Feeling blue

 Weet u wat dit is? Dit is een op de Wiener Werkstätte geïnspireerd tafelkleed. Nou, ik kan sommigen van u misschien alles wijsmaken, maar dat is het dus niet. Dat had het moeten zijn.

Uiterst voorbereid toog ik naar mijn zeefdrukles. Tekening op de transparant in de tas. Ik zal u verder niet vermoeien met allerlei technische wetenswaardigheden over zeefdrukken, maar het vergde minutieuze voorbereiding om te bepalen waar ik moest drukken om aldus een repeterend Wiener Werkstätte-waardig patroon te krijgen. Hiervoor moest ik zelfs bovenop de tafel klimmen om te kunnen drukken. Ik vulde de zeef met de blauwe inkt en trok het rakel ferm naar me toe. Met de nadruk op ferm. Uit onhandigheid vulde ik de zeef met teveel inkt en bij het drukken splashte de blauwe verf over de zeef op mijn tafelkleed. Eerder Jackson Pollock dan Wiener Werkstatte. 

Gloeiende, gloeiende, gloeiende... Vloeken werkt altijd beter in de vermenigvuldiging. Ik zei trouwens geen 'gloeiende', maar iets anders. Iets dat écht helpt. Ik wreef daarbij driftig met een roerstokje door de netgemorste verf. 

Ik vond het resultaat eigenlijk best mooi. Mijn docent deed ook erg zijn best; "Het is wel een mooie blauwe kleur". In plaats een suffe loper te maken van het restant van de stof, ging ik driftig in de weer met een brede kwast en blauwe inkt. 

Vanochtend klonken er goedkeurende geluiden bij het aanschouwen van mijn misbaksel. 

Screenprinted tablecloth #1

"Rondom dezen disch geschaard", kind of old fashioned Dutch for "to be seated at this table", with these words my grandfather started every mealtime prayer. I had no idea at the time what he was talking about. It was just a strange phrase to start dinner with, I guessed.

As I picked up the plan to make my own tablecloth this sentence came up again. I like a well set table. No pots or pans on the table, but proper bowls and dishes, and Wedgwood china  every day. Not only did I inherit the love for fabric and beautiful damask tablecloths, I even have my own heirloom pieces. In early days, days gone by, so to speak (that's what Vervlogen Dagen means in English), almost every woman made her own tablecloths. In my family,  for some reason, there are various hardanger style tablecloths.

My tablecloth is not hardanger, does not even involve needle and thread, sor far. I started to screenprint one. Not as time-consuming maybe, but nevertheless it's quite a process. I drew our cutlery and the Wedgwood print on the back of our plates and handlettered the "rondom dezen disch geschaard". Then I bought some (almost four metres) of white linen and measured it all out on my actual table.

This week I did the first half of the tablecloth and I can't wait to get the rest done. It's just what I had in mind.