Barcelona revisited

Barcelona verveelt niet.  Twee jaar geleden was ik er met Casper, onze oudste zoon en afgelopen weekend met mijn vader en broer. Beide keren heel bijzonder. We hebben genoten van de stad, van Gaudi, van lekker eten en vooral van  elkaars gezelschap.

Bloglovin', facebook en de boer hij ploegde voort

Veertien jaar geleden, toen ik op het punt van bevallen stond, kon je via je verzekering tijdelijk een 'pieper' lenen om de aanstaande vader met spoed over het intreden van dat heugelijke feit in te lichten. Ik geloof niet dat we dit gedaan hebben. Een gewone telefoon leek ons, geloof ik, wel genoeg. Bovendien brak het vruchtwater 's ochtends vroeg waar hij bij was, dus moderne communicatiemiddelen kwamen er sowieso niet aan te pas.

Misschien heeft het feit dat je bij zoiets belangrijks als een bevalling geen mobiele telefoon nodig had, mij wel jarenlang gesterkt in de overtuiging dat ik er geen nodig had. Een antwoordapparaat had ik ook niet. Ik vond het wel lekker om 'onder water' te kunnen zijn als ik daar zin in had, tot ergernis van sommige vrienden. Een paar jaar later ging mijn man bij een groot telecombedrijf werken en voor dat ik het wist was ik een van de eerste Nederlanders met een iPhone. Het kan verkeren.

De rest is natuurlijk geschiedenis. Ik ben nog steed notoir onbereikbaar, want ik vergeet altijd dat ik het geluid heb uitgezet. Maar verder is het natuurlijk reuze handig. Om de treintijden te checken, je mail te kunnen lezen, muziek te luisteren, foto's te maken en altijd en overal google te kunnen raadplegen. Er zijn momenten dat ik het gevoel heb dat ik niet verder kan als ik niet weet wie de zanger is van 'Je veux l'amour' ( oh toe nou, je weet wel, die kale Belg, met zo'n lang gezicht, iets met een 'W'. Raymond van het Groenewoud. Ja, zie je, er zit wel een 'W' in.) 

Ondertussen had de computer ook z'n intrede gedaan, ging ik bloggen en werd ik zowaar nog redelijk digitaal onderlegd. De eerste keer dat ik een lettertype in de html van mijn blog veranderde deed ik een half uur zo'n dansje waarbij het lijkt alsof je met een enorme stok in een ton staat te roeren. (Nee, dat deed ik niet echt, want zo'n dansje vind ik belachelijk, maar ik denk dat men zo'n dansje placht te maken om uiting te geven aan een  gevoel wat sterk lijkt op het gevoel dat ik toen ervaarde.)

En nu krijg ik meldingen als "Google Reader stopt ermee" en om mij heen zie ik mensen die daar iets mee doen. Geheel tegen mijn aard in heb ik besloten om mee te gaan in de vaart der volkeren en niet te wachten tot het te laat is. Ik heb mij aangemeld bij Bloglovin', en een facebookpagina aangemaakt voor dit blog (roert-met-stok-in-ton). 

Ik heb u al eens eerder verteld over mijn problematische verhouding met het begrip 'volgen'. Ik ben geen goeroe of profeet, dus niet per sé op zoek naar volgers. Ik vind het wel leuk als u mijn stukjes blijft lezen, dus die kunt u op allerlei manieren volgen. Et voilà, het is met een druk op de knop geregeld. Facebook is er voor een snel fototootje of een achter-de-schermen inkijkje. 

Zo, dan ga ik nu mijn koffer pakken. Ik ga een weekend naar Barcelona met mijn vader en mijn broer. Als ik zou twitteren, want ik ondanks de recente digitale modernisering mijnerzijds niet van plan ben, zou ik zeggen: #zinin. (Dat is ook meteen de reden waarom ik niet twitter....)'

Google reader appears to be ending, so if you still want to follow my blog it's possible to do so on Bloglovin'. Just click on the button on the right. I also made a facebookpage for this blog, but it's in dutch.

Valentijn jarig

Vandaag is Valentijn jarig. Twaalf jaar. De middelste. Die positie bevalt hem. Hij vaart in de luwte van zijn broer, die de harde wind opzoekt. Hij houdt hem in de gaten, maar vaart toch zijn eigen koers. Neemt het risico op omslaan niet en heeft het tij opmerkelijk vaak mee. Zo, dat waren wel genoeg nautische metaforen.

Twaalf jaar, het is opmerkelijk snel gegaan. Toch dacht ik laatst dat hij het al was. We gingen met de trein en het kwam mij wel goed uit dat hij op een goedkoop railrunner kaartje zou reizen. "Tijn, we doen even dat jij elf bent, ok?". Meewarig keek hij me aan: "Mam, ik ben elf".

