Posts tonen met het label kamperen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kamperen. Alle posts tonen

15 september 2016

Zalige zomer

Gone with the wind heette mijn vorige post. U weet dat ik graag schrijf over de momenten dat wij met de wind meewaaien. Deze keer zwiepte de wind ons voor de tweede keer naar de Costa Brava. Ik ben geneigd om dit altijd op z'n Amsterdams uit te spreken en dat is waarschijnlijk ook de reden waarom het zo lang geduurd heeft eer we er voor het eerst kwamen. Wat je ook vindt van het Amsterdams accent, de Costa Brava heeft er niets mee van doen.
Alhoewel,  na een wandeling kwamen we uit bij een baaitje waarvan we graag blijven geloven dat je er alleen per boot of wandelend kunt komen. Er lag een restaurantje dat gerund werd door twee oma's. Het bier was er warm en de afwas werd in een plastic teiltje gedaan. Als die twee oma's Amsterdams hadden kunnen praten hadden ze me vast 'schat' genoemd. Nu zeiden ze dat we zulke prachtige kinderen hadden. Dat hoor ik nóg liever!


Natuurlijk gingen we naar Barcelona. We wilden zien wat er in drie jaar tijd veranderd was aan de Sagrada Familia. Wat blijft dit bouwwerk verbazen! Het is van een ongekende schoonheid. Verder slenterden we door de Barri Gotic, aten in le Boqueria en slenterden naar Barceloneta, een voor ons nog onbekend deel van de stad. Natuurlijk besloten we de dag met tapas in El Born.

Dat de meneer met het sandwichbord een beetje gelijk heeft weten we natuurlijk wel. Toch gingen ook wij naar Girona. U kent het wel, kathedraal, joodse wijk, gekleurde huizen aan de rivier. Prachtig. Toch zullen we vooral terugdenken aan de foodmarket in het park aan de stadsmuur. Eten is nogal een thema in ons gezin, moet u weten. "Ik weet nou pas hoe lekker wij thuis eten", sms'te mijn jonste zoon vanuit een Engels gastgezin dit voorjaar. Dan heeft u een beeld..

Maar de wind nam ons ook mee naar Frankrijk, naar de Alpes Maritime. Het Spaanse luieren was voorbij.  Weg met de slippers, hallo bergschoenen!  Ik kan, waarschijnlijk tot troost van velen, zeggen dat ons nageslacht daar iets andere ideeën over heeft. Zo liepen we meestal met z'n tweeën en slechts een enkele keer met z'n vijven. Nou ja. Ooit was ik het die met een zuur gezicht achter mijn vader aansjokte die mij misleid had met z'n hoogtekaart. The circle of life?

Een beetje kampeervakantie heeft ook een kampvuur. Ik, vrouw, in de veertig, denk daarbij aan 'samen in een kring rond het vuur, bij voorkeur voorzien van een glaasje wijn en stiekem ook een stoel'. Ik, vrouw, in de veertig, ben niet degene die dit vuur tot stand heeft gebracht. Ik heb geen hout gesprokkeld, geen kring van stenen gemaakt, geen houtpyramide of andere superbrandbare constructie bedacht, dus ik heb lekker praten met mijn wijntje en mijn stoeltje. Vuur, lieve lezers, dat is jongenswerk dat heel veel aandacht behoeft.  Marshmellows op natgemaakte stokken zijn voor zusjes, want zij moeten het vuur brandende houden. Die evolutie gaat nog heel lang duren.

De scheiding der seksen duurde nog even voort. De mannen beklommen een berg, op de fiets. Dertig hele kilometers lang. Wij zoefden in de auto met proviand naar boven en bewonderden onze helden. Ja er is serieus werk voor de evolutie! Maar wij hadden vakantie en dan maken wij ons niet druk over dat soort zaken.

Ik zal het zo vreselijk missen, de vakantie. Het samenzijn, het kamperen, het oude campinggazlampje en de kaart die aan het begin van de vakantie nog zo heerlijk blanco ligt te zijn. Alles kan nog. Volgend jaar weer!




15 juni 2015

Slaapfeestje

Ieder kind is uniek, maar de meeste kinderwensen zijn dat niet. Zo komt er in het leven van iedere ouder een moment dat je kind, zéker als het een meisje is, om een slaapfeestje vraagt. Het idee van een slaapfeestje is, dat er zich op onchristelijke uren een groep wakkere kinderen in jouw woonkamer bevindt, en jij knarsetandend en scheel van vermoeidheid je ergernis verbijt op je slaapkamer.

Ik zei dus rigoreus nee, de eerste twee keren dat het me gevraagd werd. Geen denken aan! De alternatieven waren niet lullig. Het 'wie-is-de-mol-feestje' of de zeepkistenrace waren gedenkwaardige feestjes.

Toen ook ons jongste kind voorzichtig opperde, zoals alleen zij dat kan, "dat op zich een slaapfeestje mij ook heel leuk lijkt", ging mij een lichtje op. En zo kwam het dat wij afgelopen weekend haar slaapfeestje hielden. Acht maanden na haar verjaardag. In onze tent.

