Zij kon het bloggen niet laten

Met "blauw afscheid" hing ik dit blog aan de wilgen. Laten we het erop houden dat het er weer uitgewaaid is. Ik mis mijn blog. Ik blijf iedere keer bij het openen van mijn laptop naar mijn eigen blog kijken. Met dat blauwe afscheid betekende het dat ik iedere keer naar die foto van Lauren bleef kijken met die gebreide pet. Ik moet steeds aan Tanja Nijmeijer denken bij die foto. Dat mooie meisje van de FARC. Niet direct de gedroomde toekomst van je enige dochter. Even checken: hockeyen in Oranje, schrijfster, juf. Guerillastrijder staat gelukkig niet op het lijstje van haar toekomstige beroepen. 

Toekomstige beroepen. Nogal een thema hier, de laatste tijd. Onze oudste zoon, die nog geen baard in of op de keel heeft, moet deze week zijn voorlopige profielkeuze maken. Gister wilde hij journalist worden, vandaag arts. Morgen moet hij kiezen. Als hij wiskunde B kiest, wat hij nodig heeft voor natuurkunde, wat hij nodig heeft om geneeskunde te studeren, kan hij geen geschiedenis kiezen, waar hij van smult en wat ook nog een retehandig is als je journalist wilt worden. En dan ben je nog maar veertien. Praat er vooral met je ouders over, zeggen ze op school. 

Iedereen is zo voor een bèta profiel. Dat houdt de meeste opties open, zeggen ze. Maar het is toch te gek dat een kind van veertien verder geen maatschappij-vakken als aardrijkskunde, geschiedenis of vooruit, economie overhoudt? Grote kans dat hij dan niet weet van de FARC, dat scheelt weer. 

Kortom. Vervlogen Dagen is er weer. Met tuttige hobby's en persoonlijke hersenspinsels. Omdat ik eigenlijk niet zonder kon....

Op de foto twee mutsen. De linker voor Lauren, de rechter voor mij. 

Apparently it was too early to say goodbye. I miss blogging. So I'm back. With crafting and personal stories. That is, if you read Dutch. 

Setje

Van deze muts die ik voor Lauren breide zou ik moeiteloos naar de Zwarte Piet discussie kunnen springen, maar eigenlijk wil ik er geen woord meer over horen. In mijn meest genuanceerde momenten bedenk ik dat ik geen idee heb hoe het is om zwart te zijn, laat staan hoe kwetsend Zwarte Piet in dat geval zou kunnen zijn. In mijn  minder genuanceerde momenten, die weliswaar veel talrijker zijn, denk  ik: "Quatsch". Nou ja, feitelijk ligt "flauwekul" wat dichter bij mijn oorspronkelijke gedachte dan "quatsch", maar het laatste klinkt veel lekkerder.

David Sedaris heeft wat mij betreft het ultieme verhaal over de kwestie geschreven. In 'Six to eight black men' beschrijft hij onze Sinterklaastraditie die -if you put it like that- bijzonder wonderlijk klinkt.  "Then, of course, you've got the six to eight former slaves who could potentially go off at any moment. This, I think, is the greatest difference between us and the Dutch. While a certain segment of our population might be perfectly happy with the arrangement, if you told the average white American that six to eight nameless black men would be sneaking into his house in the middel of the night, he would barrciade the doors and arm himself with whatever he could get his hands on."

Doe jezelf een plezier en lees alles van David Sedaris. Doe dat niet in een openbare ruimte, tenzij je het lollig vindt om aangestaard te worden omdat je hikkend van de lach een boek in een openbare ruimte zit te lezen. Doe dat bij voorkeur ook niet terwijl je partner onder handbereik op de bank zit, tenzij hij of zij het heel leuk vindt om volstrekt onverstaanbaar voorgelezen strofes aan te horen.

Of brei een col en een muts. De col is een kopietje van deze, in de bijenkorfsteek. Met een col doe ik niet ingewikkeld. Ik brei gewoon een sjaal en haak die aan elkaar. Zo makkelijk kom je met een muts niet weg. Er gingen nogal wat youtube-filmpjes aan vooraf om de edele kunst van het rondbreien om een rondbreinaald onder de knie te krijgen.

I knitted a cowl and hat for Lauren. Without much of a pattern, which wasn't the easiest way to go for the first time on circular needles. The cowl is a copy of this one, in a very becoming honeycomb stitch.