Maar nu is hij dus twaalf. Afgelopen zaterdag had hij een feest. Een vader van een vriendje haalde de jongens op en ging na afloop, de moeder in kwestie verbijsterd achterlatend, nog even een broodje shoarma met ze eten. Dan is het kleinste er wel af.

Maar toch, in Londen liep hij balancerend over elk muurtje en was misschien nog wel het meest onder de indruk van de chocolaatjes die in het hotel op zijn hoofdkussen lagen. Want ja, zijn grote cadeau, een weekend Londen met z'n vader is inmiddels opgesoupeerd.

Lieve Tijn, gefeliciteerd.

Our youngest son and middle child has turned twelve today. Child on one hand, adolescent to be on the other. Last saturday a father of a friend of his took the boys out for a late night snack after they had been on party. (The mom was flabbergasted.) But in London, the big birthday gift, he balanced on all the fences. Between napkin and tablecloth, as we call in Dutch. 

Zuiderzeemuseum en andere vooroordelen

Nooit zal ik naar een meubelboulevard gaan op tweede Paasdag, of welke andere dag dan ook. En nooit, nooit zal ik naar de huishoudbeurs of naar het hippere zusje Woonbeurs gaan. En nooit, nooit, nooit ga ik naar een all inclusive vakantieoord in Turkijke of Egypte, of waar dan ook. En zo heb ik nog wel een paar andere vooroordelen. Over mannen in driekwart broeken, over chicklit, over kortingsbonnen, over lounchesets in de tuin, over meubels waar opgeschreven staat wat het is, of wat er in zit, over schoenen die lekker zitten, over moederdag, over gratis en over openluchtmusea.

Ik denk niet dat de dag dat ik dat ik mijn vooroordeel over mannen in driekwart broeken of over chiclit zal opbergen aanstaande is, maar vandaag was ik in het Zuiderzee museum en het vooroordeel over openluchtmusea ging op de schop. Het is alleen zaak om er niets over te vertellen. Alles wat je er over vertelt klinkt oubollig. Bootje, klederdracht, schattige huisjes, armoede, oud Hollandse spelletjes. Zeg nou zelf, dat is erg. Zelf je eigen springtouw maken bij de touwslager klinkt al iets beter en misschien helpt het dat studio Job, Scholten en Baijings en zo nog een paar designers hier en daar een duit in het zakje hebben gedaan. 

Wat zal het volgende te slechten vooroordeel zijn? Ik gok dat het 'schoenen die lekker zitten' wordt of zullen we toch een einde maken aan het vooroordeel op 'gratis'. Gratis straalt voor mij pure misère uit. Al jaren prent ik mijn kinderen in: "gratis bestaat niet en goedkoop is verdacht". Maar dit weekend schepte ik bij een zekere drogist een gratis beker drop in omdat ik twee - ik krijg het mijn bek niet uit- actie artikelen had gekocht. We hebben het hier gewoon over shampoo, mensen, niks geen frivoliteiten. Ik heb die beker maar gewoon ingeschept. Omdat het kon, omdat anderen het ook deden, omdat ik van drop houd, nee niet vanwege die dief en de eigen portomonnee (brr). Toen ik thuis de herkomst van de schreeuwerige beker drop uit de doeken deed keken de kinderen mijn ontredderd aan. Blij dat ze er geen weddenschap op hadden afgesloten....

Maar dat Zuiderzee museum is echt leuk.

London!

Twee jaar geleden was ik de gelukkige. Ik ging drie dagen met Casper naar Barcelona ter ere van zijn twaalfde verjaardag. Een traditie was geboren. Tradities: we kunnen er wat van. De meest curieuze zal wel zijn dat de kinderen een snoepje mogen als we onderweg op vakantie een "Willy Betz" tegenkomen. Die Duitse expediteur mag wel eens wat minder auto's de weg opsturen in augustus.... gek word je ervan.

Nu wordt Valentijn alweer twaalf. Daar heeft hij voor mijn gevoel veel minder lang over gedaan dan zijn broer. Zo in de schaduw van zijn grotere broer was hij ineens groot. Hij heeft voor Londen gekozen.  Barcelona en Boedapest hebben lang stuivertje verwisseld. Hij kon tenslotte twee jaar aan het idee wennen. Maar uiteindelijk viel het oog op Londen. Mijn man, die deze keer de geluksvogel is, verheugde zich al op voetbalwedstrijden met Pasen in Londen. Maar onze voetbalminnende zoon heeft besloten dat een voetbalwedstrijd een veel te grote hap uit zijn weekend neemt. Hij verheugt zich vooral op de London Eye en high tea. 

