Maar toen de tas af was ademde het toch 'zelfgemaakt'. 'De zuster van' indachtig toog ik naar de schoenmaker. Ik vroeg of hij een paar rivetten in mijn tas kon slaan. Hij keek me aan, blanco. Rivetten? Nooit van gehoord. Lang leve de iPhone. Ik liet wat voorbeelden zien van de voornoemde zuster, in gedachten door mij ook wel de rivettenkoningin genoemd, en toen wist hij wat ik bedoelde. Nagels noemde hij het. Misschien hebben we hier weer een Vlaams-Nederlandse spraakverwarring. Neon-fluo, rivetten-nagels. Het is dat de Belgische wegen van zo'n beroerde kwaliteit zijn, anders wist ik het wel.
Morgen geef ik de tas weg. Zo gaat dat nou altijd. Maak je wat moois, geef je het weg. Ach, het is zaliger.... Enfin, u begrijpt het wel.


