Posts tonen met het label weven. Alle posts tonen
Posts tonen met het label weven. Alle posts tonen

20 februari 2016

Dialect

Ik groeide op in Drenthe. Mijn ouders waren Fries, spraken dat ook met elkaar, dus echt Drents heb ik nooit gesproken. Dat bleek later nog een zegen. Als puber verhuisde ik naar Noord Holland. Zonder Drents accent bleek dat al erg genoeg. Op piedro's (stevige stappers) en twee lange vlechten maakte ik mijn opwachting in de klas. Dat was inderdaad zo ongeveer alles wat ze van iemand uit het oosten van het land hadden verwacht.

Dat ik niet bepaald op mijn mondje ben gevallen, is waarschijnlijk mijn redding geweest in die dagen. Ik zal mijzelf ook flink hebben overschreeuwd. En natuurlijk viel ik regelmatig door de mand, "Waar ik weg kom..", zei ik dan. Of: "Nou tjeu hè", bij het afscheid in plaats van dat afgrijselijke 'doei' wat ter plaatse zo in de mode was. Nog steeds zeg ik dat de deur los is, in plaats van open en nemen we het laatste 'klukkie' uit de fles,

Ik zeg geen stiefels meer tegen laarsen of een bokse tegen broek. Ik eet gewoon een broodje en geen stoet, maar het het horen van die woorden roept een fijn gevoel van vroeger op. "Oh my God", roepen de vriendinnen van mijn dochter. Mijn buurvrouw riep vroeger al "o gottegottegot" om uiting te geven aan haar ontzetting. Inderdaad, met een "t", want het verschil tussen een 't' en 'd' kun je in het Drents heel goed horen.

Omringd door Drents en Fries,  heb ik een levenslange liefde voor het dialect en de taal opgevat. Of het nou Drents, Limburgs, of Vlaams is, ik proef de woorden en kom altijd tot de conclusie dat er meer vriendelijkheid in dialect zit, wellicht met uitzondering van het Gronings en Zeeuws. Daar klinkt de weerbarstigheid van het land in door. Zelf spreek ik geloof ik iets wat dicht bij ABN komt. Wel leg ik nogal overdreven klemtonen, iets wat me pas opvalt als ik mijn dochter hoor, die mijn geagiteerdheid goed kan nabootsen.

Ook mijn man heeft nedersaksische roots. Hij zegt "dat is een principe een goed idee", als hij "ja" bedoelt. En als hij zegt dat je iets maar beter niet kunt doen, denken de kinderen dat er een keuzemogelijkheid in dat antwoord zit, terwijl het keihard 'nee' is. Ook zegt 'ie trouwens dat er "slecht weer is afgezegd", waarbij ik altijd dezelfde flauwe vraag stel of het soms niet doorgaat.

Geen wonder dat we zo graag naar Daniel Lohues luisteren. Ooit was hij met Skik mijn redding op weg naar een rotbaan in het Noordhollandse Hoorn. Vanwege die baan is het tussen mij en Hoorn nooit meer goed gekomen, maar als ik op weg ernaar toe "Op fietse" op de radio hoorde, begon mijn dag een klein beetje beter. Terwijl ik dit stukje tik (o, wat fijn journalistiek om dat te zeggen), luister ik naar de nieuwe cd "Aosem" van Daniel Lohues (alvast te beluisteren via de site van Dagblad van het Noorden).
Ik weet niet of hij met 'aosem' adem bedoelt of 'supercool'. Ik ben geneigd te denken dat het de eerste betekenis heeft, maar supercool is het wel.

Ik deed ook iets wat 'awesome' was. (Ja, door die vreemde combinatie van mijn blog, word ik de koningin van de bruggetjes.) Ik maakte met behulp van mijn moeder, een schering voor op het weefgetouw. Een eerste stap naar het leren weven. Wat ik van mijn eerste weefles vooral heb onthouden dat het kruis cruciaal is. Ja, het heet niet voor niets cruciaal!

Het geweven lopertje is uiteraard van de hand van mijn moeder. Zo'n vlotte leerling ben ik nou ook weer niet




13 november 2014

Schering en inslag

Dit blog heeft een trouwe schare lezers. Een van die lezers heeft zich bij mij gemeld. Ze is ontevreden. Het betreft de frequentie waarmee hier nieuw leesvoer wordt geplaatst. Ze komt hier regelmatig even buurten en ziet dan steeds dat Lauren tien geworden is. Dat weet ze nu wel.

Heeft u ook zulke lezers? Is dat dan ook uw moeder? Want ja, het ging hier om mijn moeder. Mijn moeder heeft geen Bloglovin' of wat voor systeem dan ook dat haar even waarschuwt dat er een nieuw blogje van haar dochter is. Zij tikt gewoon geregeld vervlogendagen.blogspot.com in. Waarschijnlijk tikt ze er nog www. voor ook. Mijn blog is vermoedelijk de enige connectie met social media die mijn moeder wenst te hebben.

Mijn moeder laat nooit een reactie achter op dit blog. Wel bij mij, trouwens.  Delen, daar is mijn moeder dan wel weer erg van. In de ouderwetse zin van het woord. Dus toen zij een aantal theedoeken had geweven, kreeg ik er ook een.

Mijn moeder heeft een groot weefgetouw. Zo'n kloeke Finse jongen neemt minstens een halve kamer in beslag en dat is de reden dat ik er geen heb. Daarbij is mijn moeder bijzonder opgeruimd en netjes, al was het alleen maar omdat ze alles wat ze niet meer nodig heeft hier brengt.  Dat schept ruimte. Ze wil niet dat wij later al die rommel moeten opruimen, dus valt ze ons er nu mee lastig. Door de aard van onze bezigheden kan ik wel stellen dat het leeuwendeel van wat mijn moeder als overbodig beschouwt bij mij terecht komt en niet bij mijn broer, hoewel hij vermoedelijk net zo veel met boekbinderslinnen en smyrnawol doet als ik.

Hopelijk krijgt u niet de indruk dat ik deze theedoek ook als naar binnengeschoven overbodigheid beschouw. Ik vind hem prachtig. Let u ook even op het lusje. Bandgeweven in de kleuren van de theedoek. Ze maakte er nog meer, allemaal met hun eigen lusje. Jammer dat ze geen blog heeft....

En wat ik deed? Ik breide. En als u denkt dat dit een saai breiblog begint te worden, dan doet u maar beklag bij mijn moeder. Die wou een vers blogje. En als u die breiwerken aan nadere inspectie wil onderwerpen, dan gaat u naar  Ravelry. Ik naaide en zeefdrukte ook dat het een lieve lust is, maar dat is voor een handmade label, waar u binnenkort meer over hoort.