Net als bij Casper maakte ik een ticket, dat overigens verdacht veel van een boardingpass weg heeft, en  een mapje. (O the days of reisbescheiden in een met plastic overtrokken papieren mapje.) Valentijn is pas over anderhalve week jarig. De verrassing kreeg hij gister: dit weekend gaan ze al.

Ik zal ze missen en een heel klein brokje jaloezie wegslikken. Veel plezier lieverds!

Two years ago I was the lucky parent to accompany our twelve year old son Casper to Barcelona. A tradition was born. Now Valentijn, his younger brother, seemed to have turned twelve overnight. Standing in the shadow of his big brother, live goes fast, apparently. My husband is the lucky one this time. This weekend the two of them will visit London. Valentijn is especially looking forward to the London Eye and an afternoon tea. I made him a fake ticket, just as I did for Casper back then. I'll miss them and I swallow just a tiny piece of jealousy when I bring them to the airport. Have fun!

Nani Iro herringbone pencil

In 1980 was ik elf. Ik droeg mijn haar in twee vlechten en liep op piedro's. We knikkerden als het knikkertijd was, niet in betonnen potjes, maar in een potje van aarde. Kwestie van even handig met je hiel draaien en daarna kloppend met je handen een potje maken. Als de knikkertijd afgelopen was gingen we met de tennisbal tegen de muur gooien. "Karel I brak zijn been, één". Of we sprongen touwtje. Wiegend met het bovenlichaam wachtte je op het juiste moment om in te springen: "de eerste was de cococo, de tweede was de modeshow, de derde was de hoelahoep en de vierde was de split split, doebie doebie doebie" of "Petra, Petra, engeltje van goud, wil je wel geloven dat dinges van je houdt". Je hield pas op als je moeder met haar trouwring tegen het raam tikte en met haar wijsvinger op haar geopende mond wees. Etenstijd. 

In die setting was een kroning misschien wel een hele happening. We kregen een beker. Later bleek dat mijn man een tegeltje had gekregen. De keramische industrie werd blijkbaar gespekt. Dat kon ook geen kwaad, het was tenslotte crisis. 

Nu wil ik niet beweren dat ze het erom doen, die Oranjes, maar verdomd als het niet weer crisis is. En ja hoor, het bestuur van onze school overweegt de aanschaf van een groot aantal bekers om de kinderen als aandenken aan de kroning mee te geven. Mijn mening werd gevraagd. Ik rolde met mijn ogen, trok mijn wenkbrauwen op, zong de Internationale en zei vervolgens dat ik erin mee zou gaan, maar alleen als het echt een heel lelijke beker zou zijn. En dat was het. 
Ik deed dit natuurlijk uitsluitend uit compassie met de keramische industrie. 

Het was niet in het kader van de crisis dat ik zelf iets naaide voor Lauren. Ik vond deze Nani Iro stof zo mooi dat ik er wel een doel voor moest zoeken. Jurkjes en rokjes zoals we ze hier en hier zo mooi zien zijn helaas niet aan ons meisje besteed. Fotoshoots zoals daar en daar ook niet, trouwens. 
Een tuniekje wel. Het model is afgeleid van een zogenaamde peasant dress. Plat gezegd zijn dat twee rechthoekige panden en twee rechthoekige mouwen waar je een mouwinzet uitknipt. De bovenkant van de mouw en de panden werk je in een keer af met een tunnel, waar je lintje doorrijgt of elastiek, maar dat vond ik niet zo mooi. Ik maakte nog iets van een taille in de panden en een splitje in het midden. De driekwart mouwtjes rimpelde ik en biesde ik af, de zelfkant met een deel van de naam van de stof heb ik daarin verwerkt. De stof heet 'herring bone pencil'. Af in een vloek en een zucht. 

I love Nani Iro fabric. The double gauze is a very light fabric and they make them in the most wonderful designs. This is the herringbone pencil. I bought it here. Lauren is not the kind of girl who likes to wear skirts and dresses, but a tunic will do. It's based on a peasant dress. I made it a little more curvy to get a hint of a waist and made a little split in the front. 

Over Paulien Cornelisse en mijn nieuwe tas

 "Diep in mij huist een homosexuele man". Dat zei Paulien Cornelisse in "Wie is de Mol?", het enige televisieprogramma dat op de onverdeelde aandacht van de hele familie van Dijk kan rekenen. En dat kunnen niet veel programma's zeggen. Programma's kúnnen trouwens niets zeggen en de meeste programma's zijn ook nog eens behoorlijk nietszeggend. Ja leuk, woordgrapjes.

