Crazy cat lady

Bijna drie weken geleden haalden wij ons katje op. Het nestje was nog maar een week oud toen de kinderen hun favoriet eruit pikten. Ze hadden er minstens zeven jaar om gezeurd. Ik hoop dat de pedagogische les hiervan is dat geduld een schone zaak is, maar ik ben bang dat zij hun leven lang onthouden dat zeuren loont.

Van mij had het niet gehoeven. Wij hadden vroeger een kat: Poes. Ik herinner me vooral haren op mijn kleding en vlooien op mijn been. Mijn moeder tracht dit beeld te nuanceren, maar vergeet niet dat Poes dan ook langer thuis heeft gewoond dan ik.

Poes kwam begin jaren tachtig bij ons.  De buurman nam hem mee in de zak van zijn overal. Mijn moeder voerde hem brokjes, restjes en -oh gruwel- hart. Poes werd ruim twintig jaar oud. 

Onze zoektocht begon op internet. We kwamen in de wereld van catteries en kattenfora. Driehonderd euro voor een kitten (die in mijn jeugd trouwens nog gewoon 'kleine poesjes' heetten) was zo'n beetje het gemiddelde. Ik las over ontwormen en chippen en allerhande sociale handicaps die op de loer lagen voor zo'n kleintje. Dat waren dan nog de minste zorgen. Aan tafel werd de strijd gestreden over de naam van het nog niet bestaande beestje. Inmiddels had ik allang spijt van mijn gulle toezegging.

Natuurlijk kwam het goed. Mijn vader wist een boer met een zwangere poes. We zochten een cypertje uit het nestje en dus ging zij Siep heten. Siep kostte geen driehonderd euro maar een fles Beerenburg en een bos bloemen. Siep was niet ontwormd, maar wel zindelijk. Ze at muizen en brokjes en was van het vrouwelijk geslacht.
De kattenmaffia had mij inmiddels wel zo gek gekregen dat ik een reismandje had aangeschaft en de dierenarts had gebeld voor een afspraak. ("Wij kunnen u niet als nieuwe patient inschrijven". "Oh, maar ik mankeer ook niks hoor".) Na lang aandringen kon ik toch op consult en worstelde mij door gesprekken over de mate van gesocialiseerdheid van het katje, liet mij aanleunen dat ik veel beter Royal Canin brokjes kon kopen dan Whiskas, kreeg Siep prikken en een paspoort en kreeg mijn vermoeden bevestigd dat Siep een katertje is. Fijn, we hebben een gecertificeerd katje.

U begrijpt allang dat het een schatje is en ik mij volledig verzoend heb met zijn aanwezigheid. Overdag spelen de kinderen met hem en 's avonds zitten wij als jonge ouders naar hem te staren. "Toch wel heel lief, hè?", zeggen we dan. Oh en hij heet nog steeds Siep.

Ondertussen loste ik een oude, heel oude, belofte in. Honderprocent heppie won een speciale Summer flingtas, met zelfontworpen stoffen maar moest lang haar geduld oefenen. Hij komt eraan!

We took a cat, or a little kitten is more like it. I'm not really the catloving type and kind of allergic to people who talk about cats as if they were human. But the children have been asking for a cat for so long that I couldn't resist any longer. How's that for good parenting? But since the little furry guy is with us, I'm in love too. A crazy cat lady, after all. 

I made another summer fling bag with my own Spoonflower fabrics for someone who had to wait too long for it!