In 1980 was ik elf. Ik droeg mijn haar in twee vlechten en liep op piedro's. We knikkerden als het knikkertijd was, niet in betonnen potjes, maar in een potje van aarde. Kwestie van even handig met je hiel draaien en daarna kloppend met je handen een potje maken. Als de knikkertijd afgelopen was gingen we met de tennisbal tegen de muur gooien. "Karel I brak zijn been, één". Of we sprongen touwtje. Wiegend met het bovenlichaam wachtte je op het juiste moment om in te springen: "de eerste was de cococo, de tweede was de modeshow, de derde was de hoelahoep en de vierde was de split split, doebie doebie doebie" of "Petra, Petra, engeltje van goud, wil je wel geloven dat dinges van je houdt". Je hield pas op als je moeder met haar trouwring tegen het raam tikte en met haar wijsvinger op haar geopende mond wees. Etenstijd.
In die setting was een kroning misschien wel een hele happening. We kregen een beker. Later bleek dat mijn man een tegeltje had gekregen. De keramische industrie werd blijkbaar gespekt. Dat kon ook geen kwaad, het was tenslotte crisis.
Nu wil ik niet beweren dat ze het erom doen, die Oranjes, maar verdomd als het niet weer crisis is. En ja hoor, het bestuur van onze school overweegt de aanschaf van een groot aantal bekers om de kinderen als aandenken aan de kroning mee te geven. Mijn mening werd gevraagd. Ik rolde met mijn ogen, trok mijn wenkbrauwen op, zong de Internationale en zei vervolgens dat ik erin mee zou gaan, maar alleen als het echt een heel lelijke beker zou zijn. En dat was het.
Ik deed dit natuurlijk uitsluitend uit compassie met de keramische industrie.
Het was niet in het kader van de crisis dat ik zelf iets naaide voor Lauren. Ik vond deze Nani Iro stof zo mooi dat ik er wel een doel voor moest zoeken. Jurkjes en rokjes zoals we ze hier en hier zo mooi zien zijn helaas niet aan ons meisje besteed. Fotoshoots zoals daar en daar ook niet, trouwens.
Een tuniekje wel. Het model is afgeleid van een zogenaamde peasant dress. Plat gezegd zijn dat twee rechthoekige panden en twee rechthoekige mouwen waar je een mouwinzet uitknipt. De bovenkant van de mouw en de panden werk je in een keer af met een tunnel, waar je lintje doorrijgt of elastiek, maar dat vond ik niet zo mooi. Ik maakte nog iets van een taille in de panden en een splitje in het midden. De driekwart mouwtjes rimpelde ik en biesde ik af, de zelfkant met een deel van de naam van de stof heb ik daarin verwerkt. De stof heet 'herring bone pencil'. Af in een vloek en een zucht.
I love Nani Iro fabric. The double gauze is a very light fabric and they make them in the most wonderful designs. This is the herringbone pencil. I bought it here. Lauren is not the kind of girl who likes to wear skirts and dresses, but a tunic will do. It's based on a peasant dress. I made it a little more curvy to get a hint of a waist and made a little split in the front.