De aanleiding van deze hilarische opmerking was het passen van kleding door haar medekandidaten. Paulien verklaarde een heimelijke behoefte te hebben om haar vrienden van kledingadvies te dienen. Nu verkeer ik momenteel in staat van aanbidding voor Paulien Cornelisse.In die zin dat ik zou willen dat ik een vriendin van haar was. Ik zou met haar de kroeg in willen, of naar een voorstelling en die dan voor, tijdens en achteraf uitgebreid willen becommentariëren, of naar de film of wat dan ook. Ik wil alleen geen kledingadvies van Paulien.
Tot het moment van openhartigheid had ik Paulien eerder op mijn netvlies als iemand die praktisch verkoos boven modieus dan als modegoeroe. God verhoedde dat Paulien mij eenzelfde kort kapsel en mallotig katoenen hoedje aanbeveelt als zij zelve draagt. Niet dat ik hier de indruk wil wekken dat ik nu zo'n mode-icoon ben. Not at all. Maar voor praktisch word ik niet graag versleten, kledingsgewijs.

Dat heeft natuurlijk allemaal  niets te maken met de tas die ik maakte. Maar iets maken is iets heel anders dan erover schrijven. Iets maken is fijn om te doen, leuk om te laten zien, nog leuker om fijne reacties over te incasseren, maar saai om over te vertellen. Bewijs?

Ik maakte een tas van 3mm dik vilt. Ik festonneerde de afgeronde hoeken aan de onderkant. Ik gebruikte leren hengsels die ik net als hier verwerkte. Ik maakte een sluiting aan de achterkant door middel van een eveneens lederen strook die ik door mijn nieuwe labeltje stak. Zie je wel, boring.

Bruggetje naar Paulien? Deze tas past zowel de praktisch ingestelde schrijfster/cabaretier/tv-kandidaat met een heimelijke homosexuele imborst als de mooie-dingen-maker met meer heimelijkheden dan ik durf op te biechten. We stoppen er beide onze moleskine in, het omhooggevallen notitieboekje waar niemand weerstand aan kan bieden. Persoonlijk viel ik voor de opmerking dat Hemingway hem ook gebruikte. Dat is toch een zet in de goede richting,  niet?

I made new bag of thick felt. It's so easy to work with. I blanket stitched the rounded corners on the bottom and attached not only leather straps but also a leather strap to close the bag and my new leather labels. Leather and felt, a good combination. Is that all I wrote about? No, I wrote about a Dutch comedienne, secretely being a homosexual man giving fashion advice to her friends. You don't get it? That's why I didn't translate it!

Aanschouwelijk onderwijs

"Ach, een poes", zei mijn man met nauwelijks verholen desinteresse. Ongeveer zoals ik reageer als hij vertelt hoe hij de trainingsopbouw naar de halve marathon doet. Het delen van interesses als bijdrage aan een goede relatie wordt schromelijk overdreven. Met 'ach','hmm', en 'ja hoor' kom je ook een eind.

"Nee snoes, dit is een poes". Of eigenlijk is het een kater. Kareltje Kater, op zoek naar kattenkwaad. Een beetje aanschouwelijk onderwijs kan hier blijkbaar geen kwaad. Je wilt natuurlijk niet dat je wederhelft op een goede dag wortels staat te voeren aan Felix.

"Oh, a cat", my husband didn't even try to hide not being interested. Quit like my reaction when he's telling me about training for a marathon. Sharing the same fields of interests is highly overated. 'Hmm', 'sure' and 'yes dear' can work wonders for a good relationship. I thought it was kind of urgent though to show my husband the difference between the alleged cat (a bunny, see up above) and a real cat. You don't want to find your husband feeding carrots to the cat, would you?

Lauren's quilt

Je joeg de wolken uit elkaar
en net op tijd
heb je de bomen zo geschud dat zij hun blad verloren
en in dat gouden bed ben jij geboren.

Poespas, daar houdt onze dochter niet van. Toen ik dan ook vroeg of ze zelf een naam voor haar quilt wilde verzinnen, trok ze een zuinig bekje. "Nah, doe maar gewoon Lauren's quilt". Niet vies van een beetje poespas drukte ik het bovenstaande citaat (naar Oktoberkind van Liselore Gerritsen) op een stuk keperband dat ik achter op de quilt zoomde.

