hangt, is een niet onaanzienlijke ruimte gereserveerd voor houten borden met teksten erop. "Hier in huis hebben wij plezier, maken we fouten, zeggen we sorry, worden we boos, vergeven we, geven we elkaar knuffels, horen we bij elkaar, hebben we lief" en dat in dertien verschillende lettertypes. Op eén bord. Heeft u beeld of wilt u er nog een horen? "In dit huis lig ik overal, doe ik waar ik zin in heb, spin ik heel hard, knuffel ik graag, dit is mijn thuis en ik ben de baas", er staan kattenpootjes en een kattensilhouet bij zodat je je niet vergist en denkt dat de vrouw des huizes toevallig een ouderwetse hobby heeft. 

En nee, ik kwam niet in de verleiding. Maar eigenlijk had het me niet hoeven verbazen. Pinterest staat tenslotte ook vol met 'inspirational quotes'. Het heeft allemaal de diepgang van een soepbord, maar we lusten er wel pap van.

Ook ik heb boter op mijn hoofd. In mijn blogloze periode maakte ik deze boodschappentas van een prachtig Nani Iro stofje. Als gebbetje naaide ik een citaat dat ik eens had gepind aan de binnenkant van de tas. Serieuzer moet het niet worden. Citatenfilosofie heeft misschien wel de toekomst, maar toch slechts als decoratie en niet als antwoord op onze levensvragen. 

Het is een fijne tas en er kan meer in dan ik kan dragen en is daarmee dus een zeer bedenkelijke metafoor voor het leven. Maar ja, het is dan ook slechts een tas. 


31 mei 2013

Zoek de verschillen

Heb je dat zelfgemaakt? Dat is een vraag die nogal eens aan mij wordt gesteld. Ik heb dan altijd de neiging om te vragen: "Hoezo?". En dat doe ik met een licht argwanende ondertoon. Want hoewel ik zelfmaken heel leuk vind, hoef je het niet van een afstand te kunnen zien.


Nu heeft deze tas weinig nodig. Nani Ito, de ontwerpster van de Nani Iro stoffen, heeft al het werk feitelijk al gedaan. Deze stof kun je alleen maar verpesten met mooi-naaierij. Ik maakte dus een basic tas. Very basic, al deed ik wel een heel kek zakje aan de binnenkant.Dat geel wat u ziet is neon, of fluo zoals de Belgen het zo mooi zeggen. Een ingenaaid zakje met tja-hoe-heet-dat-eigenlijk- op de hoeken.


Maar toen de tas af was ademde het toch 'zelfgemaakt'. 'De zuster van' indachtig toog ik naar de schoenmaker. Ik vroeg of hij een paar rivetten in mijn tas kon slaan. Hij keek me aan, blanco. Rivetten? Nooit van gehoord. Lang leve de iPhone. Ik liet wat voorbeelden zien van de voornoemde zuster, in gedachten door mij ook wel de rivettenkoningin genoemd, en toen wist hij wat ik bedoelde. Nagels noemde hij het. Misschien hebben we hier weer een Vlaams-Nederlandse spraakverwarring. Neon-fluo, rivetten-nagels. Het is dat de Belgische wegen van zo'n beroerde kwaliteit zijn, anders wist ik het wel.



Morgen geef ik de tas weg. Zo gaat dat nou altijd. Maak je wat moois, geef je het weg. Ach, het is zaliger.... Enfin, u begrijpt het wel.

14 maart 2013

Nani Iro herringbone pencil


In 1980 was ik elf. Ik droeg mijn haar in twee vlechten en liep op piedro's. We knikkerden als het knikkertijd was, niet in betonnen potjes, maar in een potje van aarde. Kwestie van even handig met je hiel draaien en daarna kloppend met je handen een potje maken. Als de knikkertijd afgelopen was gingen we met de tennisbal tegen de muur gooien. "Karel I brak zijn been, één". Of we sprongen touwtje. Wiegend met het bovenlichaam wachtte je op het juiste moment om in te springen: "de eerste was de cococo, de tweede was de modeshow, de derde was de hoelahoep en de vierde was de split split, doebie doebie doebie" of "Petra, Petra, engeltje van goud, wil je wel geloven dat dinges van je houdt". Je hield pas op als je moeder met haar trouwring tegen het raam tikte en met haar wijsvinger op haar geopende mond wees. Etenstijd. 

In die setting was een kroning misschien wel een hele happening. We kregen een beker. Later bleek dat mijn man een tegeltje had gekregen. De keramische industrie werd blijkbaar gespekt. Dat kon ook geen kwaad, het was tenslotte crisis. 

Nu wil ik niet beweren dat ze het erom doen, die Oranjes, maar verdomd als het niet weer crisis is. En ja hoor, het bestuur van onze school overweegt de aanschaf van een groot aantal bekers om de kinderen als aandenken aan de kroning mee te geven. Mijn mening werd gevraagd. Ik rolde met mijn ogen, trok mijn wenkbrauwen op, zong de Internationale en zei vervolgens dat ik erin mee zou gaan, maar alleen als het echt een heel lelijke beker zou zijn. En dat was het. 
Ik deed dit natuurlijk uitsluitend uit compassie met de keramische industrie. 

Het was niet in het kader van de crisis dat ik zelf iets naaide voor Lauren. Ik vond deze Nani Iro stof zo mooi dat ik er wel een doel voor moest zoeken. Jurkjes en rokjes zoals we ze hier en hier zo mooi zien zijn helaas niet aan ons meisje besteed. Fotoshoots zoals daar en daar ook niet, trouwens. 
Een tuniekje wel. Het model is afgeleid van een zogenaamde peasant dress. Plat gezegd zijn dat twee rechthoekige panden en twee rechthoekige mouwen waar je een mouwinzet uitknipt. De bovenkant van de mouw en de panden werk je in een keer af met een tunnel, waar je lintje doorrijgt of elastiek, maar dat vond ik niet zo mooi. Ik maakte nog iets van een taille in de panden en een splitje in het midden. De driekwart mouwtjes rimpelde ik en biesde ik af, de zelfkant met een deel van de naam van de stof heb ik daarin verwerkt. De stof heet 'herring bone pencil'. Af in een vloek en een zucht. 

I love Nani Iro fabric. The double gauze is a very light fabric and they make them in the most wonderful designs. This is the herringbone pencil. I bought it here. Lauren is not the kind of girl who likes to wear skirts and dresses, but a tunic will do. It's based on a peasant dress. I made it a little more curvy to get a hint of a waist and made a little split in the front.