Daar waar ik normaal in een partyplannermodus schiet om vanalles te maken, te bakken, te bedenken, te organiseren en in goede banen te leiden, deed ik niets. Nou ja, bijna niets. Ik maakte een uitnodigingen en twee vlaggen om te veroveren, maar dat was het.  Door zeer wisselende weersvoorspellingen hakten we twee dagen van tevoren de knoop door. Dat bleek een iets té nonchalante houding, want het werd nog even spannend of er plek was. Blijkbaar is de camping het Chersonissos van de basisschool, want hele hordes groepen acht vierden hun aanstaand afscheid daar. Maar ook dat kwam goed.

We sjouwden de kampeerspullen van de zolder (bezint eer ge begint: voor je nachtje heb je net zo veel nodig als voor drie weken), haalden een taart bij de Hema (ik had mijzelf altijd verplicht tot het zelf bakken van de verjaardagstaart), zetten de tent op en ontvingen de gasten. En vanaf daar liep alles vanzelf.

Tienjarigen kunnen zichzelf uitstekend vermaken op een camping en hebben vooral geen boodschap aan bemoeizuchtige ouders. De van nature bemoeizuchtige ouders (ok, alleen ik) gingen met een vakantiegevoel voor hun tentje zitten en waren slechts toeschouwers . We haalden friet en kroketten en zagen dat er uiterst lauw op de thuisbereide salade werd gereageerd. Rens Kroes heeft met haar powerfood de tienjarigen van deze wereld, in tegenstelling tot whatsapp en instagram, nog niet bereikt. Dat is vermoedelijk goed nieuws.

Ze hesen zich zelfs uit eigen beweging in de pyjama. Hun plan was om chips te gaan eten in de tent. Na zoveel fast food stak mijn inner powerfoodgoeroe daar een stokje voor, maar dat was dan ook de enige ouderlijke ingreep. Twee uur lang kletsten en giegelden ze, en toen ik om om 23.30 uur zei dat ze maar eens moesten gaan slapen, slaakten ze een diepe zucht en vielen vrijwel onmiddelijk in slaap.

Ik kan het iedereen aanraden zo'n slaappartijtje.

Echter. Zelf heb ik niet zo lekker geslapen. Tot 01.00 uur cirkelde er een helikopter boven de camping. Het is op zo'n tijdstip dat mijn fantasie van zo'n helikopter heel makkelijk een ontsnapte TBS'er maakt die het voorzien heeft op een tent vol slapende meisjes. Mijn man kon niet voorkomen dat ik ging googelen op 'politiehelikopter boven Vogelenzang', maar voorkwam dat ik ook nog wilde achterhalen wat verschillende codes op de politieradio te betekenen hadden. Tegenpolen door dik en dun.

Om half vijf werd ik wakker van kwetterende vogels en kwakende kikkers. Kon slechter.

29 juli 2014

De beste tijd van het jaar

Wij zijn geen planners. Geen mensen die in januari, of godbetert in november, een vakantiebestemming bepalen, een uurtje googelen en de hele rattaplan boeken. Pas als het in Nederland een beetje mooi weer wordt en je bijna kan aftellen naar de vakantie, dan begint het te leven. Natuurlijk zijn sommige bestemmingen dan uitgesloten wegens volgeboekt. Dat maakt het leven overzichtelijk.

We wilden naar Corsica, maar toen we serieus naar boten gingen kijken, kostte de overtocht inmiddels meer dan zevenhonderd euro, hetgeen het Corsicaans enthousiasme danig deed tanen. We zouden naar Kroatie, maar kregen steeds te horen dat er geen plek was of dat de plek te klein was. Onze onervarenheid met dit land maakte dat we er niet op de bonnefooi heen durfden. Zo werd het good old Italië. En al tijdens de eerste overnachting zagen we dat het goed was.
 We gingen naar Umbrië, zeventienhonderd kilometer van huis, om te ontdekken dat het pijpenstelen regende en te oordelen naar de verdacht groene kleur van het landschap had het dat al meer gedaan in de voorafgaande periode. Maar langzaam werd het weer beter en genoten van het prachtige landschap. En ja, vorig jaar deed ik nog een beetje smalend over de hangmat, maar niets menselijks is ons vreemd.

We deden wat je zoal doet in Italië. Stadjes bezoeken (Norcia, Ascoli Piceno en Spoleto), waar we pasta en pizza aten en 'capucci' dronken. We wandelden in de bergen van de Monte Sibellini, waar ik erachter kwam dat ik toch niet mijn hele genenpakket aan de jongens heb geschonken, zoals ik eerder vermoedde. Toen Lauren zachtjes jammerde dat ze de wandeling veel te steil vond, deed me dit sterk aan mijn eigen jeugd denken. En net als mijn ouders trokken wij er ons weinig van aan. Op de lange duur helpt dit, weet ik nu. Lange duur als in: dertig jaar.