Mijn moeder gaf me het gedicht bij de geboorte van Lauren en ik vond het zo mooi. Waarschijnlijk omdat ik mijzelf er wel een beetje in herkende, hoewel ik geen oktoberkind ben.  Je vruchten zijn geoogst/ De zoete wijn is in het vat/ Het hout gekloofd/ Dat is waarom een oktoberkind van kinds af aan voldaan is/ Omdat het werk voor haar gevoel gedaan is. Voor mijn ijverige dochter is er altijd werk te doen. Ze weet waar ze heen wil en ze zal er komen. Zonder poespas. Maar ze was toch wel blij met het gedichtje op de quilt.

Ze zocht zelf de stofjes uit. Ik vond ze prachtig. Maar tijdens het naaien van de top had ik wel mijn twijfels. Zo'n disappearing nine patch zit weliswaar in een mum van tijd in elkaar, maar het werd wel wat al te druk naar mijn smaak. Donkerblauwe banen maakten het iets overzichtelijker. De blokken die ik daardoor overhield gebruikte ik aan de achterkant. 

En toen moest het gevaarte nog gequilt worden. Steekje voor steekje, met de hand. Dat lijkt sisyfusarbeid en dat is het ook. Labour of love, voor Lauren Linde. Casper was hier met een vriend. "Klimmen jullie even op de tuinstoelen om die quilt omhoog te houden", zei ik. In de gang hoorde ik die jongen vragen wat 'ie in godsnaam omhoog moest houden op een tuinstoel. Ben benieuwd wat 'ie dacht.

I finished the disappearing nine patch quilt for Lauren. It's a very quick way to sew a top, but I think the result is a little too colorful to my taste. I used navy sassings to get some balance. I used the leftover blocks on the back and I also appliqued her name on it. I quilted the whole thing by hand. To be honest, I love the binding most. My eldest son was here with a friend and I asked them to keep the quilt up so I could take a picture of it. This friend had no clue whatsoever what a quilt could be. 

Navajo beaded bracelet

Kunstenaars hebben zich altijd laten inspireren door exotische culturen, maar de negentiende eeuwers spanden wel de kroon. Verdi had Egypte, Ingres zwijmelde in Algerije en van Gogh stak zijn belangstelling voor de Japanse prentkunst niet onder stoelen en banken.  Mijn blog heet niet voor niets Vervlogen Dagen. Op sommige dagen is de negentiende eeuwer in mij niet ver weg. Ik liet me inspireren door indiaanse kunstnijverheid.

Wij trapten de crocusvakantie af met een bezoekje aan de tentoonstelling "Indianen" in de Nieuwe Kerk in Amsterdam. Nu het nog kon. Voordat de kroningsgekte toeslaat. De ober in het restaurant waar we lunchten merkte op dat de kinderen nu "tenminste weten waar de koning straks gekroond wordt". Zo kregen we toch alvast wat gekte mee. 

De tentoonstelling is een aanrader. De kinderen vonden slechts een totempaal en geen enkele tipi wel wat mager, maar waren onder de indruk van het houtsnijwerk, de bloederige tekeningen op bizonhuiden en de kunstvoorwerpen van ongewone materialen als gras en stekelvarken.

Zelf vond ik vooral de serape, geweven kleden, prachtig. Ze dienden klaarblijkelijk als omslagdoek. Zo'n hertenleren jasje leek me oneindig veel comfortabeler, maar wie ben ik. In ieder geval geen indiaan.

De kleden zorgden er in ieder geval wel voor dat mijn volgende quilt, nu nog in mijn hoofd onder de noemer 'zwart-wit-geometrisch-driehoeken-Bauhaus', meer vorm begon te krijgen. Negentiende eeuwse inspiratie, anders kan ik het niet noemen. Vervlogen Dagen in topvorm.

De kraaltjes zorgden voor een andere inspiratiebron. Ja, we laten hier geen stereotype ongemoeid. We zagen ze daar vooral op kleding, maar op een armbandje moest ook kunnen. Ik vond een tutorial , maakte een weefgetouwtje van het deksel van een kartonnen doos en meer had ik niet nodig.

Ik ben nooit een meisje geweest dat sieraden maakte. Ik heb dus een grote achterstand op dit gebied. Natuurlijk was elastiek de handigste optie geweest, maar dat had ik in zo'n fijne variant niet in huis. Ik heb nog even geëmmerd met een sluitinkje, maar dat vond ik niet mooi. Een lintje bood uitkomst. Ik heb het gewoon aan de weefdraden genaaid.

Inspired by a exhibition about native Americans I made a loom out of a cardboard box and made a beaded bracelet. I love the ninetheenth century feel of getting inspired by exotic cultures as Ingres did in Algeria, Verdi in Egypt and van Gogh with the Japanese prints. Days gone by is after all the meaning of Vervlogen Dagen. I used this tutorial.

