Parijse lente, Bretonse strepen

Vandaag neem ik u mee naar een opgewekter deel van mijn brein. De  Krim, zoals ik gister al zei, daar komt u hier niet voor. Vooruit, vandaag Bretagne. Wat is er vrolijk aan Bretagne, zult u zich misschien afvragen. U kent mij als een die-hard mooiweertype. En Bretagne, dat is regen, creperies, moules-frites en  nog meer regen. Ik spreek overigens uit zeer beperkte ervaring. Ploumanach, Cote de Granite Rouge, 1994. Slecht weer, creperies, moules-frites, regen en lege kroegen. Bonjour tristesse. Of liever 'salut', want wij namen gauw de benen naar het zuiden.

En toch, Bretagne. Want Bretagne is ook de Bretonse streep van de onvergankelijke 'marinière'. Is er iets Franser dan de streepjestrui? En staat Frans niet voor alles wat wij Nederlanders heimelijk willen?  Bretonse strepen, dat is 'Zout op mijn huid'. (Weet u nog, Benoîte Groult?) Bretonse strepen waren het eerste cadeau dat ik ooit aan mijn liefje gaf, in de vorm van een sjaal, die hij later in de trein liet liggen. Bretonse strepen dat is printemps. En printemps is nog beter dan lente.

En lente is het. Misschien nog niet in Bretagne. Maar twee weken geleden snoven mijn man en ik aan de lente in Parijs. Printemps, Paris, de rest vult u zelf wel in. En nu is de lente dus hier. Ik hul onze dochter in zelfgemaakte Bretonse strepen. Gebreid. Ik denk dat ik mijn status op Ravelry, maar eens van beginner in gevorderd ga veranderen. Het patroon heet clamdigger en is te vinden om datzelfde Ravelry.

Het shirtje is een zeefdruk, met flockconfetti uit de perforator. Leuk met een hockeybroek... (Het model was wel uitgeposeerd, zoals overduidelijk aan haar gezicht te zien was. Jammer dat het weer nu net niet zo heel erg lente-achtig was. )

Tamme breister

Vorig jaar ontdekte ik het breien. Een paar sjaals en cols later was de winter over en taande de interesse danig om in oktober weer net zo hevig op te vlammen. Breien is, wat iedereen ook wil beweren niet hot. Ja, op Ravelry wel ja, maar ik vermoed dat klaverjassen ook vrij populair is bij daartoe opgerichte vereningingen. Maar wees gerust. Ik laat lantaarnpalen en ander straatmeubilair gewoon met rust en brei uitsluitend thuis. Als je geen wildbreier bent, ben je dan een tamme breier of een gecultiveerde breier?

Ik heb veel geleerd sinds ik de pennen weer opgepakt heb. Zo kan ik nu op een rondbreinaald breien, meerderen en minderen op allerlei manieren, een  'kant'-patroon breien en -tromgeroffel lijkt me gepast- heb ik een vest voor Lauren gebreid. Natuurlijk zag ik pas op de computer dat op de foto's de zoom naar binnen valt, maar ik kan naar eer en geweten zeggen dat dat niet aan slordig breiwerk ligt. Van het garen (Malabrigo Rios Paris Night) dat over was en nog een beetje van een ander project, maakte ik nog een muts.

Ik ben nu een project gestart voor mijzelf. Een IJslands vest, met een rits. Dat houdt in dat ik eerst een trui in het rond brei en dat ik daar vervolgens dwars doorheen geknipt. Dat klinkt verknipt, maar zo schijnt dat te moeten.

Last winter I learned how to knit properly. I knitted a few scarfs and cols and when the spring came I never bothered again. And then came October and I was smitten again. I learned a lot since, how to knit in the round, several ways of increasing and decreasing, how to knit lace and I knitted a cardigan for Lauren in wonderful Malabrigo Yarn.