Maar het allermooiste wat we zagen was de Pian Grande di Castelluccio. Een hoogvlakte. Je waant je midden in de Andes, al was ik daar nooit en is het maar wat ik me er bij voorstel. Ik kon Ennio Morricone bijna horen fluiten en genoot.

Wij anti-planners die meestal achter het net vissen als het gaat om de juiste plaats en de juiste tijd, vielen met onze neus in de boter. We konden nog net 'La Fioritura' meemaken. Van mei tot begin juli staat de hoogvlakte in bloei. En dat is mooier dan de foto's vertellen. Ze kweken er trouwens beroemde linzen. Zoiets als Le Puy, maar dan kleiner. Lenticchie di Castelluccio.

Het was zo mooi, dat we nog eens terugkwamen. Gewezen paardenmeisje als ik ben, kon ik het niet laten om te paard over de vlakte gaan. Samen met een norse cowboy, die zich niet voorstelde en pas tegen me praatte toen hij doorkreeg dat ik een paar woordjes Italiaans sprak, reed ik over die machtige vlakte. Nadat hij zich ervan verzekerd had dat ik te paard geen beginner ben, gingen we ook in draf en galop. Man, zo gaaf.  En ja, het is een rare scheve foto, maar maak maar eens een foto als je na vijf jaar weer op een paard zit. Een selfie te paard werkt ook niet: geen paard te zien. Daags na het avontuur voelde ik mij overigens weer geheel en al een beginner. Spierpijn!

Monte Sibellini is ons goed bevallen. We komen zeker nog eens terug en hopen dan op mooier weer. Ook de camping (Il Collaccio in Preci) was een aanrader. Hoewel er behalve een zwembad en een restaurant niets te doen was, wemelde het er van wat oudere Nederlandse en Vlaamse kinderen, zeer tot tevredenheid van de onze!

Na tien dagen verruilden we Umbrië voor Toscane. Het is niet onze gewoonte om terug te keren naar dezelfde plek, maar toch belandden we weer in Campiglia Marittima . En al gauw zagen we dat dat goed was. We deden voor de vorm nog een beetje cultureel in Massa Marittima, San Gimignano en Volterra, maar het heerlijkste van al is het strand en de zee.

Golfo di Baratti is een echt Italiaans strand. Natuurlijk met bedjes, maar ook genoeg plek als je gewoon, net als wij, op je handdoek ligt. Met echt Italiaans bedoel ik oude mannetjes die aan de waterlijn staan te mijmeren over hun dagen als macho. De dames van onduidelijke leeftijd die nooit genoeg woorden hebben om de dingen van de dag door te nemen. De jonge jongens die met ballen overgooien in het water, uitsluitend met als doel het showen van hun jonge godenlijven. De kinderen die eindeloos heen en weer lopen met lekke emmertjes. De mooie jonge meiden (ciao bella) die gewoon wegkomen met die veel te kleine bikini's. En niet te vergeten met een cocobellococomeneer met een wagentje met een toeter. "Coco, granite, ananas". Daar hou ik van.

Maar soms is een verloren strandje, ver van de bewoonde wereld ook wel fijn. Buca delle Fate was dat. Twintig minuutjes afdalen en je zit in het paradijs, tenminste als  je van zwemmen en van rotsen springen houdt. Onze kinderen zijn er gek op. De jongens willen overal afduiken. En ik maar roepen van "voorzichtig, voorzichtig". "Jaha, tuurlijk...."

Wij anti-planners hadden bedacht om de laatste dag een bootje te huren. Dat kon niet meer. Bootjes allemaal besproken. Niet de juiste tijd, niet de juiste plek. Nou ja, jammer. Wij anti-planners kunnen goed teleurstellingen verwerken.

We hadden nog een teleurstelling te verwerken. Panne aan de motor van onze Peugeot. Handige auto in Italië. Mijn man verbeet zijn Noordeuropese ergernis toen alles geregeld leek en alleen een handtekening op het formulier van de leenauto nog tussen hem en de rest van de vakantiedag in stond. Pranzo! Pech gehad, eerst lunchen. Hij sleet tweeënhalf uur op het industrieterrein van Follonica met panini en Herman Koch.
En zelfs toen de met de spoed bestelde onderdelen als door een wonder op tijd aankwamen, bleken we toch niet met onze eigen auto naar huis te kunnen. Met een veel te kleine patsbak begonnen we aan de terugweg. "Nettes Wagen", zei de Zwitserse pensionhouder erover. Dat had hij vast niet over onze eigen auto gezegd.

Nu zijn we weer thuis. Sommige spullen nog niet. De tent en enkele andere kampeerspullen worden meegenomen door lieve onbekenden van de camping. Die pasten niet in de 'nettes Wagen', Toffe mensen, kampeerders!

Vakantie, we plannen het niet, maar het is wat ik het liefste doe. Kamperen, buiten zijn, lezen, zwemmen, zonnen, eten, drinken, stadje. Het heeft niet veel om het lijf, maar wat is het fijn!