Zo mooi

Sneeuw heeft op onze jongens een testosteronversterkende werking. Die denken enkel aan sneeuwballengevechten en inpeperen. "Hou het leuk, hè!", roep ik ze voor de vorm na als ze op pad gaan. Alsof ze nog een seconde zullen wijden aan deze goedbedoelde raad. Binnen enkele minuten zal de zondagsrust stevig verstoord zijn."Wees voorzichtig, goed uitkijken, hou het leuk", we zeggen het uitsluitend voor onszelf.

Wij namen onze dochter mee naar het bos. Het was er zo mooi. "Een weldaad voor de ziel", dacht ik bij mezelf. Erger nog, ik zei het hardop. "Wat is dat?", vroeg ze. Dat zat erin. "Dat ik hier hetzelfde gevoel krijg als zomers aan het Comomeer". "Oh, dat je veertig keer op een dag zegt dat het zo mooi is". 

Ik praat heus niet veel over de ziel. Ik heb veel ondeugden, maar zweverigheid is er niet een van. Aan spiritualiteit heb ik ook een broertje dood. Maar zo'n besneeuwde boom in een witte wereld? Weldaad voor de ziel. Om u gerust te stellen; ik heb de boom niet geknuffeld. 

Lauren bewijst nog even dat testosteron geen voorwaarde is voor een sneeuwballengevecht.

Thuis zet ik me aan het klusje dat me de komende weken zal bezighouden. Het quilten van de quilt van Lauren. Gister heb ik met haar hulp het hele ding gesandwiched. Even een lesje: sandwichen is het aan elkaar spelden en vervolgens rijgen van voorkant (top), achterkant en vulling.  Dat is wat u ziet op de foto. Even een waarschuwing: dat is vloeken, zuchten en overal plakband op het parket. Nu kan ik gaan quilten. Ik doe dat altijd met de hand. Vanochtend keek ik naar de quilt op ons bed. Een huwelijkscadeau van mijn moeder. Ik had mezelf een hoop frustratie bespaard als ik daar niet naar had gekeken. Wat een kleine steekjes en zo nauwkeurig. 

This morning we went with the three of us to the woods. Our boys had other intentions with the snow than a walk in the woods with their parents. They are totally testoron driven when it comes to snow. Throwing snow balls and that sort of things. We enjoyed the quietness of the white world surrounding us, although Lauren likes a good snowfight herself. 

Back at home I started quilting at Lauren's quilt, which we sandwiched together yesterday. 

Modern

Modern betekent gek, dat weet iedereen. Dat heb ik zelf niet bedacht maar dat laat Guus Kuijer zijn onvolprezen heldin Madelief zeggen in "Op je kop in de prullenbak" of "Met poppen gooien", daar wil ik even vanaf zijn. Willem Alexander gaat het koningschap 'modern' invullen, dus dat belooft wat. Meer ga ik ook niet zeggen over het hele gedoe.
Ik lees twee kranten en die brachten beide hele katernen over de aanstaande abdicatie van ons staatshoofd. En ik lees niet eens de Telegraaf of het AD. Peter Vandermeersch van de NRC stuurde mij zelfs op persoonlijke titel een e-mail om mij erop te attenderen dat het historische pagina's waren. Ik proefde erin dat hij eigenlijk graag het woord 'bewaarboekje' had gebruikt als dat niet zo vreselijk damesbladerig had geklonken. Die Peter.

Zoals altijd komt het nieuws pas echt binnen als het persoonlijk wordt. Een vriendin van mij zit door de hele kwestie vreselijk bij de pakken neer. Ze voelt zich genaaid. Koninklijk genaaid. "Ja lekker dan. En als ik nu niets met mijn verjaardag had, dan gaf het nog niet zo. Maar ik ben gek op verjaardagen", dat beaam ik even tussendoor. Ze is gek op verjaardagen. Ze wordt ook gek bij verjaardagen trouwens. Ze plaatst overal sta-tafels, koopt voldoende eten om een zomervakantie mee te overbruggen en is bang dat er niemand komt. "Nou, nu komt er dus niemand meer naar mijn verjaardag. Of ze komen als ze al katjelam zijn". Mijn vriendin associeert koninginnedag met 'gezellig borrelen op het plein', daar waar ik koninginnedag veeleer vereenzelvig met 'massa's mensen in oranje kleren, dus maak je uit de voeten'. "En zelf kan ik dus niet meer borrelen op het plein". Groot leed mensen, mijn vriendin is jarig op 27 april.

Gelukkig ben ik een onversneden republikein en laat de hele kwestie me koud. Goed, stiekem hou ik wel van koninlijke bruiloften en begrafenissen en heb ik destijds de CD van Carel Kraayenhof gekocht omdat ik niet genoeg kon krijgen van dat bandoneondeuntje, maar dat houden we even onder ons.

Ik bekommer me even om mijn eigen jarige. Mijn man verjaart. Zonder statafels maar met het onvermijdelijke 'zelfgemaakte cadeau'. Twee kussens die passen bij de quilt die ik voor hem maakte en die een semi-permanente bestemming heeft gevonden op de bank. Dat vindt mijn man reuze belangrijk, dat de kussens en de quilt bij elkaar staan. Echt?
Nee, echt niet.

De mooie wollen stalen had ik nog over nadat ik de quilt gemaakt had. Met perlé garen borduurde ik , nou ja 'reeg ik ' is het meer, een klein kleuraccentje. Dat vindt hij namelijk heel belangrijk, kleuraccentjes. 

Over krukken en ritstasjes

Edit: Het nu volgend stuk is volgens mijn vaste meelezer -lees man- volstrekt onbegrijpelijk. Wat ik eigenlijk subtiel duidelijk probeerde te maken dat ik vreselijk zielig ben met m'n krukken en gescheurde enkelbanden en enorme stromen steunbetuigingen kan gebruiken.

Jongens, dolle boel hier. Meters sneeuw, 'sehr gute Pulver', heerlijke Apfelschnitte, Gulaschsuppe en Tirolerkitsch. Ja, mocht je willen. Mocht ík willen. En ik wil dat! Want hoewel ik bijzonder onverschillig tegenover sport in het algemeen sta, ben ik dol op sporten die je 's winters kunt doen. Nou ja, gewoon dol op sneeuw en ijs. Ik doe natuurlijk niet aan curling of met zo'n geweer op je rug je de pleuris langlaufen, nee gewoon schaatsen en skieën.

Maar. Nog eens: maar. Skieën doe ik al jaren niet meer. In 2004 braken mijn beide knieën als lucifershoutjes af,notabene op een blauwe piste. Op de eerste dag van onze skivakantie. Het was prachtig weer, dus we besloten te blijven. Ik werd iedere ochtend door een snoepje van een ambulancemedewerker opgehaald om meteen in het medisch centrum van Avoriaz aan mijn herstel te werken en mijn man skiede er lustig op los. 's Middags troffen wij elkaar voor een lange lunch en bleef ik achter op het terras en kletste bij met andere krukken. Omdat het bepaald niet mijn eerste vlekje op mijn medische wintersportstaat was, vond mijn man het wel mooi geweest. Bovendien is skieën met drie kinderen een tikje boven ons budget. Kinderen thuislaten? Geen optie, dat sneeuw- en ijsgen is een heel dominant gen.

Schaatsen dan maar. Nou, ik weet niet hoe het uw contreien is, maar hier ligt geen ijs. En dat is maar beter ook. Mijn begeleiders -edit krukken-  houden niet van ijs, laat staan van schaatsen.

Dus dat is naaien met linkervoet, online meer stof bestellen voor de quilt van Lauren die als gevolg van het aan huis gekluisterd zijn al aardig vordert en je verbijten. Het is prachtig weer en ik zit binnen. Boehoe. Niks lente, niks zomerjurkjes. Ik wil gewoon een herkansing. Nog een vorstperiode over een paar weken als ik ook weer een beetje ronddartel. Mmm, wishful thinking. Ik kijk nog maar eens uit het raam. 

Ik weet hoe dol u allen bent op ritstasjes. Ik maakte er ook een, van vilt. De vilten voering naaide ik met de naaimachine, maar de buitenkant met een hand.  Had ik een metalen rits gehad, dan had ik die zeker gebruikt, maar al met al is het zo gek nog niet geworden. 

I'm longing to enjoy the snow and the lovely weather outside, but I teared off some of the ligaments in my ankle and I'm basically stuck inside. So I made an Alp inspired zipperpouch to chase away my grumpiness about it. I sewed the zipper and de felt lining with the sewing machine, but did some hand apllique and closed the pouch by hand as well. With a blanketstitch. 

Wolf

Sneeuwwitje, Assepoester, Doornroosje, ze zijn allemaal geprinsessificeerd door Disney. Goed, die oude tekenfilms, die kan ik wel nog wel hebben. Wat zeg ik? Ik smul ervan. Hoe die kleine vogeltjes Assepoester in haar jurk helpen, daar krijgt de ergste misdadiger nog weke knieën van. Maar dat ze allemaal een synthetisch jurkje hebben gekregen en roze en vreselijk staan te wezen op broodtrommels, lelijke pyjama's, dekbedden en wat dies meer zij, dat had van mij niet gehoeven.

Hulde aan Roodkapje. Niet roze te krijgen. Oppervlakkig onderzoek -Google afbeeldingen- wijst wel uit dat Roodkapje dan weer een hoog 'oh la la'- gehalte heeft. Geen idee waar dat vandaan komt. Is het de kleur rood? Jaren geleden gold rode lingerie als het toppunt van, ja van wat eigenlijk. Maar goed, een 'tolle Lola" dus. (Aldus prins Bernhard, die het trouwens niet over Roodkapje had, maar over de destijds heersende opvatting over zijn moeder. En ik weet vrij zeker Roodkapje niet de moeder van prins Bernhard is.)

Maar met al die lieve wichtjes heeft mijn wolf niets te maken. Ik maakte dit wolvenmasker voor mijn nichtje, die morgen haar vijfde verjaardag viert. Haar vader, mijn broer, gaf een wensenlijstje door:"Een CD, maar niet Junior Songfestival, K3 (over roze en synthetisch gesproken...), of Kinderen voor Kinderen". Niet uit Haags snobisme, maar omdat ze reeds een uitgebreide collectie bezit.  Dus hang ik de cultureel verantwoorde tante  uit en geef haar een CD van Peter en de Wol van Prokofjev. Zonder Peter, maar met Wolf. 

Maar niets staat mijn nichtje natuurlijk in de weg om er Roodkapje mee te spelen, of Zeven Geitjes of de Prins en zijn tolle Lola. 

Patroon hier

My niece is having her birthday party this weekend. She's turned five already. She asked for a CD and mentioned a lot of CD's already in her possesion. So I decided to be the cultural engaged aunt and bought her a CD of Prokofiev Peter and the Wolf. Of course she can also play little Red Ridinghood with it, or Three little Pigs. I bought the pattern here. 

Boom

Toen ik een kleuter was viel mij het grootste genoegen ten deel dat een kleuter maar kan hebben. Mijn juf trouwde. Alles d'r op en d'r aan. Op de trap van het gemeentehuis werd een erehaag gevormd van elfjes, kabouters en bomen. Bomen? Ja, bomen. 

Het was begin jaren zeventig. Toen kon je nog rustig tegen een kind zeggen: "Juf Jannie trouwt en jij bent boom". En begin jaren zeventig was dat net zo min goed nieuws als tegenwoordig. Boom, de ultieme sukkel van de bruiloftsstoet. Ik hoef u niet te vertellen welke schouders sterk genoeg bevonden werden voor dit slechte nieuws... 

Dus bomen, breek me de bek niet open. Inmiddels ligt die kleutertijd allang achter mij, de middelbare leeftijd nadert met rasse schreden. Gek genoeg overvalt dat gevoel mij zelden als ik in de spiegel kijk. Dan trek ik 'mijn goede hoofd'. Huisgenoten staken en steken daar de gek mee. "Zo zie je er normaal nooit uit". Jammer dan, het is mijn goede hoofd. Mijn gewone hoofd steekt natuurlijk veel vaker de kop op, maar meestal word ik daar zelf niet mee geconfronteerd. Alleen iedere keer als ik mijn laptop open en in het zwarte scherm staar, staart er iemand terug die verdacht veel op mij lijkt. Ik sus mijzelf met de gedachte dat dat mijn 'slechte hoofd' is, maar recente foto's laten de harde werkelijkheid zien. Het is mijn gewone hoofd. 

Gelukkig kan ik sinds mijn kleutertijd tegen een stootje. Dank zij de boom. Vanochtend waren de bomen ook mooi. Boom en sneeuw, dat gaat oneindig veel beter samen dan boom en bruiloft.

Wordt er ook nog iets gemaakt. Dit was toch een craft blog? Ja zeker. Ik heb de stof gesneden voor de quilt die ik voor Lauren ga maken. Het wordt een 'disappearing nine patch', ook wel liefkozend een D9P genoemd. Slow crafting dus. Niet gedreven door een snel (blogbaar) resultaat. Zo ga ik doen, dit jaar. 

Everything looks lovely when covered with snow. Even trees. I have a history with trees. When my kindergarten teacher married (OK, that was more than twentyfive years ago), there where children outside on the town hall steps with flowers and balloons. They were all dressed up as gnomes, fairies and trees. In the seventies it must have been alright to say to little toddlers: "Hey, your teacher is getting married and you can be a tree". It was bad news back then too. You've probably figured out by now, who happened to be the tree. 

The trees in the woods were lovely though, this morning. Trees and snow is whole lot better than trees and weddings. 

Is there any crafting around here? Yes, there is. I cut the fabric for a disappearing nine patch quilt for Lauren.  Slow crafting that is. Not driven by fast blogable results. That's one of my goals